எனக்கு முன்பு தடதடத்துச் செல்லும் ரயிலில் கையசைத்தபடி சென்று கொண்டிருக்கும் நண்பனைப் பற்றியோ, சுற்றியிருப்பவர்கள் பற்றிய ப்ரக்ஞை எதுவுமில்லாமல் எனை ஆக்கியபடி யாருக்கும் கேட்காமல் செவி வழி உயிர் துளைத்துக் கொண்டிருக்கும் பாடல் பற்றியோ, அதைத் திருடிப் பார்த்த்துவிடும் காதலுடன் எனது உடல் துளைத்துக் கொண்டிருக்கும் பெங்களுருவின் குளிர் பற்றியோ உனக்குக் கடிதம் எழுதும் எண்ணம் துளியும் இல்லை அந்தப் பெண்ணையும் அவள் நண்பர்களையும் பார்க்கும் வரை.

எப்பொழுதும் எனக்குள்ளேயே இருக்கும் உனக்கான காத்திருப்போடு, எனக்கான  ரயிலுக்காகக் காத்திருக்கும் எண்ணம் மட்டுமே அதுவரையிருந்தது.

என்னையே தேடச் சொல்லித் தந்து கொண்டிருக்கும் இருள் ஒன்றும் எனக்குப் புதிதல்ல என்பதால் எனது ரயில் பெட்டியின் இருட்டு என்னை எதுவும் செய்துவிட வில்லை. இருளின் மௌனத்தில் இங்கும் ஒளிந்துகொள்ளலாம் என்ற நிம்மதி மட்டுமே இருந்தது எனது இருக்கைக்குச் செல்லும் வரை.

தன்னைத் தானே எரித்து உருகியபடி காதலின் முதல் பாடம் கற்றுத் தந்த மெழுகுவர்த்தியும் அதன் மஞ்சள் வெளிச்சமும் ரயிலில் புதிதெனக்கு. கைகளில் மெழுகுவர்த்தி பிடித்துக் கொண்டு கொஞ்ச நேரத்தில் உறங்கிவிடலாம் என அனுமதி கேட்ட அவளின் நண்பர்களோ, ஊதா நிறப் பூக்களைக் கைகளில் பற்றிய படி தொந்தரவிற்கு மன்னிப்புக் கேட்ட அந்தப் பெண்ணோ, அசிரத்தையாய் எனது பயணச் சீட்டில் கிறுக்கிக் கொடுத்த நடத்துனரோ எனது கண்களில் இல்லவே இல்லை அப்பொழுது.

முழுவதுமாய் கண்களை மறைத்துவிட்டிருந்தது எனக்கு அறிமுகமான உன் முதல் பிறந்தநாளின் ஞாபகங்கள்.

என்ன வேண்டும் எனக் கேட்ட என்னிடம், இதே போன்ற மஞ்சள் நிற மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் முகம் முழுக்க இனிப்புப் பூசிய புன்னகையுடன்  கேட்டாய் ஊதா நிறப் பூ ஒன்று கிடைக்குமா என்று. கல்லூரி முழுவதும் தேடியும் ஒரு ஊதா நிறப் பூ கூட கிடைக்கவில்லை அன்றெனக்கு. இன்றென் தோட்டம் முழுதும் ஊதா நிறப் பூக்கள். பிறந்த நாட்களும் இருக்கின்றன. வாங்கிக் கொள்ளத்தான் நீயில்லை.

ஒரு நிமிடம் ஒரு நிமிடம் என என்னிடம் கேட்டுக் கொண்டு உன் அலைபேசியின் வாழ்த்துகளுக்கு பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாய். ஏன் உனக்கு வாழ்த்துச் சொல்லுகிறார்கள் என்றேன். என் பிறந்த நாளுக்கு என்னை வாழ்த்தாமல் வேறு யாரை வாழ்த்துவதாம் என்றாய். வாழ்த்த வேண்டியது நீ பிறந்த நாளையல்லவா எனச் சிரித்து, நீ எவ்வளவு கேட்டும் அன்று முழுதும் உனக்கு வாழ்த்துச் சொல்லாமல் இருந்தேன்.

இப்பொழுதும் கூட உன் அலைபேசி வாழ்த்துகளைக் காதில் பாடியபடி இருக்கலாம். வாழ்த்தச் சொல்லும் ஆசையுடன் எனைக் கொன்று கொண்டிருக்கிறன உன் அலைபேசி எண்கள்.

வாழ்த்துவதற்கு உன் பிறந்தநாள் மட்டுமே என்னுடன் இருக்கிறது இன்று.

——————————————————————–

அது ஒரு காலம். கைகளில் கவிதைகளோ கண்களில் காதலோ இல்லாமல் சுற்றிக் கொண்டிருந்த காலம். எப்படியாவது காதல் தேவதையைச் சந்தித்து ஒரு காதலியை யாசித்து விடும் கனவு மட்டுமே இருந்தது.

காதலைத் தேடி நான் வெளியே சென்றுவிட்டிருந்த ஒருநாளின் மாலையில் காதல் தேவதை என்னைத் தேடி வீட்டிற்கு வந்திருந்திருக்கிறாள். எதற்காக என்று தெரியவில்லை கொஞ்ச நேரம் காத்து கூட இருந்திருக்கிறாள். நெடு நேரம் பூட்டிய கதவும், சாவி பிரிந்து மௌனித்திருந்த பூட்டும் அவளுக்குச் சலிப்பைத் தந்திருக்கக் கூடும். மாலை மட்டும் பூக்கும் அந்தப் பூவைக் கிள்ளி நொடியில் உன்னைச் செய்து விட்டு, தான் வந்து போனதன் அடையாளமாய் வாசலில் உன்னையும், வானத்தில் நிலவையும் நிறுத்திப் போயிருந்திருகிறாள்.

காதல் தேவதையே கவனித்திருந்திருக்கமட்டாள் வானத்திலும் வாசலிலும் ஒரே அடையாளத்தை விட்டுப் போயிருப்பதை. என் வாசல் வானமாகிவிட்டதா இல்லை வானம் என் வாசலுக்கு வந்துவிட்டதா எனக் குழம்பிப் போய் தான் முதலில் உன்னைப் பார்த்தேன் நான். எனக்கான முதல் கவிதையைச் சந்தித்தது கூட அன்று தான்.

மீட்டப்படாத இசைக் குறிப்புகள், சந்தித்துப் பழக்கமில்லை எனக்கு. உன் ஒவ்வொரு அசைவிலும் காற்றில் எழுதப் பட்டுக் கொண்டிருந்த புதிய இசைக் குறிப்புகள் தொல்லை செய்துகொண்டே குழப்பவும் செய்தன என்னை. இருந்தும் பார்த்ததுமே பிடித்துப் போன உன்னை என்ன செய்வதென்று மட்டும் புரியவில்லை.

காதல் செய்தேன்.

காதல் தேவதை வந்து போன கதையைச் சொன்னாய். அதில் நான் தாமதமாய் வந்ததற்காய் மகிழ்வதற்கான காரணங்கள் நிறைய இருந்தது. ஏன் காதல் தேவதையைக் காக்க வைத்தாய் எனக் கேட்டாய் ? ஒரு வேளை உனக்காக இருக்கலாம் என்ற பதிலே தோன்றியது. காதல் தேவதையைக் காக்க வைக்கலாமா என்றாய் ? ஏன் கூடாதென நீ கேள்வி கேட்ட தொனியின் அழகிற்காகவே பதில் சொல்லத் துணிந்தேன்.

உன் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளின் பிறப்பிடமும், சென்று முடியும் முகவரியும் புன்னகையாகவே இருக்க வேறென்ன செய்வது நான், சத்தமில்லாமல் ரகசியமாய் ,அவற்றைச் சேகரித்து வைப்பதைத் தவிர.

எப்படி உன்னை என் எல்லாம் என்று முடிவு செய்ய முடிந்தது என்ற கேள்விக்கான பதில் இன்றும் என்னிடம் இல்லை. எல்லாமாகவும் தோன்றினாய். எதுவும் இல்லாத ஒன்றாகவும் இருந்தாய். எனினும் எப்பொழுதும் உன்னுடனிருக்க மனம் ப்ரியப்பட்டது.

இடியோடு கூடிய மழையோடு முத்தமொன்றையும் நாம் பரிமாறிக் கொண்ட அந்த இரவின் அடுத்த நாளில் தான் நீ காணாமல் போயிருந்தாய். காதல் தேவதை திரும்பி வந்திருந்தாள்.

உன்னைப் பற்றிக் கேட்டதற்கு, தானே வந்துவிட்ட பிறகு வந்து போன அடையாளம் எதற்கு என்றாள். அவளிடம் எப்படிச் சொல்ல நீ தான் எனது அடையாளம் என்பதை.

எதற்காக என்னைத் தேடிக் கொண்டிருந்தாய் எனக் கேட்டு ஓயாமல் பேசியபடி இருக்கும் காதல் தேவதையிடம், அவளைப் போய் விடச் சொல்லி விட்டு, சொல்லிக் கொள்ளாமலே சென்று விட்ட உன்னை இரண்டு அறைகள் தந்து உடனே அனுப்புமாறு கேட்கும் வார்த்தைகள் இதயத்திற்கும் உதடுகளுக்கும் இடையே உழன்று கொண்டிருக்கின்றன.

—————————————————————-

வார்த்தைகள் எல்லாம் சிதறிப் போய் , உள்ளிருந்து உடைத்துக் கொண்டு , கண்கள் கிழிந்து போகும் படி கண்ணீர் பீரிட்டு வருகையில் எப்படி உனக்குக் கடிதம் எழுதுவது?  இருந்தும் இந்த இரவில் உனக்குக் கடிதம் எழுதித் தான் ஆக வேண்டும்.

வெளிர் நீல வானத்தில் மறைந்து கொள்ள மேகமில்லாமல் நிலா அழுவதைப் பார்த்து விட்ட பிறகு  , என் பெயர் எழுதிய நட்சத்திரமொன்று வெடித்துச் சிதறி விண்ணில் சரிவதை நேர் கொண்டு விட்ட பிறகு , தனியே ஒரு பறவை உறக்கம் கொள்ளாது அகாலத்தில் ஓலமிட்டபடி பாதை தெரியாமல் தவித்துப் பறப்பதற்கு சாட்சியாகி விட்ட பிறகு எப்படி உனக்குக் கடிதம் எழுதாமல் இருக்க முடியும்?

நீ கடைசியாய் எனக்கு இட்டுத் தந்த கையொப்பம் என் விரல்களில் ஏறி விளையாடியபடி இருக்கிறது. இன்னொரு புறம் புகைப்படத்திலிருந்து இறங்கிவந்து விடும்படி இறைஞ்சிக் கொண்டிருக்கும் என்னைப் பார்த்து நீ சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறாய். போதுமென கண்கள் பொத்திக் கொண்டு வீடு தாண்டி ஓடி வந்தால், இலைகள் எல்லாம் உதிர்ந்து போன கிளைகள் வழி என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நிலா , பொம்மை போல உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் உன்னையும் சாளரத்துக் கம்பிகள் வழி பார்த்துக் கொண்டிருக்குமா என நினைக்கச் சொல்லுகிறது. எப்படி உனக்குக் கடிதம் எழுதாமல் இருக்க முடியும்?

நாளையும் இதே போல ஒரு இரவும் நிலவும் உண்டு எனத் தெரிந்து விட்ட பிறகும் எப்படி உனக்குக் கடிதம் எழுதாமல் இருக்க முடியும்?

வேண்டுமானால் எழுதிய கடிதங்கள் அத்தனையும் கிழித்தெறியத் தயார். ஒன்று மட்டும் செய். எப்படியாவது எனக்கான இரவுகளைக் கொன்று விட வழி சொல். நீ இல்லாமல் வெறும் இரவுகளை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்யப் போகிறேன் நான் ?

———————————————————————–

உன்னைப் பற்றி நிறைய சொல்லியிருக்கிறேன் அம்மாவிடம். எப்பொழுதும் உன் பெயரைச் சரிகமபதநி எனச் சங்கீதமாய் சுரம் பிரித்துச் சொல்வதிலிருந்து தொடங்கும் அது. கூடவே உன் பெயரோடு என் பெயரை இணைத்துச் சொல்லுவாள் அவள்.

எல்லாமே விளையாட்டு தான் அவளுக்கு. என் கவிதைகள் எப்பொழுதுமே அவளுக்குக் கேலிப்பொருட்கள்.

உன் கண்கள் பற்றிச் சொல்ல வாளும், வேலும், மீனும் போதுமா என்பாள். உன் முகம் பற்றிப் பேச நிலா தாண்டி போகமாட்டாயா என சொல்லிச் சிரிப்பாள். எப்பொழுதும் தொங்கும் காதணி , சிரிக்கும் கொலுசுகள் ஏன் எனக் கேட்பாள். எனக்குப் போட்டியாய் உன் பின்னே சுற்றி வரும் பட்டாம்பூச்சிகளைப் பிழைத்துப் போகும்படி விட்டு விடச் சிபாரிசு செய்வாள்.

என் கவிதைகள் எதுவுமே தன்னைப் போலில்லாத பொழுது , நான் எப்பொழுதும் உன்னை அவள் போலவே இருப்பதாகச் சொல்லுவது ஏன் எனக் கேட்டு நகைப்பாள்.

எல்லாமே விளையாட்டு தான் அவளுக்கு.

அதனால் தான் உன்னைப் பற்றியும் , என் காதல் பற்றியும் நான் சொல்லியதை ஒரு போதும் நம்பியதேயில்லை அவள். மிகவும் பிரயாசைப் பட்டு உன் பெயரை நான் உச்சரிக்கும் தருணம் தான் என் நடிப்பின் உச்சம் என்பாள்.

அவளைப் போலவே இருப்பதால் தான் என்னவோ , உனக்கும் என் காதல் தெரிவதே இல்லையா ?

———————————————————–

கனவு பற்றியோ , மழை பற்றியோ இல்லை உன்னைப் பற்றியோ  மீண்டும் எழுதப்போவதில்லை என்று முடிவு செய்திருந்தேன் . எப்படி வருடும் கனவும்,  வருத்தும் மழையும் என் கண்களிலேயே ஒட்டிப்போய் விட்டனவோ ,அது போலவே நீயும்.

ஆனால் நிச்சயம் தெரியும் இது கனவென்று.

இரவா பகலா , விழிப்பா மயக்கமா எனத் தெரியாத மீள முடியாத தருணமொன்றின் வெகு ஆழத்தில் மூழ்கிய நிலையில் நான். உன் பெயரின் ஓங்காரம் மட்டும் இசையெனப் பெய்துகொண்டிருந்த என் செவிக்குள் மழை மெல்ல ஒழுகிக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தபடி இருந்தேன். கடைசியாக வானவில் பார்த்தது என் நினைவில் இல்லை. மழையின் ஸ்பரிசம் கூட மறந்து தான் விட்டிருந்தேன். கடுங் கோடை மட்டுமே வெகுநாட்களாய் என்னைக் குடித்துக் கொண்டிருக்கையில் என்னை மறந்து போய் விட்டிருந்த மழையை எப்படி நம்ப முடியும் .

அதனால் நிச்சயம் தெரியும் இது கனவென்று.

உனக்கான கடிதங்களை மென்று மென்று விழுங்கி உடலின் ஏதோ ஒரு பகுதியில் , ஆலகால விஷமென பதுக்கிவிட்டிருந்த என் கண்களில் நீராய் தப்பியோடிக் கொண்டிருந்தன அவைகள். என் உயிர் வற்றிப் போய் பலநாட்களாகி இருக்கையில் எப்படி நம்புவது வழிவது வெறும் நீரென்று.

கண்களுக்கும் தெரியும் இதுவெறும் கனவென்று.

வெகு நாட்களாய் உனக்கென காத்திருந்து இற்றுப் போயிருந்த கதவில் , கேட்கும் வளையோசை உன்னுடையாதாக இருக்க வாய்ப்பில்லாத பொழுது , கதவு திறந்த என் முன் நிற்பது மட்டும் எப்படி நீயாக இருக்கமுடியும். வெகுநாட்களாய் நானே கூட உடனில்லாத நான் மட்டும் இருப்பது , சுற்றிலும் எதிரொலிக்கும் வெறுமைக்கும் தெரியும் என்பதால் , நீயில்லாத வீடென்று புலம் பெயர்ந்து கொண்டிருக்கும் சிலந்திகளுக்கும் தெரியும் ,இது கனவு மட்டுமேயென்று.

உடனிருக்கப் பிரியமின்றி கனவுகள் கூட பாதியில் சென்றுவிட்ட தருணத்தில் , இனியும் உறங்குவதில் அர்த்தமில்லையென விழித்திருந்தேன்.

வழக்கத்திற்கு மாறாக குளுமையை உணரமுடிந்தது என்னால். கண்கள் கூட சிவந்திருப்பதாய்த் தான் நம்ப வைக்க முயன்று கொண்டிருந்தது கண்ணாடி. கதவுகள்  கூடத் திறந்து காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. வீதி முழுதும் நனைந்திருப்பதைக் கண்டேன். மழை பெய்து கொண்டிருக்கையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த என்னைக் கேலி செய்வது போலிருந்தது , இரவு முழுதும் சேகரித்து வைத்திருந்த மழையை உதிர்த்துக் கொண்டிருந்த சிட்டுக் குருவியின் செய்கை.

கதவருகே உடைந்து சிதறியிருந்த கண்ணாடித் துண்டுகளைக் கண்ட தருணத்தில் தான் , மார்பில் அடித்தபடி சகதியாகிப் போயிருந்த தெருவின் வழி ஓடத் துவங்கினேன் உன் கால் தடங்களைத் தேடியபடி.

——————————————————————-

                   எனக்கும் தேரைகளுக்குமான உறவு இருபது வருடக் காலச்சக்கரத்தின் பற்களில் குருதி தோய்ந்த மசி எனப் படிந்திருக்கிறது . ஒரு நண்பனை வஞ்சிக்கையில்  ஏற்படுகின்ற சுகம் , எதிரி ஒருவனின் இறந்து போன உடலை ரத்தம் சிதறச் சிதற துண்டு துண்டாக வெட்டுகையில் ஏற்படும் உச்சம் ,நீண்ட நாள் கழித்து கணவனுடன் பார்க்கும் முன்னாள் காதலியின் தளர்ந்த உடல் பற்றிய பரிகாசம் எல்லாமும் சேர்ந்ததது .

இந்த புது வீடு வரும் வரை தேரை பற்றிய எண்ணங்களைக் கொஞ்ச நாட்களாகவே மறந்து விட்டிருந்தேன் . ஜூலியையும் கூட. ஓ ! ஜூலி ! என் அழகிய தேரைப் பெண்ணே …

குளியலறையில் என் நிர்வாணம் பார்த்துக் கொண்டு அசையாமல் இருக்கும் இந்தத் தேரைக்கு எனக்குள் புதைந்து போயிருக்கும் கருப்புப் பக்கங்களை புரட்ட வைக்கத் தெரிந்திருக்கிறது .

தேரை மீதான என் ஆர்வம் அல்லது வெறி எப்பொழுதிருந்து என்று தெரியவில்லை . சிறுவயதில் எல்லாரும் பட்டாம்பூச்சி துரத்திக் கொண்டிருக்கையில் நான் மட்டும் மழையூறிப் போன குறும்பாறைகளைப் புரட்டிப் பொன்னிறத் தேரைகளைத் தேடிக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன்.  ஓடில்லாத ஆமை போலக் குறுகிப் படுத்திருக்கும் தேரையின் பின்புறத்தைக் குச்சியால் தட்டித் தட்டி ஏதேனும் ஒரு இலக்கை நிர்ணயித்துக் கொண்டு அதை,  அடையச் செய்வதை ஒரு ரகசிய விளையாட்டாகவே வைத்திருந்திருக்கிறேன் .

என் உலகம்  ரகசியமானது . யாருக்கும் சொந்தமானது அல்ல. என்னைத் தவிர யாருக்கும் இடமில்லாதது . என் ஆழ்மனத்தின் அபத்தங்களும் அதைச் செயல்படுத்திப் பார்க்கும் இச்சைகளும் மட்டுமே நிரம்பியது.  எப்படியாயினும் எனக்கு சாதகமான விதிகள் கொண்ட விளையாட்டுகளைக் கொண்டது.

என் உலகிற்குள் நான் அனுமதித்த ஒரே ஒரு உயிரி ஜூலி தான்.  என் ரகசிய விளையாட்டின் துணை அவள் .

ஜூலியை யாருக்கும் பிடிக்காது . அவளது தோல் தேரையினுடையதைக் கடன் வாங்கி இருக்கும். ஒரு மாதிரி வறண்டு போன பளிங்காய் அவள் சட்டையில்லாத முதுகிருக்கும் . உனக்கெப்படித் தெரியும் என்று கேட்பவர்கள் மட்டும் கதையைத் தொடரவும். எனக்குத் தெரியும். அவள் தலைமுடிகளின் எண்ணிக்கை கூட என்னால் நிர்ணயிக்கப்பட்டது தான்.

அந்த இரட்டை குதிரை பின்னல்கள் கூட நான் சொன்னது போல ஆடுபவைகள். அவளது கண்களை உங்களுக்குப் பிடிக்காது. நிச்சயம் பிடிக்காது . வட்டச் சில்லுகள் கொண்ட  கண்ணாடிகளுக்குள்  அடைபட்டிருக்கும் அவள் கண்கள் காறிக் கொண்டே இருக்கும் .  கழுத்திலோ நெற்றியிலோ புறங்கைகளிலோ எனக்கு மட்டுமே காரணம் தெரிந்த காயங்கள் இருக்கும் .  பினோஃபார்மில் நடந்து வருகையில்  ஒரு பிராணி போலவே இருப்பாள். அந்தப் பிராணியை சரியாக இனம் கண்டு கொண்டவன் நான் மட்டுமே . இரு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் ஜூலி  என் அடிமை .

எனக்கும் அவளைப் பிடிக்காது. இருந்தும் என்னிடம் தோற்றுப் போகும் எல்லாவற்றிலும் எனக்குக் கொஞ்சம் பற்று உண்டு. ஆனால் துளியும் கருணை இருந்ததில்லை . 

உட்புறச் சுவற்றில் மஞ்சள் பூக்கள் பூத்திருந்த அந்த பாசிபடர்ந்த கிணறு  தான் என்றுமே எங்கள் விளையாட்டின்  இலக்கு . அந்த மஞ்சள் பூக்கள் எப்பொழுதுமே சவ ஊர்வலத்தில் மிதிபடும் பூக்களின் வாசத்தைப் பரப்புபவைகளாக இருந்தன. எங்கிருந்தோ  மழையில் அடித்து வரப் பட்டிருந்த ஆமை ஒன்று மட்டுமே எப்பொழுதாவது அங்கே எங்களைப் பார்த்திருக்க முடியும் . கிணற்றின் பின்புறத்தில் சிதிலமடைந்து போன தேவாலயம் ஒன்றும் , மீதி மூன்று  புறத்திலும்  அடர்ந்த கருவேலங்களும் இருக்கும் . யாரும் தவறி  உட்புகுந்து விடாமல் இருக்க முள்வேலி  போட்டிருந்தார்கள். விரும்பி நுழையும் எங்களைத் தடை செய்ய எதுவும் இல்லை. எங்களுக்கென்ற ஒரு ரகசிய வழி எப்பொழுதுமிருந்தது .

 “முதலில் நான் …”

குச்சியை தேரையின் பின்புறத்திற்கு அருகில் தட்டினேன் .கொஞ்ச நேரம் அசையாதிருந்து விட்டு லேசாகத் தவ்வியது . ஜூலி  சிரித்தாள்.குச்சியால் அடித்தேன் . அதற்கும் சிரித்தாள் . நான் என்ன செய்தாலும் எதுவும் சொல்ல மாட்டாள்.

“ம்ம் .. சிரித்தது போதும் இப்பொழுது நீ … “

ஜூலிக்குத் தேரையை விரட்டும் யுக்தி நன்கு தெரிந்திருந்தது .இரண்டே அடிகளில் அவளுடையது கிணற்றின் விளிம்புகளைத் தாண்டியிருந்தது .

தோற்றவர்களுடைய தேரையை இன்னொருவர் கொல்ல வேண்டும். தோற்பவர்களைப்  எனக்குப் பிடிப்பதில்லை .  என் ராஜ்யத்தில் தோற்பவர்களுக்கு உயிர்வாழ அனுமதி இல்லை . இதுவரை எந்தத் தேரையையும் நான் கொன்றதில்லை . ஜூலியைத்  தவிர . ஜூலியைக் கொன்றேன் என்றா சொன்னேன் !

“என்னைக் கொல் .. நான் மறுபடியும் தோற்று விட்டேன் ” அருகிலிருந்த ஒரு சிறிய பாறையில் தலையைத் தொங்கப் போட்டு உட்கார்ந்தேன்.

“இல்லை .. இல்லை .. ” வேகமாக ஓடிவந்து என் முன்னாள் மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள். என் முகம் நிறுத்திப் பார்த்தாள். அவளின் பார்வை என்னைப் பரிகசிப்பதைப் போல் இருந்தது. அது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.

“நாம் மறுபடியும் விளையாடுவோம் ..”

நான் வெறுப்பாகத் தலையசைத்தேன்.

“பேசமாட்டாயா .?”

“தோற்றவர்களுக்குப் பேச உரிமை இல்லை ”

“கோபமா .. வேண்டுமானால் இந்தா ரத்தம் ” அருகிலிருந்த முள்ளில் கையைக் கிழித்து நீட்டினாள்.

அந்த சிவப்பு நிற திரவம் ஒரு வித போதையைத் தந்தது.  அந்த நாட்களிலெல்லாம் ,  அம்புலிமாவில் அரிதாக வந்து போகும் ஒரு ரத்தக்காட்டேரியாக , பௌர்ணமி இரவொன்றில் நான் மாறிவிடக் கூடும் என்று தீவிரமாக நம்பினேன். அந்த குறைந்த வெளிச்சத்தில் நிறைய மின்மினிகள் பறந்திருந்தன.

“சரி .. மறுபடியும் விளையாடலாம் .. போய் தேரைகளைக் கொண்டு வா ” வேகமாகத் தலையாட்டிவிட்டு , கண்ணாடியைச் சரி செய்து கொண்டே ஓடினாள். என் கண்களில் ஒரு வித குரூரம் இருந்தது. எனக்கு அது பிடித்திருந்தது.

எல்லாக் கற்களையும் புரட்டிப் பார்த்தாள். கிணற்றை சுற்றி சுற்றி வந்தாள். பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.மூச்சிரைக்க ஓடிவந்து என் முன்பு மறுபடியும்  மண்டியிட்டாள்.

“தேரை எதுவும் கிடைக்கவில்லை ” மூக்கை உறிஞ்சிக் கொண்டாள்.

“எனக்கு ஒரு தேரை கிடைத்துவிட்டது ” என் புன்னகையை அவள் சரியாக மொழி பெயர்த்திருக்கவில்லை. அருகிலிருந்த மஞ்சனத்திக் குச்சியை ஒடித்தேன்.

‘திடும்’ என்ற சத்தத்துடன் வானில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது . தேவாலயத்தின்  மணிக்கூண்டில் இருந்து சில இருள் பறவைகள் சலசலத்தபடி பறந்தது ஞாபகமிருக்கிறது.

 ” எங்கே தேரை ? ” என்றாள் .

” இதோ “  என்று அவளைக் காட்டினேன்.

“ஓ அப்படியா … !  இவ்வளவு நாளாக எனக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டதே நான் ஒரு தேரை என்று “ 

கைகளை மடிந்திருந்த கால்களுக்குள் விட்டு தேரையைப் போல மண்டியிட்டிருந்தாள். ” தேரைகள் ஆடைகள் அணிவதில்லை ” ..  சுளீர் என அடித்தேன்.

 ” வலிக்கிறது பிரபு ” . பாம்புச் சட்டை போன்ற அவள் தோலில் கீறல் விழுந்திருந்தது.

“டிராகுலா பிரபு என்று சொல் “  மீண்டும் அடித்தேன். கிணற்றை நோக்கித் தாவினாள்.

அடுத்த இரண்டு அடிகளில் கிணற்றின் விளிம்பில் இருந்தாள்.

“போதுமா ? நீ ஜெயித்து விட்டாய் .. வா வீட்டுக்குப் போகலாம் .. ஆடைகளைக் கொடு  ” என்றாள்.

நான் சிரித்தேன். “இல்லை .. விளையாட்டு இன்னும் முடியவில்லை ..விதிமுறைகள் மாற்றப்பட்டுவிட்டன.  “ 

இம்முறை என் புன்னகை புரிந்திருக்க வேண்டும் அவளுக்கு . டிராகுலா பிரபு டிராகுலா பிரபு என்று பிதற்றத் தொடங்கினாள். ஆடைகளை அவளை நோக்கி நீட்டிக் காட்டி விட்டு கிணற்றினுள் எறிந்தேன். அழத் துவங்கினாள் .

“சரி சரி அழாதே ! எடுத்துத் தருகிறேன் ” என்றேன்.

கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்தேன். தேவாலய உச்சியில் கைகளை நீட்டிக் கொண்டிருந்த தேவதை தண்ணீரில் நெளிந்து கொண்டிருந்தது. அதற்குப் பின்னால் கறை படிந்த நிலாவும் தெரிந்தது.  முழு நிலா. எனக்குப் பற்கள் நீள்வது போல் இருந்தன.

ஒரு பெரிய மேகமொன்று நிலாவைக் கடந்த பொழுதில் குச்சியை மீண்டுமொருமுறை உயர்த்தினேன்.

மழை பெய்யத் துவங்கியது. மின்மினிகளும் நட்சத்திரங்களும் சட்டென்று மறையத் துவங்கின. எனக்கு ஆடத் தோன்றியது. ஆடினேன். கிணற்றைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தேன்.

” எனக்கு நீச்சல் தெரியாது ..காப்பாற்று ” . தோற்றுப் போன அந்தத் தேரை தண்ணீருக்குள் இருந்து குரல் கொடுத்தது.

“தோற்றுப் போனவைகளுக்கு வாழ உரிமை இல்லை ” பெரிய கல் ஒன்றைத் தலைக்கு மேல் தூக்கினேன். தேரையின் தலையைக் குறிவைத்து எறிந்தேன். ‘தொம்‘ என்ற சப்தத்துடன் இடி விழுந்தது. மழை வலுக்கத் துவங்கியது.

இரவில் என் படுக்கை அறைக் கதவு தட்டப்பட்டது.  பாட்டியுடன் , ஜூலியின் அப்பாவும் அம்மாவும் நின்றிருந்தார்கள் .  கடைசியாக ஜூலியைப் பார்த்தது என்னுடன் தான் என்று யாரோ சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவளை நான் பார்கவே இல்லை என்றதை அவர்கள் வெகுநேரம் நம்பவில்லை. அறைக்குள் சென்று கதவைப் பூட்டிக் கொண்டேன்.  வெகு நேரம் கதவு தட்டப் பட்டுக் கொண்டே இருந்தது. மெழுகுவர்த்தியைச் சுற்றி வரும் பூச்சிகளை திரியில் சிக்க வைத்து “சட் சட்” டென்ற சப்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். பூச்சிகள் தீர்ந்து போயிருந்த இரவில் உறங்கிப் போயிருந்தேன். அன்று இரவு முழுவதும் மழை பெய்து கொண்டேயிருந்தது .  இல்லாத வெளியொன்றிலிருந்து  என் கனவிற்குள் தேரைகள் உதிர்ந்து கொண்டே இருந்தன .

இரண்டு நாட்கள் கழித்து நீரில் ஊறிப் போயிருந்த ஜூலியின் உடல் கண்டுபிடிக்கப் பட்டது. என் மறைவிடம் அழிக்கப் பட்டது. கிணற்றை மூடினார்கள்.

ஜூலியின் இறுதிக் கூட்டத்திற்கு நானும் சென்றிருந்தேன் . ஜூலியின் உறவினர்கள் என்னைச் சபித்தார்கள் . ஏன் என எனக்குப் புரியவில்லை. ஃபாதர் என் தலையில் சிலுவைக் குறியிட்டு ஏதோ ஜபித்து சாத்தானே ஓடிவிடு என்றார். என் தலையில் மூன்று ஆறுகள் வரையப்பட்டிருக்கக்கூடும் என்று கிசுகிசுத்தார்கள். என் கவலையெல்லாம் இனி யாருடன் விளையாடப் போகிறேன் என்பதைப் பற்றியதாய் இருந்தது.  

ஜூலியைப் புதைக்கையில்  குழியில் யாருக்கும் தெரியாமல் தேரை ஒன்றைப் போட்டு வைத்தேன். இனி யாரும் பார்க்காத சமயத்தில் அதிலிருந்து தேரைகள் முளைக்கட்டும் என்று ஜபித்து விட்டு வீடு வந்தேன் .

எனது ஒரே தோழியை , ஒரே அடிமையை கிணற்றில் தள்ளி விட்டதற்கான எந்த விதமான பச்சாதாபமோ , குற்ற உணர்ச்சியோ எனக்கு ஏற்படவேயில்லை. நான் திடமானவன் என்று நம்பியிருந்தேன், தேரைகளால் என் படுக்கை அறை முழுவதும் நிறைந்து வழிவதாக கனவு வந்த அன்று இரவு வரை . வியர்த்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியாக நிலா வெளிச்சம் வந்துகொண்டிருந்தது. கிரணம் போல அதில் கொஞ்சம் நிழல் விழுந்தது. ஜூலி ஜன்னலுக்கு வெளியே நின்று கைகளை நீட்டி அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள். திடுக்கிட்டு படுக்கையிலிருந்து விழுந்தேன். அவளைக் காணவில்லை. கனவின் நீட்சி என நினைத்துக் கொண்டேன்.

அதற்குப் பிறகு வந்த சில மழைநாட்களில் ஜூலி வரவேயில்லை . ஒருவேளை அவளது சவப் பெட்டியில் அமைதியாக விளையாடிக் கொண்டிருக்கக் கூடும் .

கொஞ்ச நாளைக்கு யாரும் என்னுடன் பேசவில்லை. பாட்டி மட்டும் என்னைக் கொலைகாரன் என்று திட்டிக் கொண்டே இருந்தாள்.  யாருக்கும் தெரியாத முறையில் பாட்டி இறந்து போன அடுத்த வாரத்தில் தான்  என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு நகரத்திகு குடியேறினாள் அம்மா.  தேரைகள் இல்லாத நகரமது. அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்புகளில் திருட்டுத் தனமாய் நுழையும் பூனைகள் என்னை அவ்வளவாக ஈர்க்கவில்லை. நாட்கள் மட்டும் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தன .

பின்னொரு நாளில் ,நான் உங்களைப் போலவே சாதாரணனாக மாறிப் போனேன். ஒழுங்காகப் படிப்பவனாக, அம்மா சொல் கேட்பவனாக, ஞாயிறுகளில் தேவாலயம் செல்பவனாக. கணிப்பொறி ஆள்பவனாக.

ஜூலி பற்றி மறந்து விட்டிருந்தேன். அவளுக்காக பாவமன்னிப்பு கூடக் கேட்டிருந்தேன். என் பாவங்கள் நிச்சயம் மன்னிக்கப் பட்டிருக்கும். நிச்சயமாகச் சொல்வேன் எனது ஒரே தோழியை , ஒரே அடிமையை கிணற்றில் தள்ளி விட்டதற்கான எந்த விதமான பச்சாதாபமோ , குற்ற உணர்ச்சியோ எனக்கு இன்னமும் ஏற்படவேயில்லை.

அதன் பிறகு நான் தேரைகளைப்  பார்க்கவேயில்லை சற்று முன்பு வரை .       

வாளியிலிருந்து தண்ணீரை எடுத்து தேரையின் மீது ஊற்றினேன். அது நகர்வதாகத் தெரியவில்லை. போ ! என்று விரட்டிய என் குரலுக்கு அடிபணியாத அதை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை . எனக்குள் பழைய பிரபு லேசாக உறுமும் சப்தம் கேட்டது .

வெகு நாட்கள் கழித்து  மறுபடியும் அந்த விளையாட்டை விளையாடிப் பார்க்கத் தோன்றியது. துண்டை எடுத்துக் கட்டிக் கொண்டேன். அருகில் கிடைத்த குச்சியொன்றை எடுத்துத் தட்டினேன். குளியலறையை விட்டுத் தாவிக் குதித்தது. துரத்திக் கொண்டே ஓடினேன். கொல்லைப் புறக் கதவு வழியாக குதித்து ஓடியது. வாசலைத் தாண்டினேன்.

மாலையில் நிசி கலந்து கொண்டிருந்தது. மின்மினிப் பூச்சிகள் பறந்து கொண்டிருந்தன. அந்தத் தேரையைத் தவறவிட்டு விட்டேன். சுற்றிலும் தேடித் பார்த்தேன். “தேரை கிடைக்கவில்லை ” எனக்குள் சொல்லிக் கொண்டேன்.

“எனக்குக் கிடைத்து விட்டது” இருட்டிற்குள் இருந்து சிரிப்புச் சப்தம் கேட்டது. மூடப்பட்டுவிட்ட அந்த கிணற்று மஞ்சள் பூக்களின் சவ வாசம் சுற்றிலும் வீசியது .  சட்டென்று  வானில் மின்னல் ஒன்று  வெட்டியது . எட்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் பார்த்த ஜூலி அதே பினோஃபார்மில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.  ஒரு முறை திரும்பிய அவள் முதுகிலிருந்து, கீறிய கோட்டின் வழியே ரத்தம் கசிந்து கொண்டிருந்தது.

“ரத்தம் வேண்டுமா “  என்றாள் . அவள் கண்ணாடியின் ஒரு பக்கம் உடைந்திருந்தது .

மறுத்துத் தலையசைத்தேன் .

“இன்னும் என் விளையாட்டு மிச்சமிருக்கிறது .. இப்பொழுது விளையாடலாமா ??” சுளீரென முதுகில் அடித்தாள். கட்டியிருந்த துண்டு அவிழ்ந்து போனது.

எடுப்பதற்காகக் குனிந்தேன்

“ எடுக்க வேண்டாம் .. பரவாயில்லை .. தேரைகள் ஆடை அணிவதில்லை ” மறுபடியும் அடித்தாள். கால்களை மடித்து தேரை போல் தரையில் உட்கார்ந்தேன்.

 மழை பெய்யத் துவங்கியது.

அடுத்தடுத்த இரண்டு அடிகளில் கிணற்றின் விளிம்பில் இருந்தேன். உள்ளே கைகள் நீட்டிய தேவதையும் அதே நிலாவும் நனைந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

 ” தோற்பதற்குத் தயாராக இருக்கிறாயா ? ” அவள் குரலில் பரிகாசமிருந்தது. மெல்ல அவளின் கோரைப் பற்கள் இரண்டும்  நீளத் துவங்கின.

 ” ம்ம் ” .. என்றேன் .

குச்சி காற்றில் உராயும் சப்தம் கேட்டது. எட்டு வருடங்களுக்கு முன் கிணற்றில் விழுந்த ஜூலியுடன் பாதியில் விட்டிருந்த விளையாட்டைத் தொடரக் கிணற்றில் குதித்தேன் .

*********

                 கிட்டத் தட்ட ஒன்னரை வருடங்களாகியிருக்கிறது , ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட கதை ஒன்றை எழுதியவனே நினைத்தாலும் மாற்ற முடியாது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள , என்னை நானே மாற்றிக் கொள்ள முடியாது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள . 

மோனாரிட்டா சென்ற வருடம் ஜனவரியில் பதிவிடப் பட்டு , ஒரே நாளில் மீண்டும் திருத்தி எழுதலாம் என நீக்கப்பட்டுவிட்ட கதை (??!) . என்னை நானே கொஞ்சமேனும் புரிந்து கொள்ள இந்த நாட்கள் இடம் தந்திருக்கின்றன. நன்றாக இருந்தால் என்ன , இல்லாவிட்டால் என்ன ? , இது என் கதை என்பதில் எந்தவிதப்  பொய்யும் இல்லையே . அதே போல எங்கும் வெறுமையும் வெற்றிடமுமே சந்திக்க நேர்ந்தாலும் இது என் வாழ்கை என்பது தானே நிதர்சனம் .

தேயும் நிலவை ரசிக்கும்  அதே மனதோடு ஓயும் இந்த வாழ்வையும் பார்க்கப் பழகவேண்டுமென்பது மட்டும் தெரிகிறது . விரக்தியா , வெறுமையா என்பது புரியவில்லை ஆனால் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பது மட்டும் தெரிகிறது. காயங்கள் ஆறும் , தழும்புகள் மறையக் கொஞ்ச நாட்களாகுமல்லவா?  அல்லது இந்தத் தழும்பு அப்படியே மாறாமல் நின்றும் போகலாம் . கோடையின் தனிமை போன்ற குரு யாருமேயில்லை.

எது எப்படி ஆயினும் இதுவும் கடந்து போகட்டும் .

கல்லூரி இரண்டாவது வருடத்தில்  கதை போல எழுதத் துவங்கிய காலத்தில் இருந்தே என்னுடன் இருந்து எல்லா இம்சைகளையும் சகித்து வரும் பாலாவிற்கு இந்த நூறாவது பதிவு .

 ————————————————————————

அண்ட் தென் தே லிவ்டு ஹேப்பிலி எவர் ஆஃப்டர் .

புத்தகத்தை மூடி மடியில் வைத்தேன் . எல்லா தேவதைக் கதைகளும் பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரி தான் ஆரம்பிக்கின்றன . சூனியக்காரியோ , கொடுமைக்காரச் சித்தியோ , கிளியில் உயிர் உரித்து வைத்திருக்கும் மந்திரவாதியோ. தேவதைகளோ , ராஜகுமாரர்களோ தான் மாறுகிறார்கள் கதை மாறுவதில்லை . கதையின் முடிவில் முத்தமிடவும்  மறப்பதில்லை .

சென்னையிலிருந்து மதுரை  செல்லும் பாண்டியன் விரைவு ரயிலில் , சரியாக இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு அவள் என்னை பார்த்துப்  புன்னகைத்த வினாடியில் இருந்து இந்தக் கதை தொடங்குகிறது . ஒரு வேளை தேவதைக் கதைகள் இது போலவும் தொடங்கக் கூடும் .

பாலத்தில் ஏறி பாண்டியன் நிற்கும் நடைமேடையை அடைந்த பொழுது நேரம் ஒன்பது தான் . எஸ் -12 . கடைசி பெட்டி . இன்னும் விளக்குகள் எதுவும் போட்டிருக்கவில்லை .எனது கம்பார்ட்மென்ட்டில் நான் மட்டும் தான் இருந்தேன் . கீழ் இருக்கை . ஜன்னலோரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு பையை அருகிலேயே வைத்துக் கொண்டேன் . இன்று யாரும் வயதானவர்கள் வந்து தொலையக் கூடாது . இல்லை சைடு பெர்த் என்றாலும் , மாற்றிப் போய் தான் ஆக வேண்டும் .

இன்னும் அரைமணி நேரம் இருந்தது . ஈரம் பாய்ந்த தண்டவாளத்தின் வாசனையும் , ஜன்னல் கம்பியும் துருவாசமும் சேர்ந்து , ரயிலில் இருப்பதை அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தன . அருகில் இன்னொரு ரயில் மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது .ஜன்னல் வழியாக , சில வினாடிகள் மட்டும் ஒரு பெண் வந்து போனாள் . எங்கிருப்பார்கள் தேவதைகள் . கூட்டமாகவா , இல்லை தனித்தனியாகக் கூடு கட்டிக் கொண்டா . இந்நேரம் யாரவது என்னை மாயக் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்களா . குழந்தையாக இருக்கையிலேயே தொலைந்து போனவன் இளவரசன் நீ , எனச் சொல்லி மறைந்து கிடக்கும் ராஜ்ஜியத்திற்கு என்னை அழைத்துச் சென்றுவிடுவார்களோ ?

கொஞ்சம் பசித்தது .வண்டி கிளம்பிய பிறகுதான் சாப்பாடு கொண்டு வருவார்கள் .கைக்கடிகாரத்தில் மணி பார்க்க முயற்சி செய்தேன் . இருட்டில் தெரியவில்லை . ஜன்னல் கம்பிக்கு வெளியே கைகளை நீட்டி , தூரத்தில் தெரிந்த கம்பத்து விளைக்கை துணைக்கழைத்துப் பார்த்தேன் . ஒன்பதரை .

“கியா மெய்ன் ரோஷினி கரூன் ?? “

குரல் கேட்டுத் திரும்பவும் விளக்கு எரியவும் சரியாக இருந்தது . மெல்ல இருளில் இருந்து ஒளிர்ந்து , பின் பிரகாசமாகத் தெரிந்தாள் அவள் . குளிருக்கான  மரூன் நிற ஜாக்கெட்டும் , நீல நிற ஜீன்சும் அணிந்திருந்தாள் . என்னை விட கொஞ்சமே முடி அதிகமாக இருந்தது . கற்றை கற்றையாக நெற்றியில் வகிடு பிரித்து வந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது . மீதம்  தெரிந்த நெற்றி சரியாக வெட்டப்பட்ட ஒரு கேக் துண்டைப் போல இருந்தது .

விளக்கைப் போடட்டுமா என அவள் ஹிந்தியில் கேட்டது எனக்கு புரியவில்லை என நினைத்துக் கொண்டு சுவிட்சில் கை வைத்துக் காட்டினாள். அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னை வினோதமாகப் பார்த்தாள் . பின் ஜன்னலை  நோக்கி விரல் நீட்டினாள். கையை வெளியே வைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். சரக்கென இழுத்துக் கொண்டதில் சிராய்த்துக் கொண்டது.கையைப் பிடித்துக் கொண்டேன் .சத்தமாக சிரித்துக் கொண்டே ஓடிவிட்டாள் .

அவமானமாக இருந்தது . கோபமும் எரிச்சலும் , வெட்கமும் ஒரு சேர வந்தது . திரும்பத் திரும்ப அவள் சிரித்தது உள்ளுக்குள்ளே ஓடிக் கொண்டேயிருந்தது . இதற்கு எதற்காக சிரிக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது .

திரும்ப அவளைப் பார்க்க வேண்டும் போல் இருந்த அடுத்த நொடியில் மீண்டும் வந்தாள் ஒரு பெரிய பெட்டியை இழுத்துக் கொண்டு . எனக்கு எதிரில் இருந்த இருக்கையில் உட்கார்ந்து கொண்டாள் . அவள் வந்ததைக் கண்டு கொள்ளாதது போல் ஜன்னல் பக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் .இன்னமும் கூட என்னையே பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருப்பதாக இருந்தது .  

சாதாரணமாகப் பார்ப்பது போல் சுற்றிக் கொண்டு பார்த்தேன் . சம்மணமிட்டு நன்கு சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டு என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் .கிட்டத் தட்ட ஒரு உறைந்து போன ஓவியம் போல் இருந்தாள் . எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாமல் , நிலை குத்திய பார்வையோடு , உதட்டில் உறைந்து போன ஒரு வித இறுக்கத்தோடு , பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள் .இரண்டு மூன்று முறை வேறெங்கோ பார்ப்பது போல் பார்த்து விட்டு , மீண்டும் பார்த்தேன் . நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும் ,என்னையே தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்

கொஞ்சம் பயமாகக் கூட இருந்தது . இருந்தும் ஒரு அசட்டு தைரியம் . அவள் மட்டும் பார்க்கிறாள் நாமும் பார்ப்போம் என , நானும் நன்றாக உட்கார்ந்து கொண்டேன்  .ஏதோ இரண்டு சிறு குழந்தைகள் யார் முதலில் இமைக்கிறார்கள் பார்ப்போம் என விளையாடுவது போல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்  .

யாருக்கும் சட்டெனப் பிடித்துப் போகும் சற்றே நீள் வட்டமான முகம் கொஞ்சம் ஜன்னல் வழியே அவ்வப்போது வந்துகொண்டிருந்த மெல்லிய காற்றில் தலைமுடி மெல்ல ஆடிக் கொண்டிருந்தது .பூவிதழ்கள் ஏதாவது விழுந்தால் நிச்சயம் தடம் பதிந்து போகும் கன்னங்கள் . சின்ன நாசி .சின்னச் சின்ன வரிகள் கொண்ட உதடுகள் . மொத்த ஓவியத்திற்கே உயிர் தந்தது அவள் கண்கள் தான். அதற்குள் மெல்ல பிரகாசிப்பது போல் இருந்தது . அதற்குள் என்னைத் தேட வேண்டும் போல் இருந்தது .

 ஒரு பெண்ணை , புகைப்படம் தவிர்த்து இவ்வளவு உற்றுப் பார்ப்பது இது தான் முதல் முறை . எந்த தைரியம் என்று தெரியவில்லை . என்னால் அந்த முகத்திலிருந்து பார்வையை எடுக்க முடியவில்லை .

குளிருக்காக அவள் போட்டிருந்த  மரூன் நிற ஜாக்கெட்டின் , இடது பக்க மேற்புறத்தில் ‘எம்’ என எம்ரைடரி போடப்பட்டிருந்தது . கையை ஏய் என அடிப்பது போல் ஓங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கைப்பையை மடியில் வைத்துக் கொண்டாள் .

நான் வேகமாக தலையை அசைத்து ‘எம்’ ஐக் காட்டினேன்.

ஓ ! என்றவள் ” யே கில்லுகா தோஃபா ”

புரியவில்லை என தலையை ஆட்டினேன் . தோ…ஃ.. பா .. என ஒவ்வொரு எழுத்தாகப் பிரித்துச் சொன்னாள் . ஏதோ ஒன்றாக இருந்து விட்டுப் போகிறது என நானும் பதிலுக்கு ஒரு ஓ சொல்லி விட்டு , விட்டு விட்டேன் .

ஏதேதோ பேசிக்கொண்டே போனாள் . ஒன்றும் புரியாவிட்டாலும் அவளது மிக மெலிதான குரலை சிரத்தையாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன் .  யாருமே வராமல் போய் , இரவு முழுவது இப்படியே இவள் பேசுவதை கேட்டுக் கொண்டே இருக்கப் போகிறேனோ என்ற நினைப்பே இனிப்பாய் இருந்தது . இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் வண்டி புறப்படப் போகிறது என மூன்று மொழிகளில் அறிவித்தார்கள் .

எங்கிருந்து தான் அவ்வளவு கூட்டம்  வந்தது எனத் தெரியவில்லை . தாத்தா , பாட்டி , அம்மா , அப்பா, அண்ணன் , தம்பி , தங்கை என யாஷ் சோப்ரா படத்தில் வரும் எல்லாக் குடும்பக் கதாப்பாத்திரங்களும் என் கம்பார்ட்மென்டில் இருந்தார்கள் . இருந்த எல்லோரையுமே அவளுக்கு தொடர்பு வைத்தே , இந்த உறவு என கற்பிதம் செய்து கொண்டேன்.

“குடியோ ! தும் யஹின் பர் ஹோ ..   ” எனத் திட்டும் தொனியில் சொல்லி  அவள் தலையில் குட்டியது ஒரு கிழவி . அவளை சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை எனக்கு .” தாதிம்மா ” என உதட்டைச் சுழித்துக் கொண்டே தலையைத் தடவிக் கொண்டாள்.அது ரொம்ப பிடித்திருந்தது .எல்லாரும் கொண்டு வந்த பொதிகளை சரி பார்த்தார்கள் . அவளது நகல் போல் இருந்த இன்னொரு குட்டிப் பெண் ஒரு பையை கொடுத்து விட்டு அவளருகில் உட்கார்ந்து கொண்டாள் .

“தேங்க்ஸ் கில்லு” . கில்லு என இருமுறை என்னைப் பார்த்துக்கொண்டே அழுத்தமாக சொன்ன அவளை , கில்லு என்ற அந்த குட்டிப் பெண் வினோதமாகப் பார்த்தாள் .

மீண்டும் அந்த ‘எம்’ ஐப் பார்த்தேன் . புரிந்துகொண்டாய் எனச் சிரித்தாள் . ‘எம்’ என்னவாய் இருக்கக் கூடும் . அவள் இனிஷியல் .. இல்லை துவக்க எழுத்து .??

அப்பொழுது தான் கில்லு கொடுத்த பையில் கவனித்தேன் . எம் .. ஓ .. என் ..ஏ ..ஆர் ..ஐ ..டி .. ஏ .. என வரையப் பட்டிருந்தது . மோனாரிட்டா .. ஆ .. அது தான் அவள் பெயர் ..  ‘எம்’ …  எதையோ பெரிதாகக் கண்டுபிடித்து விட்டது போல் இருந்தது . சத்தமாக விசிலடிக்க வேண்டும் போலவும் இருந்தது . பெயரை உறுதி செய்துகொள்ள ரிசர்வேஷன் சார்ட்டை பார்க்க ஓடினேன் .வண்டி கிளம்பும் சமயத்தில் ஓடும் என்னைப் பார்த்து , என்ன நினைத்திருப்பார்கள் என கவலைப்படவில்லை  . வண்டி மெதுவாகவே நகர்ந்து கொண்டிருந்தாலும் , கீழே இறங்குமளவுக்கு எனக்கு தைரியமில்லை . மீண்டும் எனது இருக்கைக்கு திரும்பும் பொழுது தான் கவனித்தேன் . வண்டி முழுவதும் ஒரே முகங்கள் . மலை தேசத்தவர்கள் . ஒரு வேளை சுற்றுலாவிற்காக வந்திருக்கலாம் .

என்னிடத்திற்கு வந்த பொழுது பி.டி வாத்தியார் போல ஒருவர் , கையில் கட்டுக்கட்டாக பயணச் சீட்டுகளை வைத்து டிக் அடித்துக் கொண்டிருந்தார். நல்ல பிள்ளை போல உட்கார்ந்து கொண்டு , ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்த்தேன் . ஏதோ ஒன்று உறுத்தவே திரும்பிப் பார்த்தேன் . யாரும் பார்க்காத படி மோனா , புருவங்களை மட்டும் தூக்கி , எங்கே போனாய் எனக் கேட்டாள் . தலையசைத்து விட்டு , சத்தமே வராமல் மோனாரிட்டா என்றேன் . அவள் ஆச்சர்யமாக எப்படி என்றாள் . அவள் பையில் எழுதியிருந்ததைக் காட்டினேன் . உதடுகள் நிறைய சிரித்தாள். அந்தக் கிழவி மட்டும் என்னை முறைத்துக் கொண்டேயிருந்தாள் .

கொஞ்ச நேரத்தில் டிடிஆர் வந்தார் . பத்து நிமிடத்தில் விளக்கணைத்து விட்டு எல்லாரும் படுக்கப் போகவேண்டும் என்றார்கள் . எனக்கு ஆத்திரமாக வந்தது . வழக்கம் போலவே , அந்தத் தாத்தா , என்னால் மேலே ஏற முடியாது என என்னை மிடில் பெர்த்துக்குப் போகக் சொன்னார் . இம்முறை சந்தோசமாகச் சென்றேன் . எதிர் புற மிடிலில் மோனாரிட்டா .

ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டே படுத்துக் கொண்டிருந்தோம் . அவள் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டேயிருந்தாள் . எனக்குள் இனம் புரியாத உணர்வு .என்ன மாதிரியான உறவு இது . இந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் பேசிய சில வார்த்தைகளிலும் , பரிமாறிய பார்வைகளிலும் எனக்குள் முழுவதும் நிறைந்திருந்தாள் . ஒருவேளை இவள் தான் எனக்கான தேவதை பெண்ணோ .. கேட்டு முடிக்கும் முன்பே மனது ஆமாம் என பதில் சொல்லிற்று .

மனது முழுக்க லேசாகி பறப்பது போல் இருந்தது . அவள் யார் , எங்கிருந்து வருகிறாள் , அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறோம் எதுவும் தெரியாது . ஆனால் அவள் தான் என முடிவு செய்துவிட்டேன் . நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அழகான ஒரு பொம்மை போல தூங்கிப் போனாள் . எவ்வளவு நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் எனத் தெரியவில்லை . நான் தூங்கியிருந்த அடுத்த வினாடியிலேயே என் கனவில் இறங்கியிருந்தாள் .

நான் ஒரு ராஜகுமாரனாக இருந்தேன் . ஒரு அழகான பிடரி கொண்ட வெள்ளைக் குதிரையில் காட்டிற்குள் சென்று கொண்டிருந்தேன் .என் தோள் மேல் ஒரு பேசும் கிளி  கஜல் கவிதைகள் சொல்லியபடியிருந்தது . எங்கோ தொலைவில் ஒரு அழகிய பாடல் கேட்டது . மலை உச்சியிலிருந்த குடிசையிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தது அது . அருகே சென்ற போது ஒரு விளக்கு மட்டும்  எரிந்து கொண்டிருந்தது .

ஜன்னல் வழி பார்த்த பொழுது மோனாரிட்டா பாடிக் கொண்டிருந்தாள் . என்னைப் பார்த்தவள் வாசலை நோக்கி சைகை செய்தாள் . அங்கே இரண்டு தலை கொண்ட ராட்சசி ஒருத்தி குறட்டையிலிருந்தாள். அந்த இரண்டு முகங்களில் ஒன்று அவளுடைய பாட்டி போல இருந்தது . பாடிக்கொண்டே தன்னைக் காப்பாற்றும்படி சைகை செய்தாள் .

 மலையிலிருந்து ராட்சசியை உருட்டிவிட்டு ,மோனாரிட்டாவைத் தூக்கி கொண்டு , வெகு தூரம் மனித நடமாட்டமே இல்லாத ஒரு அருவியை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தோம் .கனவு போலவேயில்லை .அந்த நெருக்கமும் , அந்த ஸ்பரிசமும் . என் அருகிலேயே அவள் இருப்பது போலவேயிருந்தது .குதிரையிலிருந்து இறங்கி , சரியாக முத்தம் கொடுக்கப் போகும் தருவாயில் ,விழிப்பு வந்துவிட்டது .

அவளும் விழித்தபடி தான் இருந்தாள் . உனக்கும் அதே கனவு வந்ததா எனக் கேட்க வேண்டும் போல் இருந்தது . தூங்கவில்லையா எனக் கேட்டாள் . இல்லை எனத் தலையசைத்தேன் .  திரும்பவும் தூங்கிப்போனேன் .

அடுத்த முறை விழித்த பொழுது , அவளைக் காணவில்லை . பாத்ரூம் போயிருக்கலாம் என நினைத்தேன்.வண்டி ஏதோ நிறுத்ததிலிருந்தது . கொஞ்ச நேரம் பார்த்தேன் .வண்டி கிளம்பிய பின்னும் காணவில்லை அவளை.  பயமாயிருந்தது .அவள் அம்மா அப்பா எல்லாரும் நிம்மதியாத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள் . டேய் தூங்குமூஞ்சிகளா ! யாராவது எழுந்து பாருங்களேன் எனக் கத்தவேண்டும் போல் இருந்தது .யாரும் எழுந்திரிக்கவில்லை . நானே பார்க்கலாம் என இறங்கினேன் .

என் கம்பார்ட்மென்ட்டின் இரண்டு புறமிருந்த கழிவறைகளை ஒட்டித் தேடிப் பார்த்தேன் . காணவில்லை . இந்த இரவில் , ஸ்லீப்பர் கோச் அத்தனை கழிப்பறைகளையும் சோதனை போட்டுக் கொண்டிருப்பது முட்டாள் தனம் என்று தோன்றவில்லை .நேரம் ஆக ஆக பதட்டமாக இருந்தது . வழியில் வந்து போன ஏதோ ஒரு பெயர் தெரியா கடவுளிடம் வேண்டிக் கொண்டேன் . மீண்டும் ஒரு முறை என் கம்பார்ட்மென்டில் வந்து பார்த்தேன் . காணவில்லை . கண்ணோரத்தில் துளிர்ப்பதாய்க் கூட இருந்தது .

எனது கோச்சின் அடுத்து இன்ஜினை ஒட்டிய சமையலறை . அங்கே தேடிப் பார்க்கலாம் எனத் தோன்றியது . இரண்டு பெட்டிகளுக்கும் நடுவே முக்கால்வாசி மூடியிருந்த தடுப்பு ஒன்றுயிருந்தது . கொஞ்சநேரம் உள்ளே குனிந்து செல்லலாமா வேண்டாமா என நின்றேன் .

உள்ளே ஒரே இருட்டாக இருந்தது .வலதுபுறம் வளைந்து திரும்பியது .தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு சென்றபொழுது சடாரென இழுக்கப்பட்டேன் . இழுக்கப்பட்ட வேகத்தில் , இழுத்தவளைக் கட்டிக் கொண்டேன் .

மீண்டும் அவளைப் பார்த்ததில் ஆனந்தமாக இருந்தது . கொஞ்சம் கோபம் கூட வந்தது . அவளை விலக்கிக் கொண்டு ,  ” இங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்க ” என்றேன் . உதடுகளில் விரல் வைத்து அழுத்தி , பின்னாலே வருமாறு சைகை செய்தாள் . நான் தயங்கி நிற்கவே , என் கைகளைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு நடந்தாள் . இப்படியே அவள் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம் எனத் தோன்றியது .

சமையலறையில் கொஞ்சம் பேர் படுத்திருந்தார்கள் . சத்தமிடாமல் அவர்களைத் தாண்டிக்கூட்டிச் சென்றாள் . அந்தப் பெட்டிக்கும் , இன்ஜின் பெட்டிக்கும் இடையே ஒரு சின்ன அறை இருந்தது . கொஞ்சமே கொஞ்சமாக மஞ்சள் வெளிச்சத்தைக் கொட்டிக் கொண்டு ஒரு விளக்கு மட்டுமே இருந்தது . இங்கே பார் எனக்  காட்டினாள் . ஒரு மூலையில் அழகாக இரண்டு குட்டிப் பூனைகள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தன .

கோபத்தையும் மீறி எனக்கு புன்னகைக்கத் தோன்றியது . என் அழகிய பெண்ணே இதைப் பார்க்கவா அழைத்து வந்தாய் , என அவள் கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்ட வேண்டும் போல் இருந்தது . இரண்டு கைகளிலும் கைகளை வைத்துக் கொண்டு அதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எதையும் ஆச்சர்யமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது அவள் விழி .அவளையே ஆச்சர்யமாகப் பார்க்கச் சொல்லியது அவள் உடல் மொழி .

பூனைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே அதற்கு எதிர்புறத்தில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டாள். நடு ராத்திரியில் , ஏதோ ஒரு மூலையில் , மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் , கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு பூனைகள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் இவளை என்னவென்று சொல்வது . எல்லாரும் தேடுவார்கள் வா என்றேன் . பூனைகள் பார்த்திருக்கலாம் வா என அவள் அருகில் இருந்த இடத்தை தட்டிக் காண்பித்தாள் .

அவள் ஒருத்திக்கான இடம் மட்டுமே அங்கே இருந்தது . என்னை நெருக்கிக் கொண்டு  உட்கார்ந்திருப்பதில் அவள் எவ்வித கூச்சமும் படவில்லை . எனக்கான அவள் என நான் நினைத்திருப்பது போலவே அவளும் நினைத்திருக்கலாம் என நினைத்துக் கொண்டேன் .

என் மனதை வெளிப்படுத்துவதற்கும் , அவளுடன் பழகுவதற்கும் இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு எனத் தோன்றியது . அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் . பூனைகளிடமிருந்து பார்வையை என்னிடம் நகர்த்தினாள் .

“நாம் கயா ஹை துமாரா ?” என்றாள் . பேச வராவிட்டாலும் ,புரிந்து கொள்ளும் அளவாவது ஹிந்தி தெரிந்ததற்காக முதல் முறையாக சந்தோஷப்பட்டேன் .

சொன்னேன் . ஒருமுறை தனக்குள் சொல்லிப்பார்த்துக் கொண்டாள்.

“நீ எந்த ஊரு ” என்றேன் .

புரியவில்லை என்றாள். ஆங்கிலத்தில் ஒருமுறை சொல்லிப்பார்த்தேன் . அதுவும் புரியவில்லை . அதன் பிறகுதான் நாங்கள் சொற்களை ஒதுக்கி வைத்துக் கொண்டு சைகையில் பேசிக்கொள்ளத் துவங்கியது .

அவள் கைகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டேன் . ரேகைகளைக் காட்டிப் பார்க்கத் தெரியுமா எனக் கேட்டாள். கன்னி மேடு காசி மேடு என ஏதாவது கதை சொல்லலாமா என யோசித்தேன் . எனக்கு அவள் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு இருப்பதே போதுமானதாயிருந்தது . நொடிக்கொருமுறை புன்னகைத்திருந்தாள் . பின்னொருநாளில் , ஒரு நாள் முழுவது அவள் அருகில் உட்கார்ந்து புன்னகைகளை எண்ண வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன் .

நீ அழகாக சிரிக்கிறாய் என்றேன் . அவள் பூனைகளைக் காட்டினாள் . என்ன பேசுகிறோம் என்று புரியாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும் , எனக்கு அது பிடித்திருந்தது . எனக்கு தெரிய வேண்டியதெல்லாம் அவளுக்கும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறதா என்பதே .

அவள் மொத்தக் குடும்பத்தைப் பற்றி , அவள் மலை கிராமத்தைப் பற்றி , அவர்கள் வந்த இந்த புனித யாத்திரை பற்றி நிறைய பேசிக்கொண்டே இருந்தாள் . நான் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் .

திடீரென எதையோ நினைத்து அழத் துவங்கினாள் . என்னால் அவள் அழுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியவில்லை . என் தோள் மேல் சாய்ந்து அழும் அவள் இப்பொழுது  பாரமாகத் தெரிந்தாள். என் விரல்கள் அவள் கண்ணீர் சூடு தாங்க முடியாமல் தகித்தன .  அவளது உடைகளை விலக்கி , முதுகுப் புறம் காட்டினாள் . இன்னமும் ஆறாத நெருப்புக் காயங்கள் நீள் வாக்கில் இருந்தன . என்னால் அதை நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியவில்லை . அவளை அணைத்துக் கொண்டேன் . முன்னா , முன்னா , என சொல்லிக்கொண்டே வேறெதுவும் பேச முடியாமல் விம்மத் துவங்கினாள் . ஒரு குழந்தையென அவள் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தேன் . பூக்குவியல் போன்ற இவளை எப்படிக் காயப்படுத்த முடிகிறது .

சில மணி நேரங்கள் முன் பார்த்துப் பழகிய ஒரு பெண்ணுடன் , இவ்வளவு நெருக்கமாக உட்கார்ந்து கொண்டு ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன் என என்றுமே நினைத்ததேயில்லை. கொஞ்சமாக எதற்காக இந்தப் பயணம் என்று புரிந்தது  . இன்னொரு முறை இவளை அழவிட மாட்டேன் என நினைத்துக் கொண்டேன் .

 அழுகை கொஞ்சம் அடங்கியிருந்தது . அவள் முடிகளை விலக்கிவிட்டேன் . முகத்தை கைகளில் ஏந்திக் கொண்டு பார்த்தேன் . அவள் கண்களுக்குள் என்னைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தேன் .  அழுது அழுது மூக்கு சிவந்திருந்து .உதடுகளை ஈரப்படுத்திக் கொண்டாள். இன்னொரு தருணத்திற்காக நான் காத்திருக்க விரும்பவில்லை . மெதுவாக அவளை முத்தமிடக் குனிந்தேன் .

பயணிக்கவேண்டிய தூரம் நீண்டதாக இருந்தது . வினாடிகள் ஒவ்வொன்றும் யுகங்களாக இருந்தன . என் கண்கள் தானாக மூடிக் கொண்டன . ஏன் இன்னமும் தாமத்தித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் எனத் தெரியவில்லை . நான் எதிர் பாராத தருணத்தில் அவளே முத்தமிட்டாள் .

கண்கள் திறந்து அவளைப் பார்த்த போது , கள்ளமில்லாமல் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள் . “இப்பொழுதே என்னுடன் வந்துவிடு . அடுத்த நிறுத்தத்தில் இறங்கிவிடலாம் . ஸ்ரீரங்கத்தில் நிறையப் பேரைத் தெரியுமெனக்கு . காவேரிக் கரையோரத்திலேயே தங்கிக் கொள்ளலாம் . மலைக்கோட்டை எல்லாம் சுற்றிப்பார்க்கலாம் . வீட்டில் நிறைய பூனைகள் வளர்க்கலாம் . யாரும் உன்னை அடிக்க விட மாட்டேன் . என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்வாயா .? “

அவள் எதுவும் பேசாமல் புன்னகைத்துக் கொண்டேயிருந்தாள் . தாலி கட்டிக் கொள்வது போல் , மோதிரம் மாற்றுவது போல் சைகை செய்து காட்டினேன் . வெட்கப்பட்டாள் . வெட்கம் மட்டும் எல்லா மொழிகளுக்கும் பொது போல .

இம்முறை சற்றே நீண்ட முத்தத்திற்கான முயற்சியில் இறங்கினேன் . பூவாசம் அவளிடமிருந்து . இலக்கிற்கு சில மைக்ரோ வினாடிகள் தொலைவே இருந்த பொழுது தோன்றியது , “அண்ட் தென் தே லிவ்டு ஹேப்பிலி எவர் ஆஃப்டர் .”

தலையில் மடார் என்று அடி விழுந்தது . கண்கள் இருண்டன . சில நேரத்திற்கு நடப்பது எதுவுமே புரியவில்லை . முத்தமிடும் முன்பு இவ்வளவு வலிக்குமா என்று தோன்றியது . பல திசைகளில் இருந்து சராமரியாக அடி விழுந்தது .

என் கண் முன்னாலேயே அவளை அடித்து இழுத்து பக்கத்து கம்பார்ட்மென்ட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள் . என்னை இருக்கையில் உட்காரவைத்து இரண்டு பேர் பிடித்துக் கொண்டார்கள் . என் எதிரில் இருந்த கிழவி ஹிந்தி அல்லாத அவர்கள் வட்டார மொழியில் திட்டிக் கொண்டிருந்தாள் . காறி என் முகத்தில் உமிழ்ந்தாள் . துடைத்துக் கொள்ளக் கூட முடியாமல் என் முகமெங்கும் வழிந்து கொண்டிருந்தது .

ஆக்ரோஷமாக ஒருவன் ஓடி வந்து , மாறிமாறி என் கன்னங்களில் அறைந்தான் .

பின்னாலேயே ஓடி வந்த அவள் அம்மா , அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ” முன்னா , உஸே ச்சோடுதோ ” எனக் கத்தினாள் .

முன்னா என்ற அந்தப் பெயர் எனக்குள் எப்படி வெறியைக் கிளப்பியது எனத் தெரியவில்லை . திமிறிக் கொண்டு எழுந்து , பலம் கொண்ட மட்டும் அவனை மிதித்தேன் . கீழே நிலைகுலைந்து விழுந்தான் .

“…..மவனே .. இன்னொரு தடவ அவ மேல கைய்ய வச்சுப் பாரு ” எனக் கத்தி விட்டு திரும்ப அடிக்கச் செல்வதற்குள் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள் .எழுந்தவன் என் வயிற்றி ஓங்கி மிதித்தான் . கீழே விழுந்த என்னை மாறி மாறி விலாக்களில் மிதித்தான் . எனக்கு வலிக்கவில்லை . அவனை அடித்தது திருப்பதியாக இருந்தது .  என் வேலை , என் பெற்றோர் ,நண்பர்கள் எதுவும் என் கண்களில் தெரியவில்லை . அவளுக்காக கெஞ்சத் துவங்கினேன் .

எல்லாரையும் விலக்கிவிட்டு அவள் அம்மா என்னைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டாள் . எல்லாரையும் அடுத்த கம்பார்ட்மென்ட்டுக்குப்  போகச் சொன்னார் . இன்னொருமுறை என்னை அறைந்து விட்டு ஏதோ திட்டிவிட்டுச் சென்றார்கள் .

என் அருகிலேயே உட்கார்ந்து கொண்டார் . என் நெற்றி , புறவாயில் கசிந்து கொண்டிருந்த ரத்தத்தை துடைத்து விட்டார் . வலிக்கிறதா என தான் கேட்டிருக்க வேண்டும் அவரது மொழியில் .

உங்கள் பெண்ணை மட்டும் கொடுத்து விடுங்கள் . நான் பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்றேன் .அவருக்கு நிச்சயமாகப் புரிந்திருக்காது . வாயில் சேலைத் தலைப்பை வைத்துக் கொண்டு , அழத் துவங்கினார் . எனக்கும் அழுகை வந்தது . வாங்கிய அடிகளுக்கும் சேர்த்து அழுதேன் .

அதன் பின் அவர் பேசிய எதுவும் புரியவில்லை . இரண்டு கைகளையும் கூப்பி ஏதோ இறைஞ்சிக் கேட்டா படியே இருந்தார் . என் கையை எடுத்து அவர் தலையில் வைத்துக் கொண்டார் . அவளை விட்டு விடும் படிச் சொல்கிறார் என மட்டும் புரிந்தது . மௌனமாக தலையசைத்தேன் .

மறுபடியும் கைகூப்பினார் . அவளை அடிக்காதீர்கள் என சைகையில் சொன்னேன் . கொஞ்ச நேரம் என்னையே பார்த்து விட்டு என் கைகளில் முத்தம் தந்துவிட்டு சென்றுவிட்டார் .

மீண்டும் அந்த தடியர்கள் என்னை வந்து சூழ்ந்து கொண்டார்கள் .ஆனால் இம்முறை அடிக்கவில்லை . ஒரே ஒரு முறை மோனாவைப் பார்க்கவேண்டும் போல் இருந்தது .

மதுரை நிலையம் வந்திருந்தது . இறங்கும் சாக்கில் அவளைப் பார்க்கலாம் என எழுந்த பொழுது என்னைப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டார்கள் . மீண்டும் திமிறும் அளவு உடலில் வலு இல்லாததால் அப்படியே இருந்தேன் .

வண்டி நின்று பத்து நிமிடங்கள் தாண்டியும் என்னை வெளியே விடவேயில்லை . ஏன் எனத் தெளிவாகப் புரிந்தது . இன்னொருமுறை நான் அவளைப் பார்க்கப் போவதில்லை என்ற நினைப்பு தாங்க முடியாததாக இருந்தது .ஒருவன் வந்து சைகை தந்தான் என்னை விட்டு விடும் படி . பின் எல்லாரும் சென்று விட்டார்கள் .

ரயிலில் இருந்து இறங்கி , நடை பாதை  இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டேன் .நடக்க முடியாமல் வலித்தது . எல்லாமே ஒரு கனவு மாதிரியே இருந்தது . எதற்காக இந்த மொத்த சந்திப்பும் எனத் தோன்றியது .

எங்கிருந்தோ வந்த என் பனிமலைப் பள்ளத்தாக்குப் பெண்ணே .. இந்த பத்து மணி நேரத்தை நான் மறக்கவே மாட்டேன் . பூப்பந்து போன்ற உன் ஸ்பரிசமும் , ஓடிக் கொண்டே இருக்கும் உன் கண்மணிகளும் , சிவந்த உன் மூக்கின் நுனிகளும் , வெது வெதுப்பான உன் உதடுகளும் , மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் சிவந்த உன் வெட்க முகமும் , சட்டென முடிந்து போன முதல் முத்தமும் என்றும் என் நினைவில் இருக்கும் . குட்டி வெள்ளைப் பூனைகளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் என்னை நினைத்துக் கொள் .  எங்கோ மலைகளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் ,பாஷை புரியாத ,பெயர் தெரியாத உன் ஊரிற்கு நிச்சயம் ஒரு நாள் உன்னைத் தேடி வருவேன் . எனக்குள் உறுதியாகச் சொல்லிக் கொண்டேன் .

மோனாரிட்டா .. ஒருமுறை அவள் பெயரை மெல்ல உச்சரித்தேன் .

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் மழை பெய்யத் துவங்கியது .

—————————————————————————————————-

கடிதத்தின் முதல் வரி கிடைக்காமல் இருப்பது குறித்து வருத்தமாயிருக்கிறது. என்னைச் சுற்றிலும் சிதறும் வார்த்தைகள் நடுங்கியபடியே இருக்கின்றன நம்பிக்கையின்மையைப் பூசியபடி. மௌனமே பரவாயில்லை எனத் தோன்றுகிறது. யாருடைய செவிகளும் எனக்குத் தேவையில்லை என உரத்துக் கத்தத் தோன்றுகிறது. ஆனால இருளில் புதைந்து கிடக்கும் கேள்விகளைக் காட்டிலும் , பகலில் நிர்வாணமாக என்னைப் பார்த்திருக்கும் மௌனமே பயமேற்படுத்துவதாய் இருக்கிறது. உறக்கமின்றியும் கண்கள் மூடியிருக்கவே பிரியப்படுகிறேன், கனவில் ஸ்பரிசித்திருக்கும் உன் உள்ளங்கையின் வெம்மையை நிகழ்விற்கு எடுத்துவர முடியாது என நிச்சயமாய்ப் புரியும் வரை.

மார்பெலும்புகளின் குறுக்கே ஆயிரம் தசை நார்கள் பின்னிக்கொண்டு ஒத்திசைத்து அதிர்வது போல உள்ளே உன் பெயரே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது , கட்டுப் படுத்தமுடியாமல். தொட்டியில் இருந்து எல்லாக் காலைகளிலும் ஆர்வமாய் எட்டிப் பார்க்கும் என் தோட்டத்து ரோஜா , மாலையில் தன் முள்ளெடுத்து தானே குத்திக் கொண்டு மடிந்து போகின்றது. முள்ளில்லாத நான் தொட்டிக்கு நீரூற்றியபடி அடுத்த பூவிற்காகக் காத்திருப்பதைத் தவிர வேறென்ன செய்துவிட முடியும்.

ஒரேயொருமுறை உன்னைச் சந்தித்துவிட்டால் போதும், நான் ஜீவித்திருப்பதற்கான ஓட்டைகள் விழுந்த காரணப் பாத்திரத்தைக் கொஞ்சமேனும் நிரப்பிக் கொள்வேன்.

சில சந்திப்புகள் அர்த்தமற்றவைகள் போலத் தோன்றினாலும் , இருவருக்கும் அப்படியே இருக்கவேண்டுமென்பதில்லையே. வேண்டா வெறுப்பாக முகம் மூடிக் கொண்டு  ஆதவன் முதுகு காட்டிச் சுற்றத் துவங்கிவிட்டால் , என்ன செய்யும் நிலவில்லாத இரவு , எதை ஓடி வரச் சொல்லுவார்கள் பிள்ளைகளுக்குச் சோறூட்ட அன்னைகள். என்ன செய்வேன் நானும் கூட.

தற்செயல்களின் நிகழ்தகவுகள் எப்பொழுதுமே எனக்குச் சாதகமாக இருந்ததில்லை. செங்கால் நாரைகள் கூட நீ இருக்கும் திசை நோக்கிப் பறக்க மறுக்கின்றன. நானும் கூட இங்கே கைகளால் மெய் பொத்தித் தனிமையில் நடுங்கிய படி இருக்கிறேன் வழக்கம் போல கேள்விகளை உன்னிடம் காற்றில் அனுப்பி விட்டு.

ஒவ்வொரு சந்திப்பிலும் சொல்வது தான் , கேட்டுக் கேட்டு உனக்குச் சலித்தும் போயிருக்கலாம் . இதுவே கடைசி முறை . இன்னொருமுறை என நிச்சயம் கேட்க மாட்டேன். வேதாளத்தின் விண்ணப்பத்திற்கு இந்த ஒரேயொருமுறை மட்டும் பதில் சொல்லிவிட்டுப் போ.

————————————-

அழுது கொண்டிருந்தான்  ஆதாம்
இறைவன் காலடியில் …

என்னால் தானே இவ்வளவும் !

அவள் மீது கொண்ட நேசத்தால்
ஆப்பிள் கடிக்கப்போய் நாசமல்லவா இன்று …

அறிவைக் கொடுத்திருக்கலாம் ஆப்பிள்
அறிவியலையும் வளர்த்திருக்கலாம் !
ஆனால்  அதன் குட்டிகள்
குடித்துக் கொண்டிருக்கும் தாய்ப்பால் குருதியல்லவா?

என்னால் உண்டான நரகத்தை
காண விரும்பவில்லை
நான் மட்டும் சொர்க்கத்தில் இருந்துகொண்டு
என்னைத் தொலைத்து விடு எங்கேனும் - இல்லை
சூன்யத்திலாவது புதைத்து விடு

விளையாட்டைத் தொடங்குவோமா
மீண்டும் ? இறைவன்.

ஆயிரம் மின்னல்கள்
ஒருசேர  ஜனித்து மடிந்தன
ஆதாமின் கண்களில் .

ஆடப்போகும் பரமபதத்தில்
இம்முறை  ஏணிகளில்லை,
சர்ப்பம் மட்டும் ஒன்றேயொன்று

முடிந்து போன ஆட்டத்தின் ஆறுதல் பரிசாக
தழும்புகள் உனக்கு மட்டும்
கூட்டைக் கிழித்துச் சிறகுவிரிக்கும்
பட்டுப்பூச்சி போல் பழையநினைவுகள் இன்றி
புதிதாகவே படைக்கப் படுவாள் ஏவாள்

இது ஒத்திகைதான்.
எல்லாமும் சரியாக நடந்தால்
ஒத்திகை நிஜமாகும் , நிஜம் ஒத்திகையாகும்.

என்ன சம்மதமா ?

முட்டாளாக மாட்டேன் மீண்டும் ஒருமுறை
தலையசைத்தான்

கடிகாரமுள் திசைமாற்றிச் சுற்றத் தொடங்கியது.

கடல் கொண்ட அனைத்தும்

கரை சேர்ந்தன பத்திரமாக

ஹேராம் என்றதும்

காந்தியின் உடல் துளைத்த குண்டுகள்

கோட்சேவின் துப்பாக்கி புகுந்தன மீண்டும்

தாஜ்மகாலை இடித்துவிட்டு

ஷாஜஹானைக் கட்டிக்கொண்டாள் மும்தாஜ்

போதிமரத்தைப் புறக்கணித்து

புத்தன் அரண்மனை ஏகினான்

கர்ணன்  தான் ஈந்த

கவச குண்டலங்களைத்

திரும்பப் பிடுங்கிக் கொண்டான்

ஆதிமனிதன்

ஆடைதுறந்து அம்மணமானான்

இன்னும் பின்னால் ….

மனித குலமே இல்லா

புது உலகம் படைக்கப்பட்டது.

முட்டை உடைத்துப்

பிரசவித்தார் ஆதாமை.

தவழ்வதற்குப் பதில்

ஓடத்தொடங்கினான் ஆதாம்

இவரை விட்டால்தானே - என்

இடுப்பை உடைப்பார்

அவள் கழுத்தை அறுப்பாள்

கண்மண் தெரியாமல் ஓடியவனை

இடைமறித்தார் இறைவன்

இது முறையல்ல

அவளையும் படைப்பது என் பொறுப்பு

ஆப்பிள் தடுப்பது உன் பொறுப்பு

அவன் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே

மீண்டுமொருமுறை இடுப்பொடிக்கப்பட்டான்

ஏவாள் உயிர் செதுக்கப்பெற்றாள்

அன்பே! என்றாள்

பற்றிக்கொண்டு வந்தது இவனுக்கு

போய்விட்டார் இறைவன்.

விட்டுப்போய் விட்டாயா?

விட்டுப்போகிறேன் நானுமிவளை

வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான்

பின்னாலேயே ஓடிவந்தாள்

காலில் ஏதோ இடற அழத் தொடங்கினாள்
காதலில் இடறினான் அவன்

காலங்காலமாய்

பெண் கண்ணீரில் ஆண் கரைய

ஆதி ஆதாரமானான்

முள்ளுக்காக வெறுத்து

ரோஜாவை நசுக்குவதா ?

இவள் என்னிலிருந்து உடைக்கப்பட்டவள்.

எனக்காகவே படைக்கப்பட்டவள்

காதலால் கட்டிப்போட்டால்

ஆப்பிள் மரத்துடன் என்ன வேலை இவளுக்கு ?

பாதியல்ல இவளுக்கு

முழுவதையும் தருவேன்

முடிவு செய்தவன் கண்கள்

அனிச்சையாய் தேடின சர்ப்பத்தை,

காயத்தில் முத்தமிட்டான்

அழகாகக் கண்ணடித்தாள்

அங்கே அவர்களுக்கான குட்டி உலகத்தில்

வசந்தகால மொன்று பூப்பெய்தியது.

பின்னொரு நாள்

அவள் மடியில் ஆதாம்.

ஆப்பிளைப் பற்றி மறந்துவிட்டிருந்தான்

மெல்ல இதழ் பிரித்தாள்

எனக்காக எது வேண்டுமானாலும் செய்வீர்களா ?

ஆதாம் திடுக்கிட்டு விழித்துக் கொண்டான்

அதே கேள்வி

ஆப்பிள் கொடுத்து இனி அடம் பிடிப்பாள்

எச்சரிக்கை ! சிரித்து வைத்தான்.

தென்றல் மெல்ல

போர்வையால் மூடியது

சதித்திட்டம் தீட்டினர் சர்ப்பமும் ஏவாளும்

ஆப்பிள் அறுத்த கத்தியால்

அவள் ஆதாமைக் குத்தினாள்

அலறி எழுந்தான்

அருகில் புன்னகையுடன் ஏவாள்.

நுரையீரல் முழுவதையும்

ஒருமுறை நிரப்பி

அவசரமாய் காலி செய்தான்

ஆண்டவன் சர்ப்பத்தை

மறந்து விட்டான் போல

இனியும் அஞ்ச வேண்டாம்

காதல் கொஞ்சம் செய்வோம்.

காதலியைக் கொஞ்சச் செய்வோம்

கண்களால் அளக்கத் தொடங்கினான்.

அவள் அழகிய

கேசம் கலைக்கும் காற்றை

அடிக்கலாமா என யோசித்தான்

அவள் பிறைக்கண் பார்வையில்

ஒளிபெற்றுக் கொண்டிருந்தான்

மாலைச் சூரியன்

கொஞ்சம் குனிந்தாள்

அவள் நாசிக்குள் சென்று திரும்பிய காற்று

அவள் இதயத்தில்

எனக்கும் இடம் கொடு என

நெருப்பால் சுட்டது நெற்றியில்

அவள் உதடுகள் எடுத்துக்கொள்ளேன்

எனக் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தது

நமக்கேன் வம்பு என

அவன் உதடுகளும் சமாதான ஒப்பந்ததில்

கையொப்பமிடச் செல்ல

அவள் ஏதோ மென்று கொண்டிருந்தாள்

மெல்வதென்ன மேகத்தையா?

எனக்கும் தாகந்தான்

இதழ் மாற்ற மாட்டாயா ?

முகம் முழுக்க

மருதாணி பூக்கச் சொன்னாள்

உங்கள் இதயத்தைத்தான் மெல்கிறேன்.

அய்யோ !

உலகம் என்னை

இதயமில்லாதவன் என கேலிபேசுமே !

சீக்கிரம் கொடுத்துவிடு உன் இதயத்தையாவது

போதை தலைக்கேறப் புலம்பினான்

உதட்டால் ஊட்டினாள்

சொல்ல மறந்து விட்டேன்

உங்கள் இதயம் காய்த்த மரத்தை

ஒரு சர்ப்பம் தான் காட்டியது

காதில் விழுமுன்பே

கடித்துத் தொலைத்தான்.

இறைவன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார் !

பக்கத்து நாற்காலியில்

ஆப்பிள் சாப்பிட்டபடியிருந்தது சர்ப்பம்

அழுது கொண்டிருந்தான்  ஆதாம்
இறைவன் காலடியில் …

———————————————————————————————–

 

எனக்கு அவ்வளவாகக் கதை எழுதிப் பரிட்சயம் கிடையாது . இருந்தாலும் கதை போல்  எழுதுவதற்கு அவ்வளவு பரிட்சயம் தேவையும் கிடையாது. ”சிறுகதை எழுதுவது எப்படி ? ” என்று இணையத்தில் தேடினால் பக்கம் பக்கமாக வருகிறது. உள்ளே சுண்டி இழுக்கும் ஒரு துவக்கம் .. பின் இயல்பான கதை ஓட்டம் .. அந்தக் கந்தாயம் எப்படி இருக்குமென்று தெரியவில்லை. அப்புறம் ஒரு திடுக்கிடும் திருப்பத்துடன் கூடிய முடிவு வேண்டுமாம். அங்கு தான் உண்மையான கதையே தொடங்க  வேண்டுமாம். அப்புறம் எப்படி அது முடிவு ஆகும் என்று தெரியவில்லை. இவை எவையும்  இல்லையென்றாலும் , நீங்கள் இதெல்லாம் ஒரு கதையா என்று சட்டைக் காலரைப் பிடித்தாலும் கூட எனக்குக் கவலையில்லை. ஏனெனில் இந்தக் கதை எழுதப்படும் நோக்கமே வேறு. இந்தக் கதையில் தான் என் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு இருக்கிறது.

இப்ப உன் பிரச்சனை தான் என்ன என்கிறீர்களா..?  எல்லாவற்றுக்கும் இணையத்தில் தேடும் பழக்கம் தான் என் பிரச்சனையே. சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் கொஞ்சம் கடினம் தான். உங்களுக்கு அவ்வளவு அவசரமென்றால்  இப்போதைக்கு இதை மட்டும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பிரியங்கா நாளைக்கே விவாகரத்து நோட்டீஸ் அனுப்புவதாகச் சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கிறாள். இந்தப் பிரச்சனையில் இன்னொரு பிரச்சனை என்னவென்றால் எங்களுக்குத் இன்னும் திருமணமே ஆகவில்லை.  

சரி கதையுடைய முதல் வரிக்கு இப்பொழுதாவது வந்துவிடுகிறேன். மணி அப்பொழுது நள்ளிரவு இரண்டாவது இருக்கும். பேய் கதைக்கும் பவுர்ணமிக்கும் என்ன தொடர்பென்று சத்தியமாக எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அன்று பவுர்ணமி. அம்சமாக ஒரு பேய் படம் பார்த்து விட்டு மிரண்டு போய் உட்கார்ந்திருந்தேன். இன்னமும் கொஞ்சம் போதை ஏற்றிக் கொள்ளலாமே என்று , கூகிள் இல் கோஸ்ட்ஸ்  என்று உள்ளிட்டேன் . சில மைக்ரோ வினாடிகளிலேயே லட்சக்கணக்கான பக்கங்களை வாரிக் கொண்டுவந்து போட்டிருந்தது . நமக்கெதற்கு அத்தனை பக்கங்கள். முதல் மூன்று தாண்டினாலே அதிகம் தான்.

முதல் பக்கத்தில் இரண்டு மூன்று தளங்களில் பேய்கள் இருக்கின்றதா என்று அமெரிக்காவின் சில வேலை இல்லாதவர்கள் போட்டிருந்த கட்டுரைகள் , நடுவிலேயே எழுந்து சென்று ஜன்னலைச் சாத்திவிட்டு வரும் அளவிற்கு பயங்கரமாகவே இருந்தன. இரண்டாவது பக்கத்தில் முதலாவதாக வந்த தளத்தின் பெயர் கொஞ்சம் வித்தியாசமாகவே இருந்தது. டபிள்யு டபிள்யு டபிள்யு.கெட்அகோஸ்ட்.காம். உள்ளே நுழைந்தேன்.

ஆவிகளின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தளத்திற்கு உங்களை வரவேற்கிறோம். கையில் பூச்செண்டுடன் ஒரு குட்டிப் பேய் சொல்லிவிட்டுப் போனது. நிறைய படங்கள் இருந்தன. எங்களது விற்பனைப் பொருட்களைக் கிளிக் செய்தேன். பாஸ்போர்ட்  அளவு புகைப்படத்தில் ஒரு பெண் இருந்தாள். சரி பெண் ஆவி . அப்படித்தான் போட்டிருந்தது, கீழே “வயது பதினெட்டு . நான் வேண்டுமா”  என்றிருந்தது. சரிதான் . பெண் வேண்டுமா என்பதற்குப் பதில் பேய் வேண்டுமா என்கிறார்கள். கொஞ்சம் புதிய உத்தி போலும்.

தப்பான பெயர், தொலைபேசி எண் கொடுத்து விட்டு கொஞ்ச நேரம் லைவ் சாட்டில் கடலை போடலாம். நன்றாகவே பொழுது போகும். அது பெண்ணாகத் தான் இருக்கவேண்டும் என்பது ஒன்றும் அவசியமில்லையே. வாத்ஸ்யாயனரே கற்பனை மட்டும் போதும் என்று தானே சொல்லியிருக்கிறார்.  புகைப்படத்தில் என் கண்ணுக்கெட்டிய வரை ஆடை என்கிற வஸ்துவைக் காணவில்லை. ஸூம் பண்ணிப் பார்த்தும் வேலைக்காகவில்லை. புகைப்படத்தை அழுத்தினேன்.

விண்ணப்பப் படிவம் போன்ற ஒன்று வந்தது, ஆவி குறித்த விவரணைகள் உள்ளிடக் கேட்டு.  இதையா இவ்வளவு நேரம் படித்துக் கொண்டிருந்தோம் என்று இப்பொழுது நீங்கள் தலையில் அடித்துக் கொள்வதைப் போலத்தான் நானும் அடித்துக் கொண்டேன். அந்தப் பக்கத்தை மூடுவதற்கு எந்த பொத்தானும்  இல்லை.  எந்தக் குறுக்கு வழி விசைகளும் வேலை செய்யவில்லை.

போச்சு வைரஸ் போல. ஜொள்ளு விட்டாய் அல்லவா. வேண்டும் உனக்கு . தலையில் அடித்துக் கொண்டே விவரங்களை நிரப்பத் துவங்கினேன். பதினாறு வயதில் , நிலா வண்ணத்தில் அணிச்சம் பூ தேகத்துடன் , அச்சம், மடம் , நாணம் , பயிற்புடன் , மூங்கிலை ஒத்தத் தோள்களுடன் , முந்தாநாள் படித்த குறுந்தொகையின் பெண்ணொருத்திக்குச் சொல்லப்பட்ட உவமைகளுடன் , 36-28-36 அளவுகளுடன்  … அதையும் இணையத்தில் தான் எடுத்தேன் .. ஒரு சரித்திர காலப் பேயை ஆர்டர் செய்தேன். பின் இது போன்ற ஒரு பெண்ணை இப்பொழுது எங்கே தேட முடியும்.

அடுத்த பக்கம் செல்வதற்கான பொத்தான் ஒன்றை அதே குட்டிப் பேய் வந்து அந்தப் பக்கத்தில் வைத்து விட்டுப் போனது. சரியான தள வடிவமைப்பு. அந்தப் பொத்தானுக்கான பக்கத்தில் எனது பெயர் , கடனட்டை எண் போன்ற விவரங்கள் கேட்கப்பட்டிருந்தன. ஹப்பாடா .. ஏதோ பெயர் , எண்களைக் கொடுத்துவிட்டு தப்பித்து விடலாம். குழோத்துங்கச் சோழன் என்று சிரித்துக் கொண்டே பெயரை அடித்தேன். நீங்கள் நம்பித்தான் ஆகவேண்டும். ஸ்ரீமான் சீனுவாசன் என்று என் பெயர் தான் அதில் இருந்தது. இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்கத் துவங்கியது. என்னால் அதை அழிக்க முடியவில்லை. 

இரண்டு முறை வந்து விட்டுப் போன குட்டிப் பேய் இம்முறை வந்து பேய்களை ஏமாற்ற முயற்சிக்காதே என்று திட்டி விட்டுப் போனது. இது ஏதோ வைரஸ் இல்லை. வசமாக மாட்டியிருக்கிறேன். என்  தொலைபேசி எண்ணுக்குப் பதில் எனது மானேஜருடைய எண்களைக் கொடுத்தேன். சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் என்னுடைய எண்கள் தான் திரையில் இருந்தது.

இனிமேல் நீ எதையும் உள்ளிடத் தேவை இல்லை. நாங்களே பார்த்துக் கொள்கிறோம். மறுபடியும் திட்டிவிட்டுப் போனது. எனது கடனட்டை எண்களுக்கான பெட்டி அடுத்து. என்ன எண்களை உள்ளிடலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோதே அது நடந்தது. நான் எனது கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு தான் இருந்தேன். விசைப் பலகை என்னிடம் இருந்து காத தூரத்தில் இருந்தது. ஆனால் அந்தப் பெட்டிகளில் எனது எண்கள் உள்ளிடப் பட்டுக் கொண்டிருந்தன. கடனட்டையின் எக்ஸ்பயரி தேதியிலிருந்து , சிவிவி எண்ணிலிருந்து எல்லாமே.

போச்சு எல்லாமே போச்சு. நானூற்று ஐம்பது டாலர்கள் போயே போச்சு. ஒரு டாலர் இஸ் ஈக்குவல் டு நாற்பத்தி ஒன்பது ருப்பியா  … அப்போ நானூற்று ஐம்பது டாலர்கள் இஸ் ஈக்குவல் டு … ஐயையோ .. போச்சே ..

உங்களது ஆர்டருக்கு நன்றி. அடுத்த பௌர்ணமிக்குள் பெட்டி வந்து சேரும் . கூடவே ஆர்டர் எண்ணுடன்  கூடிய ஒரு ரசீதும் வந்தது. மூங்கில் தோள்களுக்கு இவ்வளவு , முப்பத்தாருக்கு இவ்வளவு என்று பிரித்து விலை போடப்பட்டிருந்தது. ஷிப்பிங் சார்ஜ் வேறு.

நன்றாக ஏமாற்றப் பட்டிருக்கிறேன் . படுக்கையில் சாய்ந்தேன். சைபர் கிரைமில் புகார் செய்யலாமா? என்னவென்று சொல்வது .. ஒரு பெண் புகைப்படத்தைப் பார்த்து ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டு உள்ளே போனேன் என்றா? ஒரு வேலை நிஜமாகவே ஆவி பிடித்த இணைய தளமாக இருக்குமோ ?

***************

“எவளாவது சட்ட கூட போடாமா , பல்ல இழிச்சிட்டு போஸ் குடுத்திருப்பா .. நீயும் முழுசா பாக்கலாமேன்னு போயிருப்ப ”  நீங்கள் இது வரை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்த  சின்னச் சின்ன கண்கள் கொண்ட , வலது புருவத்திற்கு சற்றே மேலே பொட்டு மச்சம் கொண்ட , போனி டெயில் போட்டிருக்கும் வாசனையான பிரியங்கா  என் முன்னால். ஆவலாக எதிர்பார்க்காமல் போயிருந்தாலும் பாதகமில்லை.

இந்த ஒரு விசயத்தில் நான் கொடுத்துவைத்தவன். பிரியங்காவைப் போல் என்னைப் புரிந்து வைத்திருப்பவர்கள் யாரேனும் இருப்பது கடினம் தான். அதற்காக ஒத்துக் கொள்ளவா முடியும்.

“என்னடா பிரியா குட்டி  .. உன்னைத் தவிர வேற ஏதாவது பொண்ண நெனச்சாவது பார்ப்பேனா ? ”

“குட்டின்ன பள்ளப் பேத்திருவேன் .. வாய மூடு .. பொய் சொல்லி பொய் சொல்லி அழுகிடப் போகுது .. என் கூட உட்கார்ந்திட்டே அந்த கார்னர் டேபிள்ல உட்கார்ந்திருக்கிற பொண்ணோட இடுப்ப தான பார்த்திட்டு இருக்க ..”

ஆவிகளின் அங்கீகரிக்கப் பட்ட தளத்தையும் நானூற்று ஐம்பது டாலர்களையும் மறந்தே போனேன்.

***************

அன்று அலுவலகம் முடித்து வீட்டிற்கு வந்த போது கதவில் ரெட் டார்ட் கொரியரின் காகிதம் ஒன்று ஓட்டப் பட்டிருந்தது , எனக்கு ஏதோ பெட்டி வந்திருப்பதாகவும் , வந்த நேரத்தில் நான் வீட்டில் இல்லாமல் போய் விட்டதாகவும் . தொலைபேசியில் அழைத்தேன். திட்டிக் கொண்டே வந்து ஒரு பெரிய பெட்டியை இறக்கிவிட்டுப் போனார்கள்.

அது ஒரு சவப்பெட்டி.  மேலே ஸ்ரீமான் சீனுவாசனுக்கு பெனிசிலவேனியாவிலிருந்து என்றிருந்தது. அவசர அவசரமாகப் பெட்டியிலிருந்த ஆணிகளைப் பிடுங்கிவிட்டுப் பெட்டியைத் திறந்தேன். மகத நாட்டு இளவரசி பவளக்கொடி என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே ஒருத்தி படுத்திருந்தாள். தான் ஒரு பேய் என்று வேறு சொல்லிக் கொண்டாள். வேகமாக வெளியே ஓடிப்  போய்  வானத்தைப் பார்த்தேன். பவுர்ணமி. அய்யா இப்பொழுதாவது யாராவது சொல்லுங்களேன் பேய்களுக்கும் பவுர்ணமிக்கும் என்ன சம்பந்தமென்று.

*****

மொத்தமாக மூன்று மணி நேரம் ஆனது அவள் பெண்ணல்ல என்பதை ஒத்துக் கொள்வதற்கு . கொஞ்சம் பயம் போய்விட்டது. சும்மா சொல்லக்கூடாது , அழகாகவே இருந்தால் பவளக்கொடி. என்ன 28 க்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது போல் தோன்றியது. பேய் எப்படி இருந்தால் என்ன? எனக்குள் மெதுவாக இது யாரோ பக்கத்து வீட்டுக்கு வந்த பெண் , இன்னமும் கொஞ்ச நேரத்தில் போய் விடுவாள் என்று மந்திரம் போல் அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டேன்.

“நீங்கள் மிகவும் மாறி விட்டீர்கள் , அன்பரே !”

சரித்திர காலத்துப் பேயை ஆர்டர் செய்ததற்கு .. என்னத்தைச் சொல்ல . ஒரேர் உழவனார் அவளது அப்பாவின் அவைப் புலவாராம். அவள் பேசுவது புரிந்தாலும் பழைய கருப்பு வெள்ளை படம் பார்ப்பது போல் இருந்தது. 401 காதல் கவிதைகளை டப்பா அடித்திருப்பவள் மாதிரியே இருந்தது அவள் சொன்ன அத்தனை விவரங்களும் , பேச்சும் .

“நினைவிருக்கிறதா , உங்களுக்கும் எனக்கும் காந்தர்வ விவாகம் நடந்த அன்று இரவு .. ”

“இது வேறையா ? ”

“இப்பொழுதல்ல .. ஆறு ஜென்மங்களுக்கு முன்னால் ..  உங்கள் பெயர் மணி மாறன் .. அவைப் புலவரின் பிரதான சீடன் .. “

மணி மாறனா ? ஏதோ சிறுவர் மலர் நீதிக் கதைகளில் வரும் ஞானபழம் ஒன்றின் பெயர் மாதிரி இருக்கிறது.  “அப்புறம் ?”

“ அன்றைக்கும் இதே போல முழு நிலவு .. ”

“அன்னைக்குமா … ” இனி கொஞ்ச நாளைக்கு நிலாவே பார்க்கக் கூடாது.

“பெண் கொடுக்காவிட்டால் மடலேறிவிடுவேன்  என்று அப்பாவிடம் வீர சபதம் எடுத்துக் கொண்டீர்கள் …. ?   ” வில் போன்ற புருவம் பார்ப்பதற்கு ஒன்று அவ்வளவு நன்றாக இல்லை. நல்லவேளை , வாள் போன்ற கண்கள் கேட்டதற்கு வாளை வைத்து அனுப்பாமல் விட்டார்கள்.

“ஹ்ம்ம் ..?  மடலேறியா  செத்துப் போனேன் நான் ? ஆஹா காதலுக்காக உயிர்  நீத்த என்னை ஒரு புலவன் கூடவா பாட்டில் வடிக்க வில்லை .. என்னே தமிழுக்கு நேர்ந்த அவமானம் .. !”

“மண்ணாங்கட்டி .. அப்பாவிடம் கோவித்து விட்டு , போகிற வழியில் புல் தடுக்கி கீழே விழுந்தல்லவா செத்துவைத்தீர்கள் .. ”

“ ஓ அப்போ நான் தானா அந்த புல் தடுக்கி பயில்வான் .. இதுக்கு நீ இந்த பிளாஷ் பாக் சொல்லாமலேயே இருந்திருக்கலாம் .

“கல கல கல கல கல கல கல கல ” .

அப்படித்தான் சிரித்து வைத்தாள் . முத்துப் போன்ற பற்கள என்று எவானவது இனி உவமை சொன்னால் அவன் பற்களைப் பேத்துக் கையில் கொடுத்துவிடுவேன்.

“மரகத நாட்டு இளவரசியே .. சிரித்தது போதும் ., பக்கத்து அறையில் உங்கள் படுக்கை இருக்கிறது .. போர்வை கூட இருக்கிறது .. பொத்திக் கொண்டு படும். ”

“இன்னமும் உங்கள் குறும்பு மட்டும் போகவில்லை .. கல கல கல கல கல கல கல கல” மறு படியும் சிரித்துவிட்டு போய் சவப்பெட்டியில் போய் படுத்துவிட்டாள்… விட்டது .. விட்டாள் . ஏதோ ஒன்று .

காலையில் எழுந்து இதற்கு ஒரு வழி செய்ய வேண்டும். என்ன வகையான ஏமாற்று வேலை இது என்று தெரியவில்லை. அறிவியல் புனைகதைகளில் வருவது போல் முப்பரிமாண வித்தைகள் வந்துவிட்டதா என்ன .. இல்லை நிஜமாகவே பேய் தானா.  மை டியர் பவளக்கொடி , தயவு செய்து காலையில் எழும் பொழுது கனவில் வந்தவளாக இருந்துவிட்டுப் போ. தூங்கிப் போனேன்.

எனது பாத்ரூமில் பவளக் கொடி குளித்துக் கொண்டிருந்தாள். மெல்ல நட்டுகளைக் கழற்றி கதவைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தேன்.

“திருட்டுப் புலவரே ! இங்கென்ன வேலை உமக்கு .. இது அந்தப் புரம் தெரியாதோ ! ”  

என் முகம் கோபமாக மாறியது . எனது கைகளில் அளவெடுக்கும் டேப் ஒன்று முளைத்தது. “உன் கம்பெனி மேல் நம்பிக்கை இல்லை .. அளந்து பார்க்க வந்தேன் ” என்றேன் ..

“மணிமாறா !  அந்தப்புரத்தில்  உனக்கென்ன வேலை .. சிக்கினாய் கையும் அளவுமாக  .. ” என் டேப்பைப் பிடுங்கிக் கொண்டார் அவள் அப்பா . குளியலறை அரசவையின் ஓரத்திற்குத் தூக்கிச் செல்லப்பட்டது.

“மகேந்திரா .. பெண் கொடுப்பாயா மாட்டாயா .. மறுத்தால் மடலேருவேன் .. ”

“போகும் வழியில் புல் முளைக்காத இடமாக  பார்த்துப் போங்கள் புலவரே ! ”

அரசவையில் எல்லாரும் சிரித்தார்கள்.

“புல் தடுக்கி புலவன் .. ”

“டவுன் .. டவுன் ..”

“புல் தடுக்கி புலவன் .. ”

“டவுன் .. டவுன் ..”

அந்தப்புர நந்தவனத்தில் பூக்களுக்கு நடுவே படுக்கையில் இருந்தேன். பக்கத்தில் பழங்களும் , ஊதுவர்த்தியும் புகைந்து கொண்டிருந்தது. காலியான சொம்பு ஒன்றிலிருந்து மீந்திருந்த பால் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. மார் கச்சையை இறுகக் கட்டியிருந்த சேடிப் பெண்கள்  மயிலிறகால் விசிறிக் கொண்டிருந்தார்கள் . என் மேலே பவளக்கொடி படர்ந்திருந்தாள். அவள் கைகளில் திராட்சைக் குலை ஒன்று வாய் வரை வந்து போய் விளையாட்டுக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

“பவளக் கொடி .. ”

“ம்ம்ம் .. சொல்லுங்கள் மாறரே !”

“பிரஞ்சு தெரியுமா உனக்கு .. ”

“திராட்சையை விட நன்றாக இருக்குமா அது ? ”

“பிரஞ்சு முத்தமாவது தெரியுமா ? ”

“ம்ம்ஹ்ம்ம் ..”

“சொல்லித் தரட்டா … ? ”

“ம்ம்ம் ..”

“அருகில் வா கண்ணே .. ”

என் உதட்டுக்கு மிக அருகில் இருந்தாள் கொடி .. இடைவெளிகள் இம்மி இம்மியாக குறைந்து கொண்டே வந்தது ..

“அடப் பாவி .. நல்லா இருப்பியா நீ ..  நான் ஒருத்தி இருக்கும் போதே , இங்க எவ கூடயோ படுத்திட்டு இருக்கியே .. அய்யோ ஐயோ .. ” மடேர் மடேர் என்று என் தலையில் அடி விழுந்தது. கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு எழுந்தேன். பிரியங்கா கைகளில் மாற்றுச் சாவியுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள். எனக்கருகே பவளக்கொடி படுத்திருந்தாள்.

“அப்போ அது கனவில்லையா ! ”  தலை லேசாக வலித்தது. சுற்றிலும் சேடிப் பெண்களைக் காணோம்.

“சேடிப் பெண்ணே உனக்கென்ன வேலை இங்கே … ? ராஜாவும் ராணியும் உல்லாசமாக இருப்பது தெரியவில்லையா உனக்கு .. போ வெளியே .. ”

“நீ யாருடி என்ன வெளியே போகச் சொல்றதுக்கு ..  .. யாருடா இவ .. ”

“பிரியங்கா .. நீ எப்போ வந்த ..  ”

“ஏன் வந்தேன்னு கேக்கறியா ? ”

“இல்ல .. எப்போ வந்தேன்னு தான கேட்டேன் .. “

“ கிண்டலா .. ? இவ யாருன்னு இப்போ தெரிஞ்சாகனும் எனக்கு .. ”

“ஐயோ .. மாறா .. பரத்தமை ஒழுக்கம் பூண்டு சோரம் போனாயே ..  தாதியே நான் என்ன செய்வேன் ..! ” புடவையை சரி செய்து கொண்டு பக்கத்து அறைக்கு ஓடிப்போனாள் பவளக் கொடி.

“ஏய் அது என் சாரி ..  குடுத்திட்டுப் போடி ”

“நெக்லஸ் கூட உன்னது தாம்மா .. எல்லாத்தையும் வாங்கிக் கொடுத்திடறேன் .. கொஞ்சம் பொறுமையா உட்கார் .. .. ”

சுத்தமாக இருபத்தேழு நிமிடங்கள் எடுத்து அத்தனை கதையையும் சொல்லி முடித்தேன். நடுவே  ஏழு முறை தலையில் குட்டு விழுந்தது. முத்தம் கொடுத்த போது மட்டும் வாங்கிக் கொண்டேனல்லவா ..

“எப்டிறா இப்படி எல்லாம் கதை சொல்ற ..  பெனிசிலவேனியாவுக்கும் , பவளகொடிக்கும் என்னடா சம்பந்தம் ..  ”

“நம்ம ஊரு வேப்ப மரத்துக்கு அவங்க ராயல்டி வாங்கி வெச்சுகலியா .. அது மாதிரி தாம்மா இதுவும் ”

“ம் .. நான் நம்பறேன் .. அவ ஒரு பேய் ..  நீ ஆர்டர் பண்ணதால அனுப்பி வச்சிருக்காங்க .. ” மூக்கை உறிஞ்சிக் கொண்டாள்.

“சமத்து ..” சொல்லி முடிப்பதற்குள் நாலு சாத்து விழுந்தது.

“இதெல்லாம் ஓவர் .. ஏன் இப்படி அடிக்கற ? ”

பக்கத்து அறைக்குப் போய் பவளக்கொடியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்து வந்தாள். ஐயோ பேய் கூட எதற்கு வம்பு. ஒன்று கிடக்க ஒன்று ஆகி விடப் போகிறது.

“சொல்லுடி .. எந்த ஊரு .. ”

“மரகத நாடு .. ”

“ஆந்திராவா .. கேரளாவா .. ?”

“அப்போ ஸ்டேட் எல்லாம் பிரிச்சிருக்க மாட்டாங்க ப்ரியா .. ”

“நீ சும்மா இருடா .. நீ சொல்லுடி .. எவ்ளோ கொடுத்தான் .. ?”

“பரத்தை என்கிறாயா என்னை .. இந்தக்கணமே என் உயிர் போயிருக்கக் கூடாதா(!) . .. எங்கள் இருவருக்கும் காந்தர்வ விவாகம் ஆகிவிட்டது ..  ” என்னைப் பார்த்தாள்.

“என்னடா சொல்றா .. காந்தர்வ விவாகம்ன்னா .. ? ”  ப்ரியாவும் என்னைப் பார்த்தாள்.

“அது கிட்டத் தட்ட ரெஜிஸ்ட்டர் மேரேஜ் மாதிரி .. ” 

“அடப்பாவி .. கல்யாணமே முடிஞ்சிருச்சா ? ”

“ஆமா .. ஐயோ இல்ல . இப்போ இல்ல .. ஆறு ஜென்மத்துக்கு முன்னாடி .. ”

“டாடி ஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈ ” சாவியை என் மேல் எரிந்து விட்டு போய் விட்டாள்.

***************

“மிஸ்டர் சீனு .. நீங்க இப்படி பண்ணிருக்ககூடாது .. ”

“இல்லைங்க மாமா .. ”

“க்கும் ” கனைத்தார்.

“சாரி மிஸ்டர் முரளி .. நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா  ” டேய் .. எல்லாரும் ரொம்ப பண்றீங்க. மவனுங்களா கல்யாணம் மட்டும் முடியட்டும்.

“தப்பு பண்றது சகஜம் .. ஆனா அதை ஒத்துக்கணும் .. பொய் சொல்லக் கூடாது .. ” 

“நீங்க சொல்றது சரி தான் மிஸ்டர் முரளி .. நான் உண்மைய சொல்லிடறேன் .. ” உங்ககிட்ட எல்லாம் உண்மை பேசினா சரி பட்டு வரமாட்டீங்கடா …

“அந்தப் பொண்ணு பேய் எல்லாம் கிடையாது .. ”

நான் சொல்லல என்பது போல் அவரது மகளைப் பார்த்தார்.

“அப்பாவுக்கு தெரிஞ்ச பொண்ணு .. வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பம் .. ராணி மாதிரி வாழ்ந்த பொண்ணு .. ஒரு ஆச்சிடன்ட்ல எல்லாமே போயிடுச்சு .. அதுல சித்த சுவாதீனம் இல்லாம போயிடுச்சு அந்தப் பொண்ணுக்கு ..  ” மிகவும் உருக்கமாக இருந்தது எனது பேச்சு. மேலே என்பது போல பார்த்தார்.

“சத்தியமா .. ப்ரியா நீ கூட பார்த்தேலே .. ”

“க்கும் ”

“மிஸ் பிரியங்கா , நீங்க கூட பார்த்தீங்கள்ள .. அந்தப் பொண்ணோட பேச்சு வித்யாசமா இருந்தது இல்ல ..  ”

“ஆமாம் பா .. ” அப்பா அருகில் போய் நின்று கொண்டாள். குயின் பாக்கெட் பண்ணியாச்சு. பாலோ தான் இனி. இந்த கல்லுளி மங்கன் நம்புவதாக இல்லை.

“மெண்டல் சரி .. அவளுக்கு உன் வீட்ல என்ன வேலை .. ? ”

“ஹி ..  ஹி .. அது வந்து …. ம்ம்ம்ம் .. ஆங் .. அவ ஹாஸ்பிடல இருந்து தப்பிச்சிட்டா .. அவ பையில இருந்த அட்ரெஸ் பார்த்திட்டு ஒரு போலீஸ்காரன் கொண்டு வந்து விட்டு போய்ட்டான் .. ம்ம்ம் .. ” முகத்தை பரிதாபமாக வைத்துக் கொண்டேன்.

அவர் நம்புவதாக இல்லை.

“அவ தன்ன தானே இளவரசின்னு நெனச்சிட்டு இருக்கா .. அவ முன்னாடியே பைத்தியம்ன்னு சொன்னா இன்னும் அதிகமா பாதிச்சிடும்ன்னு … .. ”

“போதும் மிஸ்டர் சீனு .. புரியுது .. சீக்கிரம் அவள  ஹாஸ்பிடலுக்கு அனுப்பப் பாருங்க .. ”

“கண்டிப்பா .. ஹி ஹி .. ”

அப்பாவின் பின்னால் நின்று கொண்டு ஃபோன் செய்வதாக சிரித்துக் கொண்டே சைகை செய்தாள் பிரியங்கா .

*********************

வீட்டுக்கு ஓடி வந்ததும் முதல் வேலையாக அந்த இணைய தளத்தை திறந்தேன்.

“மீண்டும் வருக .. என்ன பிரச்சனையை .. ? ”  லைவ் சாட் ஓடியது அந்த தளத்தின் உதவிப் பக்கத்தில்.

“உங்கள் பொருள் எனக்கு வேண்டாம் .. திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் .. ”

“மன்னிக்க ஒருமுறை விற்ற பொருள் விற்றது தான் .. ”

“எனக்கு பணம் திரும்பவும் வேண்டாம் .. திரும்ப எடுத்துக் கொண்டால் போதும் ..”

“எங்கள் சட்ட திட்டங்கள் அதற்கு ஒத்துக் கொள்ளாது .. இனாமாக நாங்கள் பணம் பெறுவதில்லை ..”

நாசமாகப் போக .. “வேறென்ன தான் செய்ய முடியும் ..? ”

“வேண்டுமானால் இந்தப் பொருளுக்குப் பதில் இன்னொன்றை மாற்றிக் கொள்ள முடியும் .. ஒரே ஒருமுறை மட்டும் தான்  … மாற்றிக் கொள்ளுகிறீர்களா ? ”

“சரி .. ” மறுபடியும் அதே விண்ணப்பப் படிவம்.

“ஆணா .. பெண்ணா ? ”

மறுபடியும் பெண் என்று சொல்லி அளவு கொடுப்பதற்கு நான் என்ன பைத்தியமா?

“ஆண்”

“நன்றி”

எனது கணிப்பொறியின் திரையில் கொசுவிரட்டிச் சுருள் போல சுழல் தோன்றியது. அறையில் ஒளிந்திருந்த பவளக் கொடி “அடுத்த ஜென்மத்தில் மீண்டும் சந்திப்போம்” டா டா காட்டிக் கொண்டே உள்ளே போய் விட்டாள். பின்னாலேயே அவளின் சவப்பெட்டியும்.

“உங்களுக்கான மாற்றுப் பொருள் இன்னமும் பத்து வினாடிகளில் வந்து சேரும் . நன்றி ” காலிங் பெல் சப்தம் கேட்டது.

ஓடிச் சென்று திறந்தேன். யாருமில்லை. கீழே ஒரு பெட்டி இருந்தது. “ஸ்ரீமான் சீனுவாசனுக்கு பெனிசிலவேனியாவிலிருந்து” அதே கிறுக்கலான கையெழுத்து. கொஞ்சம் சின்ன பெட்டியாக இருந்தது. வேகமாகத் திறந்தேன்.

உள்ளே .. அந்தக் கொடுமையை எப்படிச் சொல்ல. மரகத நாட்டு இளவரசி போய் , குழோத்துங்க பட்டாச்சார்யா பெயர் ஒட்டியபடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தார் பொக்கை வாயோடு.

அதென்ன குழோததுங்க பட்டாச்சார்யா? அதற்கு அவர் சொன்ன பதில் கேட்டு தலை குழம்பிப் போனது ..

“ங்கே … ங்கே.. ங்கே … ங்கே.. ங்கே … ங்கே..” ங்கே … ங்கே..” திருவாளர் குழோததுங்க பட்டாச்சார்யா எட்டு மாதங்களே நிரம்பிய பாலகப் பேய்.

******

பவளக்கொடியே பரவாயில்லை . பட்டாச்சார்யா சரியாக ஒரு மணி நேரத்துக்கு தலா மூன்று முறை உச்சாவும் , ஒரு முறை காக்காவும் போய் கொண்டிருந்தான் எதையுமே சாப்பிடாமல். இதுவரை நான்கு பாக்கெட் ஹக்கீஸ் காலியாகிவிட்டது.

அது படுக்கையில் கொஞ்ச நேரத்திருக்கு முன்னாடி போயிருந்ததை மும்முரமாக துடைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.தொலைபேசி அழைத்தது.

“ஹலோ யாரு .. ”

“நான்தாண்டா ப்ரியா .. ”

“எந்தப் ப்ரியா  ? ”

“பிரியங்கா டா .. எத்தன ப்ரியா தெரியும் உனக்கு .. ”

“ஹே பிரியங்கா .. நீ தான்னு தெரியாதா எனக்கு .. சொல்லுடா ..”

“எங்கயாவது வெளிய போலாமா .. ”

“இல்லடா .. நான் கொஞ்சம் வெளில பிஸியா இருக்கேன் .. ஆபீஸ் வொர்க் .. ”

“டேய் போய் சொல்லாதா .. உள்ள டிவி சத்தம் கேக்குது .. உன் ஃபிளாட்டுக்கு வெளிய தான் நிக்கறேன் .. கதவத் தொற .. பகல்லயே தண்ணியா .. ”

அய்யயோ ..  இவள் ஏன் இப்பொழுது வந்தாள். படுக்கையைச் சுற்றி இருந்த எல்லாவற்றையும் கட்டிலுக்குக் கீழே தூக்கிப் போட்டேன். ங்கே ங்கே என்று என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது குழோத்துங்கோ . அதன் வாயில் பிளாஸ்டிக் நிப்பிள் ஒன்றைத் தூக்கி வைத்து அலமாரியில் பூட்டி வைத்தேன். கையைக் கழுவி விட்டு , கதவைத் திறந்தேன்.

“ஏன்டா , கதவைத் தொறக்க இவ்ளோ நேரமா .. ஏன் மரம் மாதிரி நிக்கிற .. தள்ளு ..”

“ஒன்னுமில்லடா .. இந்திரலோகத்து சுந்தரிகள்ன்னு ஒரு கதை எழுதிட்டு இருந்தேன் .. அதான் லேட் …. ”

“இந்திரலோகத்து சுந்தாரிகளா .. இது ஏதோ பன்னெண்டு மணி மலையாளப் படப் பேரு மாதிரி இல்ல இருக்கு ..  அந்த மாதிரிப் படம் எல்லாமா பாக்கற ? ” சிரித்தாள்.

“கரெக்ட்டு .. அது மாதிரி ஒரு படம் பார்த்திட்டு கதாநாயகன் அவ காதலி கிட்ட மாட்டிகிறான் .. அது தான் கதை .. மாட்டிகிட்டேன் “ படுக்கை அறைக் கதவருகில் இருந்தாள்.

கையைப் பிடித்து , “இங்க சோஃபாலையே உட்காரலாமே .. நல்லா இருக்கும் .. ”

“ஏன் நான் உள்ள போகக் கூடாதா .. நான் பெட் ரூமுக்கு தான் போவேன் .. ” 

தலையெழுத்து என்ன செய்ய .. பின்னாலேயே போனேன். உள்ளே போனதும் நேராக படுக்கையில் தள்ளினாள். அருகில் வந்தாள்.

“சாரிடா .. நடந்தது தெரியாமா உன்ன தப்பா நினச்சுட்டேன் .. பிராயச்சித்தமா என்ன பண்ணப் போறேன் தெரியுமா .. ”

“என்ன .. என்ன பண்ணப்போற ..? ”

“என்ன டா .. ஒரு ரொமாண்டிக் ஃபீலே இல்லாம இப்படி கேக்கற .. சிரிச்சிட்டே கேளு ”

“ஹி .. ஹி .. என்ன பண்ணப் போற .. ”

“நூறு முத்தம் கொடுக்கப் போறேன் ”

“முத்தமா .. என்னது  முத்தமாஆஆ … சூப்பர் .. கொடு .. கொடு .. ”

“கண்ணை மூடு .. ”

வசதியாக சாய்ந்து கொண்டு கண்களை மூடிக் கொண்டேன். ரொம்ப நேரமாக எதுவுமே நடக்கவில்லை. ஒரு கண்ணை மட்டும் திறந்து பார்த்தேன்.படுக்கையின் ஏதோ ஒரு பிரதேசத்தை தொட்டு முகர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

“அய்யே பெட்லயேவா இன்னமும் போயிட்டு இருக்க .. கருமம் .. தொடைக்க எதாவது இருக்கா .. ” அறை முழுவதும் பார்த்தாள் . மூலையில் ஹக்கீசின் உறை இருந்தது.

“இதெல்லாமா யூஸ் பண்ற ? “ என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் திரு திரு வென்று விழித்தேன் .

“குவ்வாஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ …. ” அலமாரியில் இருந்து சப்தம் வந்தது.

எல்லாம் முடிந்து போயிற்று.

“அடப்பாவி , அதுக்குள்ள கொழந்தையே பொறந்திடுச்சா ? ”

“அதுக்குள்ள எப்படிமா பொறக்கும் .. இது வேற .. ”

“ச்சீ .. கைய விடு .. ”

“இரு இரு .. எல்லாத்தையும் தெளிவா சொல்றேன் …  அதுக்குள்ள போனா எப்படி .. நூறு முத்தம்ன்னு சொன்ன .. ஒரு பத்தாவது குடுத்திட்டு போயேன் ”

“குடுக்கறேன் .. குடுக்கறேன் ..  வீட்டுக்குப் போனதும் விவாகரத்து நோட்டீஸ் அனுப்பறேன் .. ”

“அப்படியெல்லாம் அனுப்ப முடியாது .. ”

“ஏன்டா ? ”

“நமக்கு தான் கல்யாணமே ஆகலியா .. ”

என்னையே பார்த்தாள்.

“ஓ நோ .. மறுபடியுமா ! ” சொல்லி முடிக்கும் முன்பே பளாரென்று அறை  விழுந்தது.

“டாடி ஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈ” .

******

எவ்வளவோ முயற்சி செய்து பார்த்தும் குலோத்துங்குவை மாற்றவோ திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளவோ மறுத்து விட்டார்கள். ஆனால் வேறு ஒரு உபாயம் சொன்னார்கள். கதை எழுதச் சொல்லி. எழுதியாயிற்று.

இதை நீங்கள் படித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் , உங்கள் கணிப்பொறியின் ஐ.பி முகவரியின் மூலம்  உங்களின் விவரங்கள் சேகரிக்கப் பட்டிருக்கும். உங்களில் ஒருவரை குலுக்கல்  முறையில் தேர்வு செய்து , அந்த அதிர்ஷ்ட்டசாலிக்கு வலுகட்டாயமாக குலோத்துங்கோ புத்தாண்டு பரிசாக அனுப்பிவைக்கப் படுவார்.

மன்னிக்க. எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.நாளை காலை எழும்போது உங்கள் படுக்கை நனைந்திருந்தால் உங்களை நீங்களே சந்தேகப் பட்டுக் கொள்ளவேண்டாம். அது குழோததுங்க பட்டாச்சார்யாவாகக் கூட இருக்கலாம்.

புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.

**************