கடிதத்தின் முதல் வரி கிடைக்காமல் இருப்பது குறித்து வருத்தமாயிருக்கிறது. என்னைச் சுற்றிலும் சிதறும் வார்த்தைகள் நடுங்கியபடியே இருக்கின்றன நம்பிக்கையின்மையைப் பூசியபடி. மௌனமே பரவாயில்லை எனத் தோன்றுகிறது. யாருடைய செவிகளும் எனக்குத் தேவையில்லை என உரத்துக் கத்தத் தோன்றுகிறது. ஆனால இருளில் புதைந்து கிடக்கும் கேள்விகளைக் காட்டிலும் , பகலில் நிர்வாணமாக என்னைப் பார்த்திருக்கும் மௌனமே பயமேற்படுத்துவதாய் இருக்கிறது. உறக்கமின்றியும் கண்கள் மூடியிருக்கவே பிரியப்படுகிறேன், கனவில் ஸ்பரிசித்திருக்கும் உன் உள்ளங்கையின் வெம்மையை நிகழ்விற்கு எடுத்துவர முடியாது என நிச்சயமாய்ப் புரியும் வரை.

மார்பெலும்புகளின் குறுக்கே ஆயிரம் தசை நார்கள் பின்னிக்கொண்டு ஒத்திசைத்து அதிர்வது போல உள்ளே உன் பெயரே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது , கட்டுப் படுத்தமுடியாமல். தொட்டியில் இருந்து எல்லாக் காலைகளிலும் ஆர்வமாய் எட்டிப் பார்க்கும் என் தோட்டத்து ரோஜா , மாலையில் தன் முள்ளெடுத்து தானே குத்திக் கொண்டு மடிந்து போகின்றது. முள்ளில்லாத நான் தொட்டிக்கு நீரூற்றியபடி அடுத்த பூவிற்காகக் காத்திருப்பதைத் தவிர வேறென்ன செய்துவிட முடியும்.

ஒரேயொருமுறை உன்னைச் சந்தித்துவிட்டால் போதும், நான் ஜீவித்திருப்பதற்கான ஓட்டைகள் விழுந்த காரணப் பாத்திரத்தைக் கொஞ்சமேனும் நிரப்பிக் கொள்வேன்.

சில சந்திப்புகள் அர்த்தமற்றவைகள் போலத் தோன்றினாலும் , இருவருக்கும் அப்படியே இருக்கவேண்டுமென்பதில்லையே. வேண்டா வெறுப்பாக முகம் மூடிக் கொண்டு  ஆதவன் முதுகு காட்டிச் சுற்றத் துவங்கிவிட்டால் , என்ன செய்யும் நிலவில்லாத இரவு , எதை ஓடி வரச் சொல்லுவார்கள் பிள்ளைகளுக்குச் சோறூட்ட அன்னைகள். என்ன செய்வேன் நானும் கூட.

தற்செயல்களின் நிகழ்தகவுகள் எப்பொழுதுமே எனக்குச் சாதகமாக இருந்ததில்லை. செங்கால் நாரைகள் கூட நீ இருக்கும் திசை நோக்கிப் பறக்க மறுக்கின்றன. நானும் கூட இங்கே கைகளால் மெய் பொத்தித் தனிமையில் நடுங்கிய படி இருக்கிறேன் வழக்கம் போல கேள்விகளை உன்னிடம் காற்றில் அனுப்பி விட்டு.

ஒவ்வொரு சந்திப்பிலும் சொல்வது தான் , கேட்டுக் கேட்டு உனக்குச் சலித்தும் போயிருக்கலாம் . இதுவே கடைசி முறை . இன்னொருமுறை என நிச்சயம் கேட்க மாட்டேன். வேதாளத்தின் விண்ணப்பத்திற்கு இந்த ஒரேயொருமுறை மட்டும் பதில் சொல்லிவிட்டுப் போ.

————————————-

அழுது கொண்டிருந்தான்  ஆதாம்
இறைவன் காலடியில் …

என்னால் தானே இவ்வளவும் !

அவள் மீது கொண்ட நேசத்தால்
ஆப்பிள் கடிக்கப்போய் நாசமல்லவா இன்று …

அறிவைக் கொடுத்திருக்கலாம் ஆப்பிள்
அறிவியலையும் வளர்த்திருக்கலாம் !
ஆனால்  அதன் குட்டிகள்
குடித்துக் கொண்டிருக்கும் தாய்ப்பால் குருதியல்லவா?

என்னால் உண்டான நரகத்தை
காண விரும்பவில்லை
நான் மட்டும் சொர்க்கத்தில் இருந்துகொண்டு
என்னைத் தொலைத்து விடு எங்கேனும் - இல்லை
சூன்யத்திலாவது புதைத்து விடு

விளையாட்டைத் தொடங்குவோமா
மீண்டும் ? இறைவன்.

ஆயிரம் மின்னல்கள்
ஒருசேர  ஜனித்து மடிந்தன
ஆதாமின் கண்களில் .

ஆடப்போகும் பரமபதத்தில்
இம்முறை  ஏணிகளில்லை,
சர்ப்பம் மட்டும் ஒன்றேயொன்று

முடிந்து போன ஆட்டத்தின் ஆறுதல் பரிசாக 
தழும்புகள் உனக்கு மட்டும்
கூட்டைக் கிழித்துச் சிறகுவிரிக்கும்
பட்டுப்பூச்சி போல் பழையநினைவுகள் இன்றி
புதிதாகவே படைக்கப் படுவாள் ஏவாள்

இது ஒத்திகைதான்.
எல்லாமும் சரியாக நடந்தால்
ஒத்திகை நிஜமாகும் , நிஜம் ஒத்திகையாகும்.

என்ன சம்மதமா ?

முட்டாளாக மாட்டேன் மீண்டும் ஒருமுறை
தலையசைத்தான்

கடிகாரமுள் திசைமாற்றிச் சுற்றத் தொடங்கியது.

கடல் கொண்ட அனைத்தும்

கரை சேர்ந்தன பத்திரமாக

ஹேராம் என்றதும்

காந்தியின் உடல் துளைத்த குண்டுகள்

கோட்சேவின் துப்பாக்கி புகுந்தன மீண்டும்

தாஜ்மகாலை இடித்துவிட்டு

ஷாஜஹானைக் கட்டிக்கொண்டாள் மும்தாஜ்

போதிமரத்தைப் புறக்கணித்து

புத்தன் அரண்மனை ஏகினான்

கர்ணன்  தான் ஈந்த

கவச குண்டலங்களைத்

திரும்பப் பிடுங்கிக் கொண்டான்

ஆதிமனிதன்

ஆடைதுறந்து அம்மணமானான்

இன்னும் பின்னால் ….

மனித குலமே இல்லா

 புது  உலகம் படைக்கப்பட்டது.

முட்டை உடைத்துப்

பிரசவித்தார் ஆதாமை.

தவழ்வதற்குப் பதில்

ஓடத்தொடங்கினான் ஆதாம்

இவரை விட்டால்தானே - என்

இடுப்பை உடைப்பார்

அவள் கழுத்தை அறுப்பாள்

கண்மண்  தெரியாமல் ஓடியவனை

இடைமறித்தார் இறைவன்

இது முறையல்ல

அவளையும் படைப்பது என் பொறுப்பு

ஆப்பிள் தடுப்பது உன் பொறுப்பு

அவன் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே

மீண்டுமொருமுறை இடுப்பொடிக்கப்பட்டான்

ஏவாள் உயிர்  செதுக்கப்பெற்றாள்

 அன்பே! என்றாள்

பற்றிக்கொண்டு வந்தது இவனுக்கு

போய்விட்டார்  இறைவன்.

விட்டுப்போய் விட்டாயா?

விட்டுப்போகிறேன் நானுமிவளை

வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான்

பின்னாலேயே ஓடிவந்தாள்

காலில் ஏதோ இடற அழத் தொடங்கினாள்
காதலில்  இடறினான் அவன்

காலங்காலமாய்

பெண் கண்ணீரில்  ஆண் கரைய 

ஆதி ஆதாரமானான்

முள்ளுக்காக வெறுத்து

ரோஜாவை நசுக்குவதா ?

இவள் என்னிலிருந்து உடைக்கப்பட்டவள்.

எனக்காகவே படைக்கப்பட்டவள்

காதலால் கட்டிப்போட்டால்

ஆப்பிள் மரத்துடன் என்ன வேலை இவளுக்கு ?

பாதியல்ல இவளுக்கு

முழுவதையும் தருவேன்

முடிவு செய்தவன் கண்கள்

அனிச்சையாய் தேடின சர்ப்பத்தை,

காயத்தில் முத்தமிட்டான்

அழகாகக்  கண்ணடித்தாள்

அங்கே அவர்களுக்கான குட்டி உலகத்தில்

வசந்தகால மொன்று பூப்பெய்தியது.

பின்னொரு நாள்

அவள் மடியில் ஆதாம்.

ஆப்பிளைப் பற்றி மறந்துவிட்டிருந்தான்

மெல்ல இதழ் பிரித்தாள்

எனக்காக எது வேண்டுமானாலும் செய்வீர்களா ?

ஆதாம் திடுக்கிட்டு விழித்துக் கொண்டான்

அதே கேள்வி

ஆப்பிள் கொடுத்து இனி அடம் பிடிப்பாள்

எச்சரிக்கை ! சிரித்து வைத்தான்.

தென்றல் மெல்ல

போர்வையால் மூடியது

சதித்திட்டம் தீட்டினர் சர்ப்பமும் ஏவாளும்

ஆப்பிள் அறுத்த கத்தியால்

அவள் ஆதாமைக் குத்தினாள்

அலறி எழுந்தான்

அருகில் புன்னகையுடன் ஏவாள்.

நுரையீரல் முழுவதையும்

ஒருமுறை நிரப்பி

அவசரமாய் காலி செய்தான்

ஆண்டவன் சர்ப்பத்தை

மறந்து விட்டான் போல

இனியும் அஞ்ச வேண்டாம்

காதல் கொஞ்சம் செய்வோம்.

காதலியைக் கொஞ்சச் செய்வோம்

கண்களால் அளக்கத் தொடங்கினான்.

அவள் அழகிய

கேசம் கலைக்கும் காற்றை

அடிக்கலாமா என யோசித்தான்

அவள் பிறைக்கண் பார்வையில்

ஒளிபெற்றுக் கொண்டிருந்தான்

மாலைச் சூரியன்

கொஞ்சம் குனிந்தாள்

அவள் நாசிக்குள் சென்று திரும்பிய காற்று

அவள் இதயத்தில்

எனக்கும் இடம் கொடு என

நெருப்பால் சுட்டது நெற்றியில்

அவள் உதடுகள் எடுத்துக்கொள்ளேன்

எனக் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தது

நமக்கேன் வம்பு என

அவன் உதடுகளும் சமாதான ஒப்பந்ததில்

கையொப்பமிடச் செல்ல

அவள் ஏதோ மென்று கொண்டிருந்தாள்

மெல்வதென்ன மேகத்தையா?

எனக்கும் தாகந்தான்

இதழ் மாற்ற மாட்டாயா ?

முகம் முழுக்க

மருதாணி பூக்கச் சொன்னாள்

உங்கள் இதயத்தைத்தான் மெல்கிறேன்.

அய்யோ !

உலகம் என்னை

இதயமில்லாதவன் என கேலிபேசுமே !

சீக்கிரம் கொடுத்துவிடு உன் இதயத்தையாவது

போதை தலைக்கேறப் புலம்பினான்

உதட்டால் ஊட்டினாள்

சொல்ல மறந்து விட்டேன்

உங்கள் இதயம் காய்த்த மரத்தை

ஒரு சர்ப்பம் தான் காட்டியது

காதில் விழுமுன்பே

கடித்துத் தொலைத்தான்.

இறைவன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார் !

பக்கத்து நாற்காலியில்

ஆப்பிள் சாப்பிட்டபடியிருந்தது சர்ப்பம்

அழுது கொண்டிருந்தான்  ஆதாம்
இறைவன் காலடியில் …

———————————————————————————————–

 

எனக்கு அவ்வளவாகக் கதை எழுதிப் பரிட்சயம் கிடையாது . இருந்தாலும் கதை போல்  எழுதுவதற்கு அவ்வளவு பரிட்சயம் தேவையும் கிடையாது. ”சிறுகதை எழுதுவது எப்படி ? ” என்று இணையத்தில் தேடினால் பக்கம் பக்கமாக வருகிறது. உள்ளே சுண்டி இழுக்கும் ஒரு துவக்கம் .. பின் இயல்பான கதை ஓட்டம் .. அந்தக் கந்தாயம் எப்படி இருக்குமென்று தெரியவில்லை. அப்புறம் ஒரு திடுக்கிடும் திருப்பத்துடன் கூடிய முடிவு வேண்டுமாம். அங்கு தான் உண்மையான கதையே தொடங்க  வேண்டுமாம். அப்புறம் எப்படி அது முடிவு ஆகும் என்று தெரியவில்லை. இவை எவையும்  இல்லையென்றாலும் , நீங்கள் இதெல்லாம் ஒரு கதையா என்று சட்டைக் காலரைப் பிடித்தாலும் கூட எனக்குக் கவலையில்லை. ஏனெனில் இந்தக் கதை எழுதப்படும் நோக்கமே வேறு. இந்தக் கதையில் தான் என் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு இருக்கிறது.

இப்ப உன் பிரச்சனை தான் என்ன என்கிறீர்களா..?  எல்லாவற்றுக்கும் இணையத்தில் தேடும் பழக்கம் தான் என் பிரச்சனையே. சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் கொஞ்சம் கடினம் தான். உங்களுக்கு அவ்வளவு அவசரமென்றால்  இப்போதைக்கு இதை மட்டும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பிரியங்கா நாளைக்கே விவாகரத்து நோட்டீஸ் அனுப்புவதாகச் சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கிறாள். இந்தப் பிரச்சனையில் இன்னொரு பிரச்சனை என்னவென்றால் எங்களுக்குத் இன்னும் திருமணமே ஆகவில்லை.  

சரி கதையுடைய முதல் வரிக்கு இப்பொழுதாவது வந்துவிடுகிறேன். மணி அப்பொழுது நள்ளிரவு இரண்டாவது இருக்கும். பேய் கதைக்கும் பவுர்ணமிக்கும் என்ன தொடர்பென்று சத்தியமாக எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அன்று பவுர்ணமி. அம்சமாக ஒரு பேய் படம் பார்த்து விட்டு மிரண்டு போய் உட்கார்ந்திருந்தேன். இன்னமும் கொஞ்சம் போதை ஏற்றிக் கொள்ளலாமே என்று , கூகிள் இல் கோஸ்ட்ஸ்  என்று உள்ளிட்டேன் . சில மைக்ரோ வினாடிகளிலேயே லட்சக்கணக்கான பக்கங்களை வாரிக் கொண்டுவந்து போட்டிருந்தது . நமக்கெதற்கு அத்தனை பக்கங்கள். முதல் மூன்று தாண்டினாலே அதிகம் தான்.

முதல் பக்கத்தில் இரண்டு மூன்று தளங்களில் பேய்கள் இருக்கின்றதா என்று அமெரிக்காவின் சில வேலை இல்லாதவர்கள் போட்டிருந்த கட்டுரைகள் , நடுவிலேயே எழுந்து சென்று ஜன்னலைச் சாத்திவிட்டு வரும் அளவிற்கு பயங்கரமாகவே இருந்தன. இரண்டாவது பக்கத்தில் முதலாவதாக வந்த தளத்தின் பெயர் கொஞ்சம் வித்தியாசமாகவே இருந்தது. டபிள்யு டபிள்யு டபிள்யு.கெட்அகோஸ்ட்.காம். உள்ளே நுழைந்தேன்.

ஆவிகளின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தளத்திற்கு உங்களை வரவேற்கிறோம். கையில் பூச்செண்டுடன் ஒரு குட்டிப் பேய் சொல்லிவிட்டுப் போனது. நிறைய படங்கள் இருந்தன. எங்களது விற்பனைப் பொருட்களைக் கிளிக் செய்தேன். பாஸ்போர்ட்  அளவு புகைப்படத்தில் ஒரு பெண் இருந்தாள். சரி பெண் ஆவி . அப்படித்தான் போட்டிருந்தது, கீழே “வயது பதினெட்டு . நான் வேண்டுமா”  என்றிருந்தது. சரிதான் . பெண் வேண்டுமா என்பதற்குப் பதில் பேய் வேண்டுமா என்கிறார்கள். கொஞ்சம் புதிய உத்தி போலும்.

தப்பான பெயர், தொலைபேசி எண் கொடுத்து விட்டு கொஞ்ச நேரம் லைவ் சாட்டில் கடலை போடலாம். நன்றாகவே பொழுது போகும். அது பெண்ணாகத் தான் இருக்கவேண்டும் என்பது ஒன்றும் அவசியமில்லையே. வாத்ஸ்யாயனரே கற்பனை மட்டும் போதும் என்று தானே சொல்லியிருக்கிறார்.  புகைப்படத்தில் என் கண்ணுக்கெட்டிய வரை ஆடை என்கிற வஸ்துவைக் காணவில்லை. ஸூம் பண்ணிப் பார்த்தும் வேலைக்காகவில்லை. புகைப்படத்தை அழுத்தினேன்.

விண்ணப்பப் படிவம் போன்ற ஒன்று வந்தது, ஆவி குறித்த விவரணைகள் உள்ளிடக் கேட்டு.  இதையா இவ்வளவு நேரம் படித்துக் கொண்டிருந்தோம் என்று இப்பொழுது நீங்கள் தலையில் அடித்துக் கொள்வதைப் போலத்தான் நானும் அடித்துக் கொண்டேன். அந்தப் பக்கத்தை மூடுவதற்கு எந்த பொத்தானும்  இல்லை.  எந்தக் குறுக்கு வழி விசைகளும் வேலை செய்யவில்லை.

போச்சு வைரஸ் போல. ஜொள்ளு விட்டாய் அல்லவா. வேண்டும் உனக்கு . தலையில் அடித்துக் கொண்டே விவரங்களை நிரப்பத் துவங்கினேன். பதினாறு வயதில் , நிலா வண்ணத்தில் அணிச்சம் பூ தேகத்துடன் , அச்சம், மடம் , நாணம் , பயிற்புடன் , மூங்கிலை ஒத்தத் தோள்களுடன் , முந்தாநாள் படித்த குறுந்தொகையின் பெண்ணொருத்திக்குச் சொல்லப்பட்ட உவமைகளுடன் , 36-28-36 அளவுகளுடன்  … அதையும் இணையத்தில் தான் எடுத்தேன் .. ஒரு சரித்திர காலப் பேயை ஆர்டர் செய்தேன். பின் இது போன்ற ஒரு பெண்ணை இப்பொழுது எங்கே தேட முடியும்.

அடுத்த பக்கம் செல்வதற்கான பொத்தான் ஒன்றை அதே குட்டிப் பேய் வந்து அந்தப் பக்கத்தில் வைத்து விட்டுப் போனது. சரியான தள வடிவமைப்பு. அந்தப் பொத்தானுக்கான பக்கத்தில் எனது பெயர் , கடனட்டை எண் போன்ற விவரங்கள் கேட்கப்பட்டிருந்தன. ஹப்பாடா .. ஏதோ பெயர் , எண்களைக் கொடுத்துவிட்டு தப்பித்து விடலாம். குழோத்துங்கச் சோழன் என்று சிரித்துக் கொண்டே பெயரை அடித்தேன். நீங்கள் நம்பித்தான் ஆகவேண்டும். ஸ்ரீமான் சீனுவாசன் என்று என் பெயர் தான் அதில் இருந்தது. இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்கத் துவங்கியது. என்னால் அதை அழிக்க முடியவில்லை. 

இரண்டு முறை வந்து விட்டுப் போன குட்டிப் பேய் இம்முறை வந்து பேய்களை ஏமாற்ற முயற்சிக்காதே என்று திட்டி விட்டுப் போனது. இது ஏதோ வைரஸ் இல்லை. வசமாக மாட்டியிருக்கிறேன். என்  தொலைபேசி எண்ணுக்குப் பதில் எனது மானேஜருடைய எண்களைக் கொடுத்தேன். சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் என்னுடைய எண்கள் தான் திரையில் இருந்தது.

இனிமேல் நீ எதையும் உள்ளிடத் தேவை இல்லை. நாங்களே பார்த்துக் கொள்கிறோம். மறுபடியும் திட்டிவிட்டுப் போனது. எனது கடனட்டை எண்களுக்கான பெட்டி அடுத்து. என்ன எண்களை உள்ளிடலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோதே அது நடந்தது. நான் எனது கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு தான் இருந்தேன். விசைப் பலகை என்னிடம் இருந்து காத தூரத்தில் இருந்தது. ஆனால் அந்தப் பெட்டிகளில் எனது எண்கள் உள்ளிடப் பட்டுக் கொண்டிருந்தன. கடனட்டையின் எக்ஸ்பயரி தேதியிலிருந்து , சிவிவி எண்ணிலிருந்து எல்லாமே.

போச்சு எல்லாமே போச்சு. நானூற்று ஐம்பது டாலர்கள் போயே போச்சு. ஒரு டாலர் இஸ் ஈக்குவல் டு நாற்பத்தி ஒன்பது ருப்பியா  … அப்போ நானூற்று ஐம்பது டாலர்கள் இஸ் ஈக்குவல் டு … ஐயையோ .. போச்சே ..

உங்களது ஆர்டருக்கு நன்றி. அடுத்த பௌர்ணமிக்குள் பெட்டி வந்து சேரும் . கூடவே ஆர்டர் எண்ணுடன்  கூடிய ஒரு ரசீதும் வந்தது. மூங்கில் தோள்களுக்கு இவ்வளவு , முப்பத்தாருக்கு இவ்வளவு என்று பிரித்து விலை போடப்பட்டிருந்தது. ஷிப்பிங் சார்ஜ் வேறு.

நன்றாக ஏமாற்றப் பட்டிருக்கிறேன் . படுக்கையில் சாய்ந்தேன். சைபர் கிரைமில் புகார் செய்யலாமா? என்னவென்று சொல்வது .. ஒரு பெண் புகைப்படத்தைப் பார்த்து ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டு உள்ளே போனேன் என்றா? ஒரு வேலை நிஜமாகவே ஆவி பிடித்த இணைய தளமாக இருக்குமோ ?

***************

“எவளாவது சட்ட கூட போடாமா , பல்ல இழிச்சிட்டு போஸ் குடுத்திருப்பா .. நீயும் முழுசா பாக்கலாமேன்னு போயிருப்ப ”  நீங்கள் இது வரை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்த  சின்னச் சின்ன கண்கள் கொண்ட , வலது புருவத்திற்கு சற்றே மேலே பொட்டு மச்சம் கொண்ட , போனி டெயில் போட்டிருக்கும் வாசனையான பிரியங்கா  என் முன்னால். ஆவலாக எதிர்பார்க்காமல் போயிருந்தாலும் பாதகமில்லை.

இந்த ஒரு விசயத்தில் நான் கொடுத்துவைத்தவன். பிரியங்காவைப் போல் என்னைப் புரிந்து வைத்திருப்பவர்கள் யாரேனும் இருப்பது கடினம் தான். அதற்காக ஒத்துக் கொள்ளவா முடியும்.

“என்னடா பிரியா குட்டி  .. உன்னைத் தவிர வேற ஏதாவது பொண்ண நெனச்சாவது பார்ப்பேனா ? ”

“குட்டின்ன பள்ளப் பேத்திருவேன் .. வாய மூடு .. பொய் சொல்லி பொய் சொல்லி அழுகிடப் போகுது .. என் கூட உட்கார்ந்திட்டே அந்த கார்னர் டேபிள்ல உட்கார்ந்திருக்கிற பொண்ணோட இடுப்ப தான பார்த்திட்டு இருக்க ..”

ஆவிகளின் அங்கீகரிக்கப் பட்ட தளத்தையும் நானூற்று ஐம்பது டாலர்களையும் மறந்தே போனேன்.

***************

அன்று அலுவலகம் முடித்து வீட்டிற்கு வந்த போது கதவில் ரெட் டார்ட் கொரியரின் காகிதம் ஒன்று ஓட்டப் பட்டிருந்தது , எனக்கு ஏதோ பெட்டி வந்திருப்பதாகவும் , வந்த நேரத்தில் நான் வீட்டில் இல்லாமல் போய் விட்டதாகவும் . தொலைபேசியில் அழைத்தேன். திட்டிக் கொண்டே வந்து ஒரு பெரிய பெட்டியை இறக்கிவிட்டுப் போனார்கள்.

அது ஒரு சவப்பெட்டி.  மேலே ஸ்ரீமான் சீனுவாசனுக்கு பெனிசிலவேனியாவிலிருந்து என்றிருந்தது. அவசர அவசரமாகப் பெட்டியிலிருந்த ஆணிகளைப் பிடுங்கிவிட்டுப் பெட்டியைத் திறந்தேன். மகத நாட்டு இளவரசி பவளக்கொடி என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே ஒருத்தி படுத்திருந்தாள். தான் ஒரு பேய் என்று வேறு சொல்லிக் கொண்டாள். வேகமாக வெளியே ஓடிப்  போய்  வானத்தைப் பார்த்தேன். பவுர்ணமி. அய்யா இப்பொழுதாவது யாராவது சொல்லுங்களேன் பேய்களுக்கும் பவுர்ணமிக்கும் என்ன சம்பந்தமென்று.

*****

மொத்தமாக மூன்று மணி நேரம் ஆனது அவள் பெண்ணல்ல என்பதை ஒத்துக் கொள்வதற்கு . கொஞ்சம் பயம் போய்விட்டது. சும்மா சொல்லக்கூடாது , அழகாகவே இருந்தால் பவளக்கொடி. என்ன 28 க்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது போல் தோன்றியது. பேய் எப்படி இருந்தால் என்ன? எனக்குள் மெதுவாக இது யாரோ பக்கத்து வீட்டுக்கு வந்த பெண் , இன்னமும் கொஞ்ச நேரத்தில் போய் விடுவாள் என்று மந்திரம் போல் அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டேன்.

“நீங்கள் மிகவும் மாறி விட்டீர்கள் , அன்பரே !”

சரித்திர காலத்துப் பேயை ஆர்டர் செய்ததற்கு .. என்னத்தைச் சொல்ல . ஒரேர் உழவனார் அவளது அப்பாவின் அவைப் புலவாராம். அவள் பேசுவது புரிந்தாலும் பழைய கருப்பு வெள்ளை படம் பார்ப்பது போல் இருந்தது. 401 காதல் கவிதைகளை டப்பா அடித்திருப்பவள் மாதிரியே இருந்தது அவள் சொன்ன அத்தனை விவரங்களும் , பேச்சும் .

“நினைவிருக்கிறதா , உங்களுக்கும் எனக்கும் காந்தர்வ விவாகம் நடந்த அன்று இரவு .. ”

“இது வேறையா ? ”

“இப்பொழுதல்ல .. ஆறு ஜென்மங்களுக்கு முன்னால் ..  உங்கள் பெயர் மணி மாறன் .. அவைப் புலவரின் பிரதான சீடன் .. “

மணி மாறனா ? ஏதோ சிறுவர் மலர் நீதிக் கதைகளில் வரும் ஞானபழம் ஒன்றின் பெயர் மாதிரி இருக்கிறது.  “அப்புறம் ?”

“ அன்றைக்கும் இதே போல முழு நிலவு .. ”

“அன்னைக்குமா … ” இனி கொஞ்ச நாளைக்கு நிலாவே பார்க்கக் கூடாது.

“பெண் கொடுக்காவிட்டால் மடலேறிவிடுவேன்  என்று அப்பாவிடம் வீர சபதம் எடுத்துக் கொண்டீர்கள் …. ?   ” வில் போன்ற புருவம் பார்ப்பதற்கு ஒன்று அவ்வளவு நன்றாக இல்லை. நல்லவேளை , வாள் போன்ற கண்கள் கேட்டதற்கு வாளை வைத்து அனுப்பாமல் விட்டார்கள்.

“ஹ்ம்ம் ..?  மடலேறியா  செத்துப் போனேன் நான் ? ஆஹா காதலுக்காக உயிர்  நீத்த என்னை ஒரு புலவன் கூடவா பாட்டில் வடிக்க வில்லை .. என்னே தமிழுக்கு நேர்ந்த அவமானம் .. !”

“மண்ணாங்கட்டி .. அப்பாவிடம் கோவித்து விட்டு , போகிற வழியில் புல் தடுக்கி கீழே விழுந்தல்லவா செத்துவைத்தீர்கள் .. ”

“ ஓ அப்போ நான் தானா அந்த புல் தடுக்கி பயில்வான் .. இதுக்கு நீ இந்த பிளாஷ் பாக் சொல்லாமலேயே இருந்திருக்கலாம் .

“கல கல கல கல கல கல கல கல ” .

அப்படித்தான் சிரித்து வைத்தாள் . முத்துப் போன்ற பற்கள என்று எவானவது இனி உவமை சொன்னால் அவன் பற்களைப் பேத்துக் கையில் கொடுத்துவிடுவேன்.

“மரகத நாட்டு இளவரசியே .. சிரித்தது போதும் ., பக்கத்து அறையில் உங்கள் படுக்கை இருக்கிறது .. போர்வை கூட இருக்கிறது .. பொத்திக் கொண்டு படும். ”

“இன்னமும் உங்கள் குறும்பு மட்டும் போகவில்லை .. கல கல கல கல கல கல கல கல” மறு படியும் சிரித்துவிட்டு போய் சவப்பெட்டியில் போய் படுத்துவிட்டாள்… விட்டது .. விட்டாள் . ஏதோ ஒன்று .

காலையில் எழுந்து இதற்கு ஒரு வழி செய்ய வேண்டும். என்ன வகையான ஏமாற்று வேலை இது என்று தெரியவில்லை. அறிவியல் புனைகதைகளில் வருவது போல் முப்பரிமாண வித்தைகள் வந்துவிட்டதா என்ன .. இல்லை நிஜமாகவே பேய் தானா.  மை டியர் பவளக்கொடி , தயவு செய்து காலையில் எழும் பொழுது கனவில் வந்தவளாக இருந்துவிட்டுப் போ. தூங்கிப் போனேன்.

எனது பாத்ரூமில் பவளக் கொடி குளித்துக் கொண்டிருந்தாள். மெல்ல நட்டுகளைக் கழற்றி கதவைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தேன்.

“திருட்டுப் புலவரே ! இங்கென்ன வேலை உமக்கு .. இது அந்தப் புரம் தெரியாதோ ! ”  

என் முகம் கோபமாக மாறியது . எனது கைகளில் அளவெடுக்கும் டேப் ஒன்று முளைத்தது. “உன் கம்பெனி மேல் நம்பிக்கை இல்லை .. அளந்து பார்க்க வந்தேன் ” என்றேன் ..

“மணிமாறா !  அந்தப்புரத்தில்  உனக்கென்ன வேலை .. சிக்கினாய் கையும் அளவுமாக  .. ” என் டேப்பைப் பிடுங்கிக் கொண்டார் அவள் அப்பா . குளியலறை அரசவையின் ஓரத்திற்குத் தூக்கிச் செல்லப்பட்டது.

“மகேந்திரா .. பெண் கொடுப்பாயா மாட்டாயா .. மறுத்தால் மடலேருவேன் .. ”

“போகும் வழியில் புல் முளைக்காத இடமாக  பார்த்துப் போங்கள் புலவரே ! ”

அரசவையில் எல்லாரும் சிரித்தார்கள்.

“புல் தடுக்கி புலவன் .. ”

“டவுன் .. டவுன் ..”

“புல் தடுக்கி புலவன் .. ”

“டவுன் .. டவுன் ..”

அந்தப்புர நந்தவனத்தில் பூக்களுக்கு நடுவே படுக்கையில் இருந்தேன். பக்கத்தில் பழங்களும் , ஊதுவர்த்தியும் புகைந்து கொண்டிருந்தது. காலியான சொம்பு ஒன்றிலிருந்து மீந்திருந்த பால் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. மார் கச்சையை இறுகக் கட்டியிருந்த சேடிப் பெண்கள்  மயிலிறகால் விசிறிக் கொண்டிருந்தார்கள் . என் மேலே பவளக்கொடி படர்ந்திருந்தாள். அவள் கைகளில் திராட்சைக் குலை ஒன்று வாய் வரை வந்து போய் விளையாட்டுக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

“பவளக் கொடி .. ”

“ம்ம்ம் .. சொல்லுங்கள் மாறரே !”

“பிரஞ்சு தெரியுமா உனக்கு .. ”

“திராட்சையை விட நன்றாக இருக்குமா அது ? ”

“பிரஞ்சு முத்தமாவது தெரியுமா ? ”

“ம்ம்ஹ்ம்ம் ..”

“சொல்லித் தரட்டா … ? ”

“ம்ம்ம் ..”

“அருகில் வா கண்ணே .. ”

என் உதட்டுக்கு மிக அருகில் இருந்தாள் கொடி .. இடைவெளிகள் இம்மி இம்மியாக குறைந்து கொண்டே வந்தது ..

“அடப் பாவி .. நல்லா இருப்பியா நீ ..  நான் ஒருத்தி இருக்கும் போதே , இங்க எவ கூடயோ படுத்திட்டு இருக்கியே .. அய்யோ ஐயோ .. ” மடேர் மடேர் என்று என் தலையில் அடி விழுந்தது. கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு எழுந்தேன். பிரியங்கா கைகளில் மாற்றுச் சாவியுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள். எனக்கருகே பவளக்கொடி படுத்திருந்தாள்.

“அப்போ அது கனவில்லையா ! ”  தலை லேசாக வலித்தது. சுற்றிலும் சேடிப் பெண்களைக் காணோம்.

“சேடிப் பெண்ணே உனக்கென்ன வேலை இங்கே … ? ராஜாவும் ராணியும் உல்லாசமாக இருப்பது தெரியவில்லையா உனக்கு .. போ வெளியே .. ”

“நீ யாருடி என்ன வெளியே போகச் சொல்றதுக்கு ..  .. யாருடா இவ .. ”

“பிரியங்கா .. நீ எப்போ வந்த ..  ”

“ஏன் வந்தேன்னு கேக்கறியா ? ”

“இல்ல .. எப்போ வந்தேன்னு தான கேட்டேன் .. “

“ கிண்டலா .. ? இவ யாருன்னு இப்போ தெரிஞ்சாகனும் எனக்கு .. ”

“ஐயோ .. மாறா .. பரத்தமை ஒழுக்கம் பூண்டு சோரம் போனாயே ..  தாதியே நான் என்ன செய்வேன் ..! ” புடவையை சரி செய்து கொண்டு பக்கத்து அறைக்கு ஓடிப்போனாள் பவளக் கொடி.

“ஏய் அது என் சாரி ..  குடுத்திட்டுப் போடி ”

“நெக்லஸ் கூட உன்னது தாம்மா .. எல்லாத்தையும் வாங்கிக் கொடுத்திடறேன் .. கொஞ்சம் பொறுமையா உட்கார் .. .. ”

சுத்தமாக இருபத்தேழு நிமிடங்கள் எடுத்து அத்தனை கதையையும் சொல்லி முடித்தேன். நடுவே  ஏழு முறை தலையில் குட்டு விழுந்தது. முத்தம் கொடுத்த போது மட்டும் வாங்கிக் கொண்டேனல்லவா ..

“எப்டிறா இப்படி எல்லாம் கதை சொல்ற ..  பெனிசிலவேனியாவுக்கும் , பவளகொடிக்கும் என்னடா சம்பந்தம் ..  ”

“நம்ம ஊரு வேப்ப மரத்துக்கு அவங்க ராயல்டி வாங்கி வெச்சுகலியா .. அது மாதிரி தாம்மா இதுவும் ”

“ம் .. நான் நம்பறேன் .. அவ ஒரு பேய் ..  நீ ஆர்டர் பண்ணதால அனுப்பி வச்சிருக்காங்க .. ” மூக்கை உறிஞ்சிக் கொண்டாள்.

“சமத்து ..” சொல்லி முடிப்பதற்குள் நாலு சாத்து விழுந்தது.

“இதெல்லாம் ஓவர் .. ஏன் இப்படி அடிக்கற ? ”

பக்கத்து அறைக்குப் போய் பவளக்கொடியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்து வந்தாள். ஐயோ பேய் கூட எதற்கு வம்பு. ஒன்று கிடக்க ஒன்று ஆகி விடப் போகிறது.

“சொல்லுடி .. எந்த ஊரு .. ”

“மரகத நாடு .. ”

“ஆந்திராவா .. கேரளாவா .. ?”

“அப்போ ஸ்டேட் எல்லாம் பிரிச்சிருக்க மாட்டாங்க ப்ரியா .. ”

“நீ சும்மா இருடா .. நீ சொல்லுடி .. எவ்ளோ கொடுத்தான் .. ?”

“பரத்தை என்கிறாயா என்னை .. இந்தக்கணமே என் உயிர் போயிருக்கக் கூடாதா(!) . .. எங்கள் இருவருக்கும் காந்தர்வ விவாகம் ஆகிவிட்டது ..  ” என்னைப் பார்த்தாள்.

“என்னடா சொல்றா .. காந்தர்வ விவாகம்ன்னா .. ? ”  ப்ரியாவும் என்னைப் பார்த்தாள்.

“அது கிட்டத் தட்ட ரெஜிஸ்ட்டர் மேரேஜ் மாதிரி .. ” 

“அடப்பாவி .. கல்யாணமே முடிஞ்சிருச்சா ? ”

“ஆமா .. ஐயோ இல்ல . இப்போ இல்ல .. ஆறு ஜென்மத்துக்கு முன்னாடி .. ”

“டாடி ஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈ ” சாவியை என் மேல் எரிந்து விட்டு போய் விட்டாள்.

***************

“மிஸ்டர் சீனு .. நீங்க இப்படி பண்ணிருக்ககூடாது .. ”

“இல்லைங்க மாமா .. ”

“க்கும் ” கனைத்தார்.

“சாரி மிஸ்டர் முரளி .. நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா  ” டேய் .. எல்லாரும் ரொம்ப பண்றீங்க. மவனுங்களா கல்யாணம் மட்டும் முடியட்டும்.

“தப்பு பண்றது சகஜம் .. ஆனா அதை ஒத்துக்கணும் .. பொய் சொல்லக் கூடாது .. ” 

“நீங்க சொல்றது சரி தான் மிஸ்டர் முரளி .. நான் உண்மைய சொல்லிடறேன் .. ” உங்ககிட்ட எல்லாம் உண்மை பேசினா சரி பட்டு வரமாட்டீங்கடா …

“அந்தப் பொண்ணு பேய் எல்லாம் கிடையாது .. ”

நான் சொல்லல என்பது போல் அவரது மகளைப் பார்த்தார்.

“அப்பாவுக்கு தெரிஞ்ச பொண்ணு .. வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பம் .. ராணி மாதிரி வாழ்ந்த பொண்ணு .. ஒரு ஆச்சிடன்ட்ல எல்லாமே போயிடுச்சு .. அதுல சித்த சுவாதீனம் இல்லாம போயிடுச்சு அந்தப் பொண்ணுக்கு ..  ” மிகவும் உருக்கமாக இருந்தது எனது பேச்சு. மேலே என்பது போல பார்த்தார்.

“சத்தியமா .. ப்ரியா நீ கூட பார்த்தேலே .. ”

“க்கும் ”

“மிஸ் பிரியங்கா , நீங்க கூட பார்த்தீங்கள்ள .. அந்தப் பொண்ணோட பேச்சு வித்யாசமா இருந்தது இல்ல ..  ”

“ஆமாம் பா .. ” அப்பா அருகில் போய் நின்று கொண்டாள். குயின் பாக்கெட் பண்ணியாச்சு. பாலோ தான் இனி. இந்த கல்லுளி மங்கன் நம்புவதாக இல்லை.

“மெண்டல் சரி .. அவளுக்கு உன் வீட்ல என்ன வேலை .. ? ”

“ஹி ..  ஹி .. அது வந்து …. ம்ம்ம்ம் .. ஆங் .. அவ ஹாஸ்பிடல இருந்து தப்பிச்சிட்டா .. அவ பையில இருந்த அட்ரெஸ் பார்த்திட்டு ஒரு போலீஸ்காரன் கொண்டு வந்து விட்டு போய்ட்டான் .. ம்ம்ம் .. ” முகத்தை பரிதாபமாக வைத்துக் கொண்டேன்.

அவர் நம்புவதாக இல்லை.

“அவ தன்ன தானே இளவரசின்னு நெனச்சிட்டு இருக்கா .. அவ முன்னாடியே பைத்தியம்ன்னு சொன்னா இன்னும் அதிகமா பாதிச்சிடும்ன்னு … .. ”

“போதும் மிஸ்டர் சீனு .. புரியுது .. சீக்கிரம் அவள  ஹாஸ்பிடலுக்கு அனுப்பப் பாருங்க .. ”

“கண்டிப்பா .. ஹி ஹி .. ”

அப்பாவின் பின்னால் நின்று கொண்டு ஃபோன் செய்வதாக சிரித்துக் கொண்டே சைகை செய்தாள் பிரியங்கா .

*********************

வீட்டுக்கு ஓடி வந்ததும் முதல் வேலையாக அந்த இணைய தளத்தை திறந்தேன்.

“மீண்டும் வருக .. என்ன பிரச்சனையை .. ? ”  லைவ் சாட் ஓடியது அந்த தளத்தின் உதவிப் பக்கத்தில்.

“உங்கள் பொருள் எனக்கு வேண்டாம் .. திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் .. ”

“மன்னிக்க ஒருமுறை விற்ற பொருள் விற்றது தான் .. ”

“எனக்கு பணம் திரும்பவும் வேண்டாம் .. திரும்ப எடுத்துக் கொண்டால் போதும் ..”

“எங்கள் சட்ட திட்டங்கள் அதற்கு ஒத்துக் கொள்ளாது .. இனாமாக நாங்கள் பணம் பெறுவதில்லை ..”

நாசமாகப் போக .. “வேறென்ன தான் செய்ய முடியும் ..? ”

“வேண்டுமானால் இந்தப் பொருளுக்குப் பதில் இன்னொன்றை மாற்றிக் கொள்ள முடியும் .. ஒரே ஒருமுறை மட்டும் தான்  … மாற்றிக் கொள்ளுகிறீர்களா ? ”

“சரி .. ” மறுபடியும் அதே விண்ணப்பப் படிவம்.

“ஆணா .. பெண்ணா ? ”

மறுபடியும் பெண் என்று சொல்லி அளவு கொடுப்பதற்கு நான் என்ன பைத்தியமா?

“ஆண்”

“நன்றி”

எனது கணிப்பொறியின் திரையில் கொசுவிரட்டிச் சுருள் போல சுழல் தோன்றியது. அறையில் ஒளிந்திருந்த பவளக் கொடி “அடுத்த ஜென்மத்தில் மீண்டும் சந்திப்போம்” டா டா காட்டிக் கொண்டே உள்ளே போய் விட்டாள். பின்னாலேயே அவளின் சவப்பெட்டியும்.

“உங்களுக்கான மாற்றுப் பொருள் இன்னமும் பத்து வினாடிகளில் வந்து சேரும் . நன்றி ” காலிங் பெல் சப்தம் கேட்டது.

ஓடிச் சென்று திறந்தேன். யாருமில்லை. கீழே ஒரு பெட்டி இருந்தது. “ஸ்ரீமான் சீனுவாசனுக்கு பெனிசிலவேனியாவிலிருந்து” அதே கிறுக்கலான கையெழுத்து. கொஞ்சம் சின்ன பெட்டியாக இருந்தது. வேகமாகத் திறந்தேன்.

உள்ளே .. அந்தக் கொடுமையை எப்படிச் சொல்ல. மரகத நாட்டு இளவரசி போய் , குழோத்துங்க பட்டாச்சார்யா பெயர் ஒட்டியபடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தார் பொக்கை வாயோடு.

அதென்ன குழோததுங்க பட்டாச்சார்யா? அதற்கு அவர் சொன்ன பதில் கேட்டு தலை குழம்பிப் போனது ..

“ங்கே … ங்கே.. ங்கே … ங்கே.. ங்கே … ங்கே..” ங்கே … ங்கே..” திருவாளர் குழோததுங்க பட்டாச்சார்யா எட்டு மாதங்களே நிரம்பிய பாலகப் பேய்.

******

பவளக்கொடியே பரவாயில்லை . பட்டாச்சார்யா சரியாக ஒரு மணி நேரத்துக்கு தலா மூன்று முறை உச்சாவும் , ஒரு முறை காக்காவும் போய் கொண்டிருந்தான் எதையுமே சாப்பிடாமல். இதுவரை நான்கு பாக்கெட் ஹக்கீஸ் காலியாகிவிட்டது.

அது படுக்கையில் கொஞ்ச நேரத்திருக்கு முன்னாடி போயிருந்ததை மும்முரமாக துடைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.தொலைபேசி அழைத்தது.

“ஹலோ யாரு .. ”

“நான்தாண்டா ப்ரியா .. ”

“எந்தப் ப்ரியா  ? ”

“பிரியங்கா டா .. எத்தன ப்ரியா தெரியும் உனக்கு .. ”

“ஹே பிரியங்கா .. நீ தான்னு தெரியாதா எனக்கு .. சொல்லுடா ..”

“எங்கயாவது வெளிய போலாமா .. ”

“இல்லடா .. நான் கொஞ்சம் வெளில பிஸியா இருக்கேன் .. ஆபீஸ் வொர்க் .. ”

“டேய் போய் சொல்லாதா .. உள்ள டிவி சத்தம் கேக்குது .. உன் ஃபிளாட்டுக்கு வெளிய தான் நிக்கறேன் .. கதவத் தொற .. பகல்லயே தண்ணியா .. ”

அய்யயோ ..  இவள் ஏன் இப்பொழுது வந்தாள். படுக்கையைச் சுற்றி இருந்த எல்லாவற்றையும் கட்டிலுக்குக் கீழே தூக்கிப் போட்டேன். ங்கே ங்கே என்று என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது குழோத்துங்கோ . அதன் வாயில் பிளாஸ்டிக் நிப்பிள் ஒன்றைத் தூக்கி வைத்து அலமாரியில் பூட்டி வைத்தேன். கையைக் கழுவி விட்டு , கதவைத் திறந்தேன்.

“ஏன்டா , கதவைத் தொறக்க இவ்ளோ நேரமா .. ஏன் மரம் மாதிரி நிக்கிற .. தள்ளு ..”

“ஒன்னுமில்லடா .. இந்திரலோகத்து சுந்தரிகள்ன்னு ஒரு கதை எழுதிட்டு இருந்தேன் .. அதான் லேட் …. ”

“இந்திரலோகத்து சுந்தாரிகளா .. இது ஏதோ பன்னெண்டு மணி மலையாளப் படப் பேரு மாதிரி இல்ல இருக்கு ..  அந்த மாதிரிப் படம் எல்லாமா பாக்கற ? ” சிரித்தாள்.

“கரெக்ட்டு .. அது மாதிரி ஒரு படம் பார்த்திட்டு கதாநாயகன் அவ காதலி கிட்ட மாட்டிகிறான் .. அது தான் கதை .. மாட்டிகிட்டேன் “ படுக்கை அறைக் கதவருகில் இருந்தாள்.

கையைப் பிடித்து , “இங்க சோஃபாலையே உட்காரலாமே .. நல்லா இருக்கும் .. ”

“ஏன் நான் உள்ள போகக் கூடாதா .. நான் பெட் ரூமுக்கு தான் போவேன் .. ” 

தலையெழுத்து என்ன செய்ய .. பின்னாலேயே போனேன். உள்ளே போனதும் நேராக படுக்கையில் தள்ளினாள். அருகில் வந்தாள்.

“சாரிடா .. நடந்தது தெரியாமா உன்ன தப்பா நினச்சுட்டேன் .. பிராயச்சித்தமா என்ன பண்ணப் போறேன் தெரியுமா .. ”

“என்ன .. என்ன பண்ணப்போற ..? ”

“என்ன டா .. ஒரு ரொமாண்டிக் ஃபீலே இல்லாம இப்படி கேக்கற .. சிரிச்சிட்டே கேளு ”

“ஹி .. ஹி .. என்ன பண்ணப் போற .. ”

“நூறு முத்தம் கொடுக்கப் போறேன் ”

“முத்தமா .. என்னது  முத்தமாஆஆ … சூப்பர் .. கொடு .. கொடு .. ”

“கண்ணை மூடு .. ”

வசதியாக சாய்ந்து கொண்டு கண்களை மூடிக் கொண்டேன். ரொம்ப நேரமாக எதுவுமே நடக்கவில்லை. ஒரு கண்ணை மட்டும் திறந்து பார்த்தேன்.படுக்கையின் ஏதோ ஒரு பிரதேசத்தை தொட்டு முகர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

“அய்யே பெட்லயேவா இன்னமும் போயிட்டு இருக்க .. கருமம் .. தொடைக்க எதாவது இருக்கா .. ” அறை முழுவதும் பார்த்தாள் . மூலையில் ஹக்கீசின் உறை இருந்தது.

“இதெல்லாமா யூஸ் பண்ற ? “ என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் திரு திரு வென்று விழித்தேன் .

“குவ்வாஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ …. ” அலமாரியில் இருந்து சப்தம் வந்தது.

எல்லாம் முடிந்து போயிற்று.

“அடப்பாவி , அதுக்குள்ள கொழந்தையே பொறந்திடுச்சா ? ”

“அதுக்குள்ள எப்படிமா பொறக்கும் .. இது வேற .. ”

“ச்சீ .. கைய விடு .. ”

“இரு இரு .. எல்லாத்தையும் தெளிவா சொல்றேன் …  அதுக்குள்ள போனா எப்படி .. நூறு முத்தம்ன்னு சொன்ன .. ஒரு பத்தாவது குடுத்திட்டு போயேன் ”

“குடுக்கறேன் .. குடுக்கறேன் ..  வீட்டுக்குப் போனதும் விவாகரத்து நோட்டீஸ் அனுப்பறேன் .. ”

“அப்படியெல்லாம் அனுப்ப முடியாது .. ”

“ஏன்டா ? ”

“நமக்கு தான் கல்யாணமே ஆகலியா .. ”

என்னையே பார்த்தாள்.

“ஓ நோ .. மறுபடியுமா ! ” சொல்லி முடிக்கும் முன்பே பளாரென்று அறை  விழுந்தது.

“டாடி ஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈ” .

******

எவ்வளவோ முயற்சி செய்து பார்த்தும் குலோத்துங்குவை மாற்றவோ திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளவோ மறுத்து விட்டார்கள். ஆனால் வேறு ஒரு உபாயம் சொன்னார்கள். கதை எழுதச் சொல்லி. எழுதியாயிற்று.

இதை நீங்கள் படித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் , உங்கள் கணிப்பொறியின் ஐ.பி முகவரியின் மூலம்  உங்களின் விவரங்கள் சேகரிக்கப் பட்டிருக்கும். உங்களில் ஒருவரை குலுக்கல்  முறையில் தேர்வு செய்து , அந்த அதிர்ஷ்ட்டசாலிக்கு வலுகட்டாயமாக குலோத்துங்கோ புத்தாண்டு பரிசாக அனுப்பிவைக்கப் படுவார்.

மன்னிக்க. எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.நாளை காலை எழும்போது உங்கள் படுக்கை நனைந்திருந்தால் உங்களை நீங்களே சந்தேகப் பட்டுக் கொள்ளவேண்டாம். அது குழோததுங்க பட்டாச்சார்யாவாகக் கூட இருக்கலாம்.

புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.

**************

இன்னொரு காதல் கதை # 1

இன்னொரு காதல் கதை # 2

ஏதோ கோபத்தில் சொல்லிவிட்டாள் , ஹ்ம்ம் .. உங்களைப் போலத் தான் நானும் நினைத்தேன். உங்களுக்கு ஹரிணியைப் பற்றித் தெரியாது. அவளுக்கு வேண்டாம் என்றால் வேண்டாம் தான் . மூன்று மணி நேரம் அவளின் கதவிற்கு வெளியே நின்று கொண்டிருந்தேன். அவள் அப்பா அம்மா யார் சொல்லியும் கூட வெளியே வரவில்லை.  ஒரு வார்த்தை  கூட அதன் பின் பேசவும் இல்லை.

“உங்க சந்தோசம் தான் எங்க சந்தோசம் .. அதுக்காகத் தான் நாங்க உங்க காதலுக்கு ஒத்துகிட்டோம் . பிரச்சனைய மொதல்ல சரி பண்ணிகோங்க .. எப்போ வேணும்னாலும் கல்யாணத்த வச்சிக்கலாம் .. “  இருவரின் பெற்றோர்களும் சொல்லி வைத்தார் போல். 

உண்மையில் நான் தான் டீச்சரின் பிள்ளை போல். எல்லோரிடமும் போய் முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். நியாயமாகப் பார்த்தால் , இந்நேரம் அடுத்த மாதத்தின் , ஒரு அழகான தேதியில் எங்களின் திருமணத் தேதி குறிக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும். அந்தத் தேதி எப்படியும் அடுத்த மாதத்தில் வரத்தான் போகிறது . ஆனால் எனக்குத் தான் கொடுத்துவைக்கவில்லை.

ஆரம்பத்தில் அவளிடம் பேச முயற்சித்தேன் . ஒரு நாள் அவள் தோழி என்னிடம் வந்தாள் .

“சொல்லு  அனிதா ..  “

“ஒண்ணு சொல்லணும் கார்த்திக்  .. கோபப்படமாடியே  .. “

” நீ  சொல்ல வரத சொல்றியா மொதல்ல  ? ” எரிச்சல் . எல்லார் மீதும் எல்லாவற்றின் மீதும்.

“பாரு  .. நீ இப்போவே கோபப்படற .. ஹரிணி சொல்லி தான் வந்தேன் .. நான் போறேன் ..  “

“ஹே .. ப்ளீஸ் போகாத .. நில்லு .. நான் கோபப்படல ” அவளின் கைகளைப் பிடித்து நிறுத்தினேன் .

“கைய விடு கார்த்திக் ..  எல்லாரும் பாக்கறாங்க .. “

“ஸாரி .. ஸாரி   ..  ப்ளீஸ் சொல்லு “

“நீ அவகிட்ட பேச முயற்சி பண்ணாத இனிமே .. அவ பேச மாட்டா .. “

“நீ யாரு இத சொல்ல .. “

“எனக்கெந்த ஆசையும் இல்ல .. இத சொல்லணும் ன்னு .. அவ சொல்ல சொன்னா ..  மீட்டிங் ரூம் முன்னால நிக்கறது .. அவள ஃபாலோ  பண்றது .. இனிமே எதுவும் வேணான்னு சொல்ல சொன்னா  “

“இல்ல .. இருக்காது .. என் ஹரிணி அப்படி சொல்லியிருக்க மாட்டா .. “

“கார்த்திக் .. புரிஞ்சுகோ .. இட்ஸ் ஓவர் ..  அதையும் நீ மீறி .. “

என் கோபம் எல்லை கடந்து கொண்டிருந்தது.

“… நீ அவளை ஆபீஸ் ல தொல்ல பண்றன்னு .. எச். ஆர் கிட்ட கம்ப்ளைன்ட் .. “

“போதும் அனிதா .. போதும் .. ” கை கூப்பினேன். “உன் ஃபிரண்ட் கிட்ட போய் சொல்லு .. என்னால இனிமே எந்த தொல்லையும் இருக்காது அவளுக்கு .. ” அனிதா போய்விட்டாள் . ஹரிணியும் போய்விட்டாள். எல்லாமும் போய்விட்டது.

பின் ஹரிணியிடம் பேச முயற்சிப்பதை .. அவளைத் தொல்லை செய்வதை நிறுத்திவிட்டேன். அவளது பழைய ப்ரொஜெக்டில் இருந்து அவள் மாறியிருந்தாள். மார்னிங் ஷிப்ட் . மூன்று மணிக்கு கிளம்பி விடுவாள். எனக்கு நான்கிலிருந்து தான்  வேலை தொடங்கும். எதேச்சையாக எங்கேனும் அவளைப் பார்க்க நேர்ந்தாலும் , அவள் முன்னால் செல்வதைத் தவிர்க்கத் துவங்கினேன்.

அவளின் ஆர்குட் , ஜி டாக் நண்பர்கள் பட்டியலில் இருந்து நீக்கப்பட்டுவிட்டதாக தகவல் மின்னஞ்சல் வந்தது.  தொலைபேசி எண்ணையும் மாற்றி விட்டாள் . எண் எப்படியும் எனக்குக் கிடைத்துவிடும் என்று அவளுக்கே தெரியும். அதுவல்ல நோக்கம். எவனோ ஒருனிடம் அவளின் தொலைபேசி எண் தந்திருப்பது தெரியவருகையில் , அந்த எவனோ ஒருவன் அளவுக்கு கூட நீ முக்கியமில்லை என்பதே அதன் பொருள்.

மெளனமாக தண்டனைகளை ஏற்றுக்கொள்ளப் பழகிக்கொண்டிருக்கிறேன். எதிர்படும் எல்லோரையும் பார்க்கையில் தன்னிரக்கம் ஒன்று தானகத் தொற்றிக் கொள்கிறது , கால் முடமான ஒருவன் , இருக்கையில் அமர்ந்திருப்பவனைப் பார்வையிலேயே நான் பாவப்பட்டவன் இடம் கொடேன் என்று கேட்பதைப் போல. தோற்றுப்போனவன் என்கிற தொனி கண்களில் நிரந்தரமாக அப்பிக் கொண்டுவிட்டது.

இப்பொழுதெல்லாம் சட்டென்று அழுகை வந்து விடுகிறது.  தனியாக வீட்டிலிருக்க பயந்து கொண்டு வார இறுதிகளிலும் கூட அலுவலகம் வரத் துவங்கியிருந்தேன். சிறப்பாகப் பணிபுரிந்ததற்காக அந்த மாதத்தின் நட்சத்திர விருது கொடுத்தார்கள்.

—

பிரிந்து போன காதலியை  எவையெல்லாம் நினைவுபடுத்தக்கூடும் . கண்விழித்ததும் எதிரே இருக்கும் அவளின் புகைப் படம் , அலாரமாகப் பாடும் அவளின் குரல் , அலைபேசியில் இருக்கும் அவளின் அர்த்தமில்லாத கொஞ்சல் குறுஞ்செய்திகள் , எப்பொழுதும் ஓயாமல் பேசியிருக்கும் அவள் எதுவுமே பேசாமல் என் தோளில் சாய்ந்து வந்திருந்த ஒரு பேருந்துப்  பயணத்தின் மடிப்பு விழுந்த சீட்டு, சோழிங்க நல்லூர் வளைவில் இருக்கும் அவள் பெயர் கொண்ட ஆப்டிகல்ஸ், சுள்ளென்று அவள் கோபம் போலவே சுடும் வெயில் நாள் ,   சட்டென மழை வந்து அணைக்கும் அதே நாள் , லிப்டில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் டாம் பாய் வாசம் , எதிர் வீட்டுக் குழந்தையின் முத்தம் , ” வீட்டுக்காரம்மாவுக்கு   பூ வாங்கிட்டு போங்க ” என்று எப்பொழுதும் கெஞ்சும் கிழவியின் கைகளின் குவிந்திருக்கும் பிச்சிப் பூ , ” கேம்ப் ரோடு , கேம்ப் ரோடு ” என்று உறுமும் ஆட்டோ  , வேண்டுமென்றே அவள் என்னிடம் விட்டுப் போன அவள் கைக்குட்டை , எதிர்படும் எல்லாமே அவள் பெயரையே சொல்லிப் போகின்றன .

நினைவில் நிறுத்தி வைக்க முடிகிற , அல்லது நிறுத்தி வைக்க விரும்புகிற கனவுகளைக் காதலால் மட்டுமே கொடுக்க முடியும். அதே கனவுகளால் தூக்கம் பறித்துக் கொள்ளவும் காதலால் மட்டுமே முடியும். என் உலகத்தில் வார்த்தைகள் இல்லாமல்  போய் நினைவுகளால் சூழப்பட்டு வெகுகாலமாகிவிட்டது. அவளைப் பற்றிய ஒவ்வொரு நினைவுகளும் என் தசைகளையே தீனியாகக் கேட்டு மொய்த்துத் தின்கின்றன. இருந்தும் எதையும் மாற்றிக் கொள்ளவோ இல்லை மறந்து போகவோ  துளியும் விருப்பமில்லை எனக்கு. மறந்து போக நினைக்கிற வினாடிகளில் தான் ஆயிரம் முறை அதிகமாக நினைத்துக் கொள்ளத் தோன்றுகிறது.

மின்சார ரயில்களிலும் , புறநகர் பேருந்துகளிலும் அதிகாலை வேளைகளில் கூட எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் கிட்டத்தட்ட சவ ஊர்வலங்களில் செல்லும் சவங்களைப் போல அநேகம் பேரைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு புன்னகை கிடையாது , ஒரு வந்தனம் கிடையாது . எதையோ பறிகொடுத்தவர்கள் போல , தங்களின் ஜீவன்களை யாருக்கோ விற்றுவிட்டவர்கள் போல , இதயங்களை எங்கோ தவறவிட்டவர்கள் போல நகர்ந்து போகிறவர்கள். பல சமயங்களில் யோசித்ததுண்டு இவர்களுக்கு என்ன பிரச்சனைகள் இருக்ககூடும் என்று. இன்றுவரைக்கும் என்னால் கண்டுபிடிக்க முடிந்ததேயில்லை. ஆனா ஒன்று மட்டும் தெரியும். மெல்ல இந்தச் சவ ஊர்வலங்களின் ஒரு சவமாக நானும் மாறிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

எனக்குள் மெல்ல அவ்வப்பொழுது சொல்லிக் கொள்கிறேன். “நகரம் உன்னை அன்புடன் வரவேற்கிறது”.

———–

மிகவும் பிடித்த ஒரு திரைப்படத்தை நிறுத்தச் சொல்லிக் கெஞ்சிக் கேட்டும் விடாமல் மீண்டும் மீண்டும் திரையிட்டுக் கொண்டிருந்தது கண்ணாடி என்னை ,எனக்கே .

கண்ணாடிகள் மட்டுமே நாம்  வேண்டாம் வேண்டாம் என்று சொல்லச் சொல்ல உயிர் வாங்கும் கதைகளைச் சொல்லுகின்றன, நமக்கு முன் நம்மையே குற்றவாளிகளாக நிற்க வைத்து .  இந்த ஏழு மாதத்தில் என்னென்ன நடந்துவிட்டது. அழுகிறேனா என்ன ? கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டேன்.

“தம்பி போலாமா .. நீங்க மட்டும் தான் இன்னைக்கு .. சீக்கிரம் போய்டலாம் .. “  டிரைவர் வண்டியைக் கிளப்பினார்.  அன்றும்  இதே போல் தனியாகவே சென்றிருக்கலாம் . அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் தான் எவ்வளவு மாற்றங்கள். இன்று  அவள் இல்லை. அவள் மட்டுமா இல்லை.

அவள் இல்லையா என்ன ? நான் பார்க்கும் ஒவ்வொன்றாகவும் அவள் தானே இருக்கிறாள்.

“தம்பி ஒரு டீ அடிச்சிட்டுப் போகலாமா ? ” எனக்குள் சுருக்கென்று மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் இருந்தது.

இவ்வளவு நாள் எப்படி இது எனக்குத் தோன்றாமல் போனது. நீண்ட நாள் காணாமல் போன புன்னகை மெல்ல என்னிடம் ஒட்டிக் கொண்டது. கொஞ்சம் உற்சாகமும் கூட.

இன்பத்தில் பார்த்தால் நூறு  மடங்கு இன்பத்தையும் , துன்பத்தில் பார்த்தால் கோடி மடங்கு துன்பத்தையும் அள்ளித் தரும் இந்த நிலா அவள் வீட்டு ஜன்னலில் இருந்து பார்த்தாலும் தெரியுமல்லவா ? அவளும் பார்த்திருக்கலாமில்லையா .. என் முகம் கவனிக்காமலா போய்விடுவாள்.

இந்தப் பண்பலை மீட்டிக் கொண்டிருக்கும் பாடல் , தொலைதூரத்தில் இருந்து அவளுக்கும் கேட்காமலா இருக்கும். கூடச் சேர்ந்து பாடுகையில் தவறுதலாய் என் பெயர் சொல்லாமலா போவாள்.

அலைபேசியின் முகப்புப் படத்தை மாற்றியிருப்பாளா என்ன அதற்குள் ? எனக்கு வைத்திருந்த செல்லப் பெயரை அதிலிருந்து?? நான் அழைக்கையில் பாடுவதற்காக பொருத்தியிருக்கும் பாட்டை மாற்றியிருப்பாளா என்ன ?

இன்னமும் அவளுக்கு நீல நிறம் தானே பிடித்திருக்கிறது. தரமணி பிள்ளையார் கோவிலைப் பார்த்தால் கன்னத்தில் இட்டுக் கொண்டு தானே இருக்கிறாள். அடையார் ஆனந்த பவன் ரசமலாய் இனித்துக்கொண்டு தானே இருக்கிறது . அந்த தெத்துப் பல் அனிதாவுடன் தானே இன்னமும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள். என்னை மட்டும் எப்படி அதற்குள் பிடிக்காமல் போயிருக்கும். 

அவள் தொல்லை செய்யாதே என்றால் விட்டுவிடுவாதா ? நான் மறுபடியும் முயற்சித்திருக்க வேண்டாமா ?.. இல்லை .. இல்லை .. இப்படித் தான் இருக்க வேண்டும். ஓ முட்டாள் பெண்ணே ! இதற்காகவா இவ்வளவும் செய்தாய் .. உன்னை அட்டைப் பூச்சி என்றதற்காகவா .. நான் மட்டும் இல்லை நீயும் தான் என்று எனக்குப் புரியவைப்பதற்காகவா ! முட்டாள் நீ இல்லை .. நான் தான் . புரிந்து கொள்ள இவ்வளவு தாமதமானதற்கு ..

“தம்பி ,அந்தக் கேம்ப் ரோடு பொண்ணு இப்போ எல்லாம் வரதில்லையா என்ன ? ” என்னிடம் கேட்டாலும் கவனம் மொத்தமும் டீயிலேயே இருந்தது.

“நாளைல இருந்து திரும்பவும் வருவாங்கண்ணா  ..  வண்டிய மட்டும் கொஞ்சம் சீக்கிரமா கொண்டுபோங்க .. “  முடிக்க முடியா புன்னகை ஒன்று தொடர்ந்து என்னிடம் .

“கண்டிப்பா தம்பி .. நான்  பாஸ்ட்டா  வண்டி ஒட்டி நீங்க பார்த்ததில்லேல .. ” எனக்கு அவருக்கு முத்தம் கொடுக்க வேண்டும் போல் இருந்தது. கொடுக்க வில்லை .

இது இரண்டாவது பயணம் . இரண்டிற்கும் தான் எவ்வளவு வித்யாசம். அன்று மனது முழுக்க குற்ற உணர்ச்சியும் , தன்னிரக்கமும் தான் இருந்தது . இன்று மனது முழுக்க பட்டாம் பூச்சிகளும் , நம்பிக்கையும் . காதலை இப்படித்தானே எதிர்கொள்ள வேண்டும். முதலில் நாம் நம்ப வேண்டும் .

 ”  அண்ணா இன்னும் கொஞ்சம் சத்தமா பாட்டு வைங்க “  . நான் பார்த்த பெண்ணை நீ பார்க்க வில்லை …. நானும் , டிரைவர் அண்ணாவும் சேர்ந்து பாடுவது போல் நினைத்துப் பார்த்தேன். சிரிப்பு வந்தது. அவரும் சிரித்தார். நிச்சயமாக அவருக்கும் இது தோன்றியிருக்க வாய்ப்பில்லை. 

காதல் தனது ஆட்டத்தின் கடைசி நகர்த்தலில் இருந்தது . எனது முறை இப்பொழுது . மேடவக்கத்திற்கு கொஞ்சம் முன்பு சரியாக ஒரு பெட்ரோல் பல்க் முன்பு டீசல் இல்லாமல் வண்டி நின்று போனது. “ராத்திரி ரெண்டு மணிக்கு ஏன்யா உயிரை வாங்கறீங்க” என்று கத்திக்கொண்டிருந்த வேலையாளிடம் என்னைக் காட்டி கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தார் டிரைவர்.

இங்கிருந்து ஜங்கசனுக்கு அரை கிலோ மீட்டர் . அங்கிருந்து வீட்டிற்கு ஒன்னரை ? மொத்தமாக இரண்டு கிலோமீட்டர் இருக்குமா ..  தனக்கு கையசைத்துவிட்டு ஓடத் துவங்கியிருந்த என்னைப் பற்றி அவர் என்ன வேண்டுமானாலும் கற்பனை செய்துகொள்ளட்டும்.

கொஞ்சம் அதிகமாகவே மூச்சுவாங்கியது. “இப்போவே ஒடமாட்டேங்கறியே .. நீயெல்லாம் ஒரு பொண்ண இழுத்துட்டு எங்கடா ஓடப் போற ..  ” பள்ளி பி.இ.டி யின் சாபம் இவ்வளவு காலதாமதமாகவா வேலை செய்யும்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மொத்தக் காற்றையும் உள்ளிழுத்துக் கொண்டிருக்கும் என்னிடம் “என்னடா ஆச்சு ” என்றான் விஜய் .

” சொல்றேன், சொல்றேன் ” என்று சைகை செய்தேன் .

“பிங்க் கலர் நைட் டிரஸ் போட்ருகேன்னு பொய்யா சொல்ற .. உனக்காகவே தேடி வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன் .. இந்தா “ 

“ஐயோ .. இது பொண்ணுங்க போடறா மாதிரியே இருக்கு .. “

“பொய் சொன்னேல உனக்கு வேணும் .. ” அவளின் அந்தச் சிரிப்பை நினைத்துக் கொண்டே அதைத் தேடினேன் . பெட்டியின் அடியில் ஒளித்து வைத்திருந்தேன். போட்டுக் கொண்டு விஜய் முன்பு நின்றேன் .

“எப்படி இருக்கு ? “

“டாம் செக்ஸி மேன் .. இப்படியே யு.எஸ் பக்கம் போய்டாத .. வேற அர்த்தமாயிடும் .. இங்கயே 377 இல்ல .. பார்த்து .. “

“என் பைக் கீ எங்க ? “

“ஆல் தி பெஸ்ட் .. “

கேம்ப் ரோடிற்கு செல்லும் சாலையில் ஏறிய பொழுது எனக்கு நேர் எதிரே ஒரு பெரிய மின்னல் வெட்டியது .

—–

சாலையின் எதிர்புறத்தில் இருந்த அவளது பால்கனி அறைக்கதவு எதிர்பார்த்திருந்தது போலவே பூட்டியிருந்தது. வரும்பொழுது இருந்த தைரியம் இப்பொழுது இல்லை . ஒருவேளை நான் நினைப்பது எல்லாமே தவறாக இருந்துவிட்டாள். ஒரு நிமிடத்தில் என் மகழ்ச்சி மொத்தமும் வற்றிப் போனது. அதுவரைக்கும் போதும் . இன்னொருமுறை அழைக்கலாமா. ஜன்னலைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருந்தேன்.

அலை பேசியை எடுத்தேன்.  எ .. பி .. பட்டர்பிளை … அவள் எண்ணைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். அழைப்பதற்கு ஏனோ தயக்கமாக இருந்தது. அழைத்து தானே ஆகவேண்டும். பேசுவதற்குத் தானே இவ்வளவு தூரம் வந்தது. அழைத்தேன் . மூன்றாவது ரிங்கிலேயே தொடர்பு துண்டிக்கப் பட்டது. நல்லவேளை முதல் ரிங்கிலேயே இல்லை. இவனா அழைக்கிறான் என்ற ஆச்சர்யத்திற்கான ஆயுட்காலம் முதல் இரண்டு .இன்னும் உறங்கவில்லை,

செய் .. வேண்டாம் .. என்று மனதிற்குள் மாறி மாறி கட்டளைகள். டாஸ் போட்டுப் பார்க்கலாமா ? பத்து பைசா கூட பையில் இல்லை . ஒரு பெரிய நாணயம் மேலே சிரித்து கொண்டிருந்தது. அதை நோக்கிப் பறவை போன்ற மேகம் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. அது கடக்கும் வரை காத்திருக்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். நிலாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சரியாக மேகம் அதைக் கடக்கையில் ஊருக்கே கேட்கும் படி என் காத்திருப்பைச் சொல்லி பெரிய இடி ஒன்றை இறக்கிவிட்டுப் போனது. இந்நேரம் நான் அவளருகே இருந்திருக்கவேண்டும். எனது பெருமூச்சை குளிர்காற்று ஒன்று களவாடிப் போனது.

அவளது படுக்கை அறையில் விளக்கு எரிந்தது. ஏன் தான் கரப்பான்பூச்சிக்கும் , இடிக்கும் ஒரு சேர பெண்கள் பயப்படுகிறார்களோ. யாருக்கென்ன கவலை ? அந்த பயம் வாழ்க. பால்கனி கதவைத் திறந்தாள். கையை நீட்டி மழை வருகிறதா என்று பார்த்தாள். நான் தான் வந்திருக்கிறேன் என்று சாலையின் மறுபுறத்தில் இருந்து கையை ஆட்டினேன் .

முதலில் கொஞ்ச நேரம் உற்றுப் பார்த்தவள் , நானென்று தெரிந்ததும் வழக்கம் போல கதவைச் சாத்தி விட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டாள். அந்தகாலத்திலும் உப்பரிகையில் நின்று கொண்டு இப்படித்தான் பாராமுகம் காட்டுவார்களா இளவரசிகள் ?

கதவைப் பூட்டி விட்டு ஒரு கணமாவது என் ஆடையை நினைத்து அவள் புன்னகைத்திருந்தால் , அது தான் எனக்கான நுழைவுச் சீட்டு .

மறுபடியும் அலைபேசியில் அழைத்தேன். இந்த முறை அழைப்பு துண்டிக்கப் படவில்லை. ரிங் மட்டும் போய் கொண்டே இருந்தது .முடியும் தருவாயில் எடுக்கப்பட்டது.

“ஹலோ ஹரிணி .. கேக்கறியா … ஹலோ “  எதுவும் பதிலில்லை . ஆனால் அவளின் மூச்சுக்காற்றின் சப்தம் நான் கேட்கிறேன் என்றது .

“நான் உன்கிட்ட மறுபடியும் மன்னிப்புக் கேட்கவோ இல்ல நான் பண்ணதெல்லாம் தப்பு, இனிமே பண்ண மாட்டேன்னேல்லாம் சொல்ல வரல .. ” என் ஆரம்பம் எனக்கே ஆச்சர்யம் அளித்தது. ” நான் கோபப்படுவேன் .. நெறைய .. இன்னும் நெறைய சண்ட போடுவேன் .. அழக் கூடவைப்பேன் .. அது தான் நான் ..  அதே மாதிரி நான் உன்ன பைத்தியமா காதலிக்கிறேன் அப்படிங்கறதும் உண்மை .. ஹரிணி கேக்கறியா …  ” எதுவும் பேசவில்லை அவள்.

“அதே மாதிரிதான் நீயும் .. நீ என்னவா இருக்கியோ அது எனக்கு பிடிச்சிருக்கு ..முதல் தடவை உன்கிட்ட சொன்னப்போ உன்ன நான் சரியா புரிஞ்சிருந்தேனான்னு தெரியல .. ஆனா இப்போ நல்லா புரிஞ்சிகிட்டு சொல்றேன் .. நான் உன்ன காதலிக்கிறேன்.. என் வாழ்க்கைல கடைசி வரைக்கும் நீ கூட இருக்கணும்னு ஆசைப் படறேன் .. இதே மாதிரி நெறைய சண்டை போட்டுக்கிட்டு .. ”   

பேசிக் கொண்டிருக்கையிலேயே தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது . எனக்கான முதல் துளி கண்ணீரை மேகம் சிந்தியது . சில வினாடிகளிலேயே பெரும் ஓலமாக மாறியது. மொத்தமாக நனைந்து போனேன்.

அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தேன் வேறெதுவும் செய்யத் தோன்றாமல். குடையோடு சாலையின் எதிர்புறத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

 ”யு டிட் இட் மேன் ” மெதுவாகச் சொல்லிக் கொண்டேன்.

நான் அருகே செல்வேன் என்று எதிர்பார்த்திருந்தாள். மழையிலே நின்றிருந்தேன். சாலையைக் கடந்து அவளே வந்தாள்.

“உள்ள வா .. “

“மாட்டேன் .. “

“ப்ளீஸ் .. படுத்தாத டா .. வா உள்ள .. “

கையைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றாள். அந்தக் குடை எங்கள் இருவருக்கும் போதுமானதாக இருந்தது. வீட்டிற்குள் நுழைந்து கதவை மூடினாள்.

“ஹரிணி .. நான் வந்து .. “

திரும்பியவள் “இதுக்கு மேல எதுவும் சொல்லாத ” என்னைக் கட்டியணைத்து அழத்துவங்கினாள். 

“லவ் யு ஹரிணி .. “

“உன்ன எவ்ளோ மிஸ் பண்ணேன் தெரியுமா .. இதைப் புரிஞ்சிக்க இவ்ளோ நாளா உனக்கு .. இப்போ மட்டும் எதுக்கு வந்த ?”

“அட்டப்பூச்சி குளிர்ல நடுங்கறதா பிபிசி ல சொன்னாங்க .. கொஞ்சம் தொல்ல பண்ணலாமேன்னு வந்தேன் ..”

“போடா” செல்லமாக மார்பில் குத்தினாள்.

“உட்கார் .. “ 

உட்கார்ந்தேன் அதே சோஃபாவில் .

“எப்படி நனைஞ்சிட்ட பாரு .. ஏதாவது ஆக போகுது  “

“மழை என்னை எதுவும் பண்ணாது ஹரிணி .. “

“நீ பண்ணது மட்டும் சரியா ? ” தலை துவட்டி விட்டுக் கொண்டே கேட்டாள். “அன்னைக்கு ஏதாவது ஆகியிருந்தா .. “

நான் எதுவும் சொல்லவில்லை.

“ஹே .. உனக்குத் தெரியுமா , அந்தாளுக்கு நேத்து காலைல ஆச்சிடண்டாம் .. கை பிராக்ச்சர் .. நல்லா வேணும் ” அவளே அதைப் பற்றி பேச விரும்பாதது தெரிந்தது.

“மயிலாப்பூர் பக்கத்துல தான .. “

“ஓ தெரியுமா உனக்கு .. “

“அது ஆக்சிடென்ட் இல்ல ..  ஜாம்பேட்டை ஜக்கு நம்ம தோஸ்து தான் ..நான் தான் ரெண்டு தட்டு தட்ட சொன்னேன் .  “

” அடப்பாவி  நீயா பண்ண ! ” ஒரு வினாடி ஆச்சர்யப்பட்டவள் என் முகம் மாறுவதைப் பார்த்து “அடப் பாவி அதுக்குள்ள மறுபடியும் பொய் சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டியா ? “  தலையில் குட்ட வந்தாள். அணைத்துக் கொண்டேன் . உச்சந்த்தலையில் முததமிட்டாள்.

“டாம் பாய் ..?”

தலை அசைத்தாள் . சிரித்தேன்.

“ஏன்டா சிரிக்கிற .. “

” வெளிய நீ கொடயோட நிக்கிறப்போ ஒரு சின்ன கவிதை தோணுச்சு “  

“அதுக்கு ஏன் இப்போ சிரிக்கற ? “

“அப்போ பாதி தான் தோணுச்சு .. இப்போ தான் மீதி .. “

ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தவள் “சரி சொல்லு .. ” என்றாள்.

“நான் சொல்றேன்னே சொல்லலியே .. “

“ஓவரா சீன் போடாத .. சொல்லு டா “

“உன் குடையும் உடையும் எதிரிகள் , முடிவுசெய்தோம் வெளியே மழையும் , உள்ளே நானும் .. “

ஒரு வினாடி புன்னகைத்தவள் , சோஃபாவில் தள்ளினாள். 

“இந்த டிரெஸ்ஸையா போட்டு வந்த .. எதுவும் தொரத்தல ” இன்னொரு ஆடைபோல என் மேலே சரிந்தாள்.

இந்த சோஃபாவை மட்டுமாவது இவள் அப்பாவிடம் வரதட்சணையாகக் கேட்டு வாங்கிவிட வேண்டும்.

“இதுவரைக்கும் எதுவும் ஆகல .. இனிமே .. “

“இனிமே என்ன ஆகும் .. ” ரகசியம் பேசுபவள் போல் அடிக்குரலில் கேட்டாள்.

நானும் அதே குரலில் “இன்னைக்கும் கரண்ட் போகுமா ? “

“ஏன் புதுசா இன்னொரு கதை சொல்லப் போறியா ..? “

“சொல்லட்டா .. “

கண்கள் சரி என்றன. அவள் இமைகள் என் கண்களை மூடி விட முடிகிற தொலைவில் இருந்தன.

“ஒரு ஊர்ல , கார்த்திக் , ஹரிணின்னு .. “

“உஷ் ” என் அடுத்த வார்த்தைக்கு விரலால் தடை போட்டாள்.

மெல்ல உதட்டில் முத்தமிட்டாள்.

“என்ன ப்ளேவர் இப்போ .. ? “

“ஹரிணி. “

—————–

- முற்றும்.

இன்னொரு காதல் கதை - 1

சரியாக அன்றிலிருந்து நாற்பத்தி இரண்டு நாட்களில் எங்கள் இருவருக்கும் ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் பெரியவர்களால் திருமணம் நிச்சயமானது. இருவரின் குடும்பத்திலும் எங்கள் இருவரையும் பிடித்துப் போயிருந்தது. நியாமாகப் பார்த்தால் காதலர்கள் எல்லாரும் சார்லஸ் பாபேஜுக்கு தனியாக கோவில் கட்டி இரண்டாவது காதல் தினமாகக் கொண்டாடியிருக்க வேண்டும். என்ன திருமணம் மட்டும் ஆறு மாதங்கள் கழித்து . அதிலும் ஒரு சௌகரியம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இப்பொழுது கொஞ்சம் கூடுதல் சுதந்திரம் .. கூடுதல் உரிமம். ஆறு மாதத்திற்கு ஆசை தீரக் காதலிக்கலாம்.ஓட்டுவது எப்படி. நவம்பர் மாதத்திற்கு நன்றி.

எனக்கு எல்லாமே புதிதாகத் தான் இருக்கிறது . ஹரிணியைப் போல ஒரு பெண் கற்பனையில் இருந்திருந்தாலும், நேரில் சந்திப்பேன் என்று நினைத்துக் கூடப் பார்த்ததில்லை. அதுவும் காதலித்து அது திருமணத்தில் வந்து முடியும் என்று .. ம்ம்ஹம்ம்.. எல்லாமே புதிதுதான் ..

சின்னப் பெண் என்று தான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் திருமண நிச்சயத்திற்குப் பிறகு எவ்வளவு மாறிவிட்டாள். திருமணத்திற்குப் பிறகு என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்ற  திட்டமிடல்கள் . ஒரு சின்ன பிளாட் ..கொஞ்சமே நீல நிறத்தில்… இப்பொழுதைக்கு ஒரு சி.பி.செட் எக்ஸ்ட்ரீம்… இரண்டு மூன்று வருடங்களில் ஸ்விப்ட் ..   . எங்கள் படுக்கை அறையில் கொஞ்சம் வெளிர் ஊதா. படிக்கும் அறை அவளின் புத்தகங்களை வைக்க .. குட்டி ஜிம் எனக்கு ..  ஒரு ஆண் .. ஒரு பெண் ..அவர்கள் படிக்கும் பள்ளி ..  எல்லாவற்றிகும் ஒரு சிறு புன்னகையுடன் சரி என்று சொல்வது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.

இத்தனை வருடங்களாகப் பேசாத பேச்செல்லாம் மொத்தமாகப் பேசித் தீர்ப்பது போல பேசியிருக்கிறோம். அவளின் கனவுகள் மொத்தமும் அழகானது . சில அபூர்வமானவைகள் கூட. பேசிக்கொண்டே இருக்கும் போதே அவள் முகம் பார்த்துக் கொண்டே சட்டென்று வார்த்தைகள் இல்லாது போவது இப்பொழுதெல்லாம் வழக்கமாகிவிட்டது. கன்னங்கள் இரண்டையும் கைகளில் வைத்துக் கொண்டு , சின்னஞ் சிறு கிளியே கண்ணம்மா என்று பாடத் தோன்றுவது தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது.

முதல் கட்டமாக சி.பி.செட் வாங்கியாகிவிட்டது. வேளச்சேரியில் பில்டருக்கும் சொல்லியாகிவிட்டது. ஈ.எம்.ஐ இல்லாமல் வாழ்கையை

பைக் வாங்கிவிட்டதால் இப்பொழுதெல்லாம் ‘கேப்’ கிடையாது. நேராக அவளைக் கொண்டு போய் விட்டு விட்டு, பின் என் வீட்டிற்கு. இன்னும் அந்த நாள் எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது . அது ஒரு வெள்ளிக் கிழமை. அவள் மயில் நீல நிறத்தில் சேலை அணிந்திருந்தாள். நானும் ஊதா நிறம் . இப்பொழுதெல்லாம் என்றைக்கு என்ன நிற உடை அணியவேண்டும் என்பதைக் கூட அவள் தான் தீர்மானிக்கிறாள். இருவரும் ஒரே நிறத்தில் உடை அணிய வேண்டுமாம்.மாயாஜால் போய்விட்டு வருவதற்கு இரவு நேரமாகிவிட்டது . சோழிங்கநல்லூர் தாண்டுவதற்குள்ளாகவே மழை மொத்தமாக நனைத்துவிட்டது.

அவளது அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வந்து சேர்ந்த பொழுது மணி ஒன்று .

“உள்ள வாயேன் .. ரொம்ப நனஞ்சிட்ட .. “  அவள் கண்களைத் தவிர்த்தேன்.

“இல்ல ஹரிணி .. ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு .. நாம நாளைக்குப் பார்க்கலாம் .. காலைல பத்து மணிக்காவது எந்திச்சிருவேல ..”  நனைந்திருந்த அவளது சேலையில் இருந்து நீர் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

“அட சும்மா உள்ள வாங்க சார் .. என் ரூமை பார்த்ததில்லேலே நீ ..  ” மெல்ல படியேறி முதல் தளத்தில் இடது புறம் திரும்பி முதல் பிளாட் . பி 1. நுழைந்ததும் கொஞ்சம் பெரிய ஹால்.  சோபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டேன்.

“நல்லா தொவட்டிக்கோ .. ஏதாவது ஆகிடப் போகுது “

துண்டை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு உள்ளே சென்றாள். மழை என்னை எதுவும் செய்துவிடப் போவதில்லை என்று எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். முடிந்த அளவு இங்கிருந்து சீக்கிரம் கிளம்பி விடு என்று மட்டும் மனது மிரட்டிக் கொண்டே இருந்தது. அவளது உள்ளறையில் மஞ்சள் நிற வெளிச்சம் கதவின் கீழ் இடுக்கு வழியாகக் கசிந்து கொண்டிருந்தது. அவளது நிழல் அவ்வபொழுது அதனுடன் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது. மனது தடக் தடக் என்று அடித்துக் கொண்டே இருந்தது. அதை என்ன மாதிரியான உணர்வு என்று சொல்லத் தெரியவில்லை.

சில நீண்ட நிமிடங்கள் கழித்து வெளியே வந்தாள். கொஞ்சம் தாராளமான நைட் கெளன் அணிந்திருந்தாள். தோளில் இரண்டே இரண்டு கயிறு மட்டும் கட்டியிருந்தது.  பட்டாம் பூச்சி போல பரூச் ஒரு தோளில் இருந்தது. இல்லை அது முடிச்சாகக் கூட இருக்கலாம் . கால்கள் இரண்டும் .. எனக்கு லேசாக மூச்சு வாங்கியது.

“என்ன பாக்கற ??”

“இது தான் அந்த பிங்க் கலர் நைட் டிரஸ் ஆ ? “

“இல்ல இது வேற .. என்கிட்டே பிங்க் கலர்ல நெறைய இருக்கு “

இதற்கு மேல் தாங்காது . எழுந்தேன் . “ஓகே .. குட் நைட் .. நான் கெளம்பறேன் “

“என் ஓடற .. தலைய தொவட்டிகவே இல்லியா நீ .. ஜோ அம்மா கிட்ட சொல்லிடுவேன் ..”

“நீ என்ன ஸ்கூல் டீச்சர் பொண்ணா .. அம்மா கிட்ட சொல்லுவேன்னு .. ” கொஞ்சம் அருகே வந்திருந்தாள்.

“நீ சொன்னா கேக்க மாட்ட .. “  துண்டைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டாள். ” பேசாம உட்காரு , நானே தொவட்டி விடறேன் “

அந்த அருகாமை எதோ செய்தது. என் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டேன்.

“பெர்ஃபியும் போட்ருக்கியா என்ன ? “

“ஆமா .. டாம் பாய் .. நல்லா இருக்கா ? ” எதுவும் தெரியாத குழந்தை மாதிரி பேச எப்படித் தான் முடிகிறதோ.

“நான் கெளம்பறேன் .. “

“ஏன் இப்படி கால்ல வெண்ணி ஊத்திகிட்டு ஓடற .. தூக்கம் வருதா என்ன ? எனக்கு சுத்தமா இல்ல .. கொஞ்ச நேரம் உட்காரேன் .. பேசிட்டு இருக்கலாம் .. மழை நின்ன அப்பறமா போ ..”

“இல்ல நான் கெளம்பறேனே  “

“அடி தான் வாங்குவ .. கமான் மேன்,  இப்போ உன் பிரச்சனை தான் என்ன .. நீ வந்ததில இருந்தே சரி இல்ல … “

நான் எதுவும் பேசாமல் இருந்தேன். லேசாக காய்ச்சல் வருவது போல் இருந்தது .

“கொஞ்சம் பிவேரிஷ் ஆ ..”

சொல்லி முடிக்கும் முன்பே நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்த்தாள். “இல்லையே , சில்லுன்னு தான் இருக்கு .. “

“உன் கை சூடா இருக்கு ” .

“நீ என்னமோ இன்னைக்கு சரியில்ல .. ” சிரித்தாள். என்ன பண்ணுச்சாம்.. இப்படியே வந்து மெழுகுவர்த்தியை அணைச்சிடுச்சாம் ..”

“ஆமா .. உண்மைதான் .. கொஞ்சம் பயமா இருக்கு ..” 

“என் பயப்படணும் .. நான் தான் கூட இருக்கேன்ல .. “

என் பயமே அது தான் என்று சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன். சொல்ல வில்லை. கொஞ்சம் விளையாடலாம் என்று தோன்றியது .

“ஓகே .. இந்த கதைய  கேள்  ..  வெளிய சோன்னு மழை பெய்யுது ..  ஒரு அழகான வீடு .. கொஞ்சம் தான் வெளிச்சம் இருக்கு .. ஒரு பையனும் பொண்ணும் தனியா … அதுவும் நிச்சயம் ஆனவங்க .. ஒரு பயங்கரமான இடி .. கரண்ட் போயிடுச்சு ..  “

“ஹ்ம்ம் .. அப்பறம் ..” நான் சொல்ல வருவது அவளுக்குப் புரிந்திருக்க வேண்டும் . இந்தப் புன்னகைக்கு என்ன அர்த்தம் என்று தெரியும் எனக்கு .

” கார்த்தி , தனியா இருக்க பயமா இருக்கு .. கரண்ட் வர வரைக்கும் இங்கயே  இரேன்னு சொல்றா “

“ஓ!  அந்த பையன் பேர் கார்த்திக்கா ?? பொண்ணு பேர் என்ன ..  ” இரண்டு கைகளையும் இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டாள்.

“ஹரிணினு வச்சுக்கலாமா ?? ” அவள் முறைத்ததும் ,  ” சும்மா கதை தான” என்றேன் .

“சரி மேல சொல்லு ” தலையணை ஒன்றை எடுத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டாள். எங்கள் புது வீட்டில் தலையணைகளே இருக்கக் கூடாது என்று அவசர தீர்மானத்திற்கு வந்தேன். 

“எங்க விட்டேன் .. கரண்ட் போச்சு .. ரெண்டே ரெண்டே மெழுகு வர்த்தி மட்டும் தான் எரியுது .. எங்கயும் வெளிச்சமே இல்ல .. கொஞ்சம் உன் கைய குடேன் ..”

“எதுக்கு .. நான்  மாட்டேன் ” அவசரமாகக் கைகளைத் தலையணையுடன் கட்டிக் கொண்டாள். தீர்மானத்தை உறுதி செய்தேன்.

“சும்மா ஒரு சப்போர்ட்டுக்குத் தான் ..  சரி வேணாம் .. “ 

“இந்தா .. மேல கதைய சொல்லு ..” முகத்தைச் சுளித்துக் கொண்டே கைகளை நீட்டினாள் . விரல்கள்  சில்லென்று இருந்தன.

“ம்ம்ம் … வெளிய பயங்கரமா காத்து .. அதுக்கு வெளிச்சமே பிடிக்காது ..

“அப்பறம் ?”

“” ரூம் முழுக்க டாம் பாய் வாசம் …. கூடவே அந்தப் பொண்ணோட வாசம்  .. அது அந்தப் பையன ஏதோ பண்ணுச்சாம் “

“என்ன பண்ணுச்சாம் ?? “

“பச் .. குறுக்க பேசாத … ஏதோ பண்ணுச்சாம் … உன் கைய கொஞ்சம் குடேன்னு கேட்டானாம் .. அந்த பொண்ணும் இந்தா வச்சுக்கோன்னு
கைய நீட்டுச்சாம் ” அந்த அறை முழுவதும் எதையோ எதிர் பார்த்திருந்த மௌனக் குமிழ் ஒன்று எந்த நேரமும் உடையலாம் என்றிருந்தது .

“அந்த பையன் என்ன பண்ணான்னா … ” அவளின் ரேகைகள் வழியாக விரலை ஓட்டினேன் .”

“போதும் போதும் .. ஆளை விடு .. நான் அதுகெல்லாம் ஆள் இல்ல .. மொதல்ல நீ கெளம்பு .. ரொம்ப கெட்ட பையன்டா நீ ” தலையணையைத் தூக்கி மேலே எறிந்தாள். கதை இன்னும் முடியல ..“ நீ சொன்ன வரைக்குமே போதும் .” முதுகைப் பிடித்துத் தள்ளினாள்.

நான் எழுந்தேன் . “கண்டிப்பா போகனுமா ..

“போடான்னா ..

“மழை நிக்கற வரைக்கும் இருக்கேனே ஹரிணி ”
 
“போறியா இல்ல போலீசைக் கூப்பிடட்டுமா ” நான் சிரித்தேன்.

ஒரு பெரிய இடியுடன் மின்சாரம் தொலைந்து போனது.

——–

எல்லா நாட்களும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லையே . காதல் மட்டுமே வாழ்கை என்றானால் கொஞ்சம் சலித்துத் தான் போகும் இல்லையா. சலிப்பு என்று சொல்ல முடியுமா .. தெரியவில்லை . திகட்டல் கூட சரியான வார்த்தையாக இருப்பது கடினமே. ஆனால் அவள் என் மேல் பைத்தியமாக இருந்தாள். ஒரு நிமிடம் கூட பிரிய விரும்பாதவளாய் . நான் தகுதியானவன் தானா என்று கூட யோசித்ததுண்டு.

காலையிலிருந்தே அன்று ஹரிணியைப் பார்க்க முடியவில்லை. மதிய உணவு கூட தனியாகத் தான் அவள் செல்ல வேண்டியிருந்தது. யு ஏ டி (User Acceptance Test) க்கு இன்னமும் இரண்டே நாட்கள் தான் இருந்தன. புதிதாக இரண்டு செயல்பாடுகளை , நாங்கள் டெஸ்ட் செய்யும் மென்பொருளில் இணைத்திருந்தார்கள். அதையும் ஒரே நாளில் டெஸ்ட் செய்ய வேண்டும். நான் காலையே வர வேண்டியிருந்தது. ஹரிணிக்கு மிஸ் யு  டூ கூட அனுப்ப முடியாமல் வேலையிலிருந்தேன்.

மதியம் இரண்டு மணிக்கு என் மேலாளரிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது.

“ஹலோ கார்த்திக் , உட்காருங்க “  அவரது எதிரே இருந்த இருக்கையைக் காட்டினார். உன் லீட் கிட்ட பேச மட்டும் உனக்கு நேரம் இருக்கோ , ஹரிணி நிச்சயம் கேட்கத் தான் போகிறாள். மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டேன் .

“தேங்க்ஸ் சார் “

“எப்படி போயிட்டு இருக்கு டெஸ்டிங் எல்லாம் ..  நாளைக்கு யு ஏ டி  கொடுத்திடலாம் ல .. “ 

“கண்டிப்பா சார் .. நைட் இருந்து முடிச்சிட்டே போறேன் ” போச்சு . இன்று அவளை வீட்டிலும் கொண்டு போய் விடப் போவதில்லை நான் .

“கொஞ்சம் பேசணுமே .. உங்க H2 ரேட்டிங் பத்தி .. ” அவர் முகம் எனக்கு சரியாகப் படவில்லை .

” ரொம்ப அவசரமா சார் ..? நாளைக்குப் பார்க்கலாமே … “

“இல்ல கார்த்திக் .. இன்னைக்கே நீங்க அப்ரூவ் பண்ணி ஆகணும் .. “  ஒரு மாதிரியாக எனக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது.

“எல்லாருக்குமே தெரியும் நீங்க எவ்ளோ சின்சியர் ன்னு .. ஆனா இந்த ஆறு மாசத்துல உங்க பெர்பார்மன்ஸ் சரி இல்லைன்னு மனாஜ்மெண்ட்  ஃபீல் பண்ணுது .. “  . மனாஜ்மெண்ட் . எவ்வளவு அழகான போர்வை . அது யார் என்று எல்லாருக்குமே தெரியும்.

ஏதாவது ஒன்றை குறிப்பிட்டுச் சொல்லச் சொன்னேன் .

“போன ரிலீஸ் வீக் எண்ட் சப்போர்ட்க்கு நீங்க வரல  “  . அன்று தான் ஹரிணியிடம் நான் காதலைச் சொன்ன நாள்.

“சாரி கார்த்திக் ..  நீங்க டீபால்ட்டர் லிஸ்ட் ல இருக்கீங்க .. 2 ரேட்டிங் .. அடுத்த தடவையும் நீங்க …  “

“தெரியும் சார் .. வேலைய விட்டு அனுப்பிடும் …  உங்க மனாஜ்மெண்ட் .. ” என் குரல் உயர்வது எனக்கே தெரிந்தது .

“என் மேல ஏன் சார் கோபப் படறீங்க .. மனாஜ்மெண்ட் முடிவு பண்ணது ..  ” . போங்கடா டேய் .. உங்க மனாஜ்மெண்ட்ட …….  மனதிற்குள் திட்டி விட்டு எனது இருக்கைக்கு வந்தேன்.

எப்படி வேலை ஓடும். மனதிற்குள் எரிந்து கொண்டே இருந்தது . தண்ணீர் கொண்டு வந்து வைக்காத ஆபீஸ் பாயை தேவை இல்லாமல் திட்டினேன்.
ர்ர்ரர்ர்ர்ர்  என்றபடி எனது மேஜை மேல் ஆடியது அலைபேசி .  ஹரிணி.

இவள் வேறு நேரம் கெட்ட நேரத்தில். அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டு தூக்கி எறிந்தேன்.

“ப்ளீஸ் அட்டென்ட் .. இம்பார்டன்ட் ” குறுஞ்செய்தி வந்தது.

உன் இம்பார்டன்ட் தெரியாதா ? மிஸ் யு இல்லை லவ் யு .. வேறென்ன சனியன் இருந்து தொலைக்கப் போகிறது. நிமிடத்திற்கு நிமிடம் ரத்தம் சூடாகிக் கொண்டே இருந்தது. அன்றைய செய்தித் தாளை சுக்கலாகக் கிழித்துப் போட்டேன்.

மீண்டும் ஹரிணி . எடுத்துப் பேசினேன்.

“கார்த்திக் “

“என்ன ??”  எதிர்முனை கொஞ்சம் மெளனமாக இருந்தது .

“ஏதாவது பிரச்சனையா என்ன ?? “

“நீ தான் பிரச்சனையை இப்போ கொஞ்சம் ஃபோன வைக்கரியா .. எப்ப பாரு அட்டை மாதிரி ஓட்டிகிட்டு “

எதுவும் பேசாமல் வைத்துவிட்டாள். கொஞ்ச நேரம் வேலையிலேயே சென்றது. மனம் கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்தது .

ஹரிணி என்ன செய்வாள். ஏதோ முக்கியம் என்றாளே. ஹரிணியை அழைத்தேன். அணைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பதாக பதிவு செய்யப் பட்டிருந்த குரல் சொல்லியது.

கொஞ்ச வேலை மீதம் இருந்தது. முடித்துவிட்டு இரவு உணவிற்கு அவளை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

நான் மட்டுமே வேலை செய்து கொண்டிருப்பது போல் இருந்தது. அதுவும் பக்கத்து இருக்கையில் இருவர் கதை பேசியிருக்கையில் எரிச்சல் வருமா வராதா. ஒரு பெரிய தலை பற்றிய பேச்சு அடிபட்டதும், காதை லேசாகக் கொடுத்தேன்.

“பொண்ணு மேல கைய்ய வச்சிருக்கான் பா .. பொண்ணு நேரா எச் ஆர்  கிட்ட போயிருச்சு .. ஆளுக்கு சீட்டு கிழிஞ்சிடுச்சு ..” காற்றைக் கிழித்தான்.

ஹரிணியுடைய லீட் தான் அது . அவளிடம் கேட்டால் யார் அந்தப் பெண் என்று தெரியும். மறுபடியும் முயற்சி செய்தேன். அதே பதில்.

எல்லா வேலையும் முடித்து விட்டு அவளது இருக்கைக்குச் சென்ற பொழுது அவள் இல்லை. ஆனால் என் கேள்விக்கான பதில் இருந்தது.

அந்தப் பெண் ஹரிணி .

————

எவ்வளவு பெரிய அவசரக்காரன் நான் . என் ஒரே வார்த்தையில் எனக்கு ஏதோ பிரச்சனை என்று அவளால் உணர முடிந்திருக்கிறது. என்னால்  ஏன் முடியவில்லை. அந்த சமயத்தில் கண்டிப்பாக அவளுடன் இருந்திருக்க வேண்டும் . எவ்வளவு துடித்துப் போயிருப்பாள். நிச்சயம் எனக்கு மன்னிப்பே கிடையாது.

இரவு முழுவதும் அவள் தொலைபேசிக்கு  முயன்று கொண்டே இருந்தேன். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் முடியவில்லை. நேராக அவளது குடியிருப்புக்குச் சென்றேன் . பூட்டியிருந்தது. கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. அவளது தோழிக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன். நல்லவேளை முழித்திருந்தாள். பதில் வந்தது .

” ஹரிணி ஊரில் இருக்கிறாள் . நீ தவறு செய்துவிட்டாய் .”

தகவலுக்கு நன்றி சொன்னேன். ஆமாம் தவறு தான் செய்து விட்டேன். எனக்கு இப்பொழுதே ஹரிணியைப் பார்க்க வேண்டும். அவளை அணைத்துக் கொண்டு மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் . மணியைப் பார்த்தேன் . மூன்று. இந்நேரத்திற்கு திருச்சிக்கு வண்டி இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. மாற்று உடை கூட இல்லை . பையில் கொஞ்சம் பணமும் , கார்டும் இருந்தது. கோயம்பேடிற்கு சென்ற பொழுது மணி நான்கு பத்து.

நாலரைக்கு கிளம்ப ஒரு வண்டி தயாராக இருந்தது. கால் இடித்தது. பரவாயில்லை . எவ்வளவு சீக்கிரம் ஹரிணியிடம் போக முடியுமோ  போக வேண்டும்.  இன்னும் கொஞ்ச நேரம் போகட்டும் . ஹரிணியின் அப்பாவின் தொலைபேசிக்கு அழைக்க முடியும். 

மணி ஆறரை. பொட்டுத் தூக்கமில்லை. ஹரிணி அழுது கொண்டிருப்பது போலவே இருந்தது. ஹரிணியின் அப்பா அலைபேசிக்கு முயற்சித்தேன்.
அழைப்பு சென்றுகொண்டிருந்த போதே என் அலைபேசி அணைந்து போனது. இன்றைய மொத்த நாளும் எனக்கு ஏதோ சொல்ல வருவதைப் போலவும் எனக்கெதிராக எல்லாருமே சதி செய்வதாகவும் தோன்றியது. ஏன்  நானே எனக்கு எதிரியானது போல் தோன்றியது. இல்லையென்றால் என் ஹரிணியிடம் அப்படிப் பேசியிருப்பேனா?  என்னைக் காதலிக்கிறேன் என்று சொன்னாயே , அது நிஜம் தானா னென்று கேட்டால் , எந்த முகத்தை வைத்துக் கொண்டு பதில் சொல்லுவேன். 

தனிமையான பயணங்கள் போன்ற கொடுமையான ஒன்று எதுவும் கிடையாது. கண் எல்லாம் எரிந்தது. வாய் கூட கொஞ்சம் குமட்டியது.

தில்லை நகரில் அவள் வீட்டை அடைந்த போது மணி ஒன்று . பயங்கரமாகப் பசித்தது. ஹரிணியைத் தவிர மனது வேறு எதையும் நினைக்க மறுத்தது. அழைப்பு மணியை அழுத்திவிட்டு காத்திருந்தேன்.

அவள் அப்பா திறந்தார். நலம் விசாரிக்கும் மன நிலையில் நான் இல்லை .

” மாமா ஹரிணியைப் பார்க்கணும் “

” மொதல்ல உள்ள வாங்க மாப்ள .. “   ஷுவைக் கழற்றி வைத்தேன். அவர் மனைவி ஏதோ புலம்பிக்கொண்டே சமயலறைக்குச் சென்று விட்டார். கொஞ்சம் காதில் விழவும் செய்தது. “இதுக்குத்தான் நான் அப்பவே தலை தலையா அடிச்சிகிட்டேன் … “

“போய் மூஞ்சி கழுவிட்டு வாங்க .. சாப்டலாம் மொதல்ல ..” இந்த ஃபார்மல்  உடையில் , தலை கலைந்து போய், பல் விளக்காமல்  பார்ப்பதற்கு முந்தைய  இரவில் வேலை பறி போன மென்பொருலாளன் போல நான் அவருக்குத் தோன்றியிருக்கக் கூடும் .

“மாமா மொதல்ல ஹரிணியைப் பார்க்கணும் எனக்கு … “

“அவ உள்ள இருக்காப்பா ..  இப்போ எதுவும் பேச வேணாமே அவகிட்ட”

“மாமா ப்ளீஸ் ..”

இதற்கு மேல் உன் இஷ்டம் என்பது போல் மாமாவும் சமையலறைக்குள் சென்றுவிட்டார். நான் வேகமாக ஓடிச் சென்று  அவள் அறைக் கதவைத் தட்டினேன் . 

” ஹரிணி .. கதவத் தொற மொதல்ல .. பேசிக்கலாம் .. ” எந்த பதிலும் இல்லை .

“ஐ அம் சாரி ஹரிணி .. நான் பண்ணது தப்பு தான் .. ப்ளீஸ் நீ கதவத் தொற .. “

உள்ளிருந்து குரல் மட்டும் வந்தது .

” நான் ….  யாரையும் பாக்க விரும்பல .. எனக்கு உன் முகத்த ….. பாக்கவே பிடிக்கல .. அவ்ளோ தான் கார்த்திக் .. எல்லாம் …. முடிஞ்சு போச்சு .. இட்ஸ் ஓவர் .. நீ …. எனக்கு வேணாம் .”

கடைசியாக அவள் என்னிடம் பேசியது அப்பொழுது தான் .

-      தொடரும்

—–

இதெல்லாம் ஒரு வேலையா என்று கூட பல முறைகள் நினைத்ததுண்டு. டெஸ்டிங் ஒன்றும் அவ்வளவு கடினமானது கிடையாது. குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை சரி தான் .. டெவெலப்பர்ஸ் என்ன நமக்கு மாமனா மச்சானா.. நம் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு போகவேண்டியது தான் .  என்ன இரவு கொஞ்ச நேரம் அதிகமாக விழித்திருக்க வேண்டும்.  இல்லை இதை இப்படியும் சொல்லலாம். அவர்களின் பகலில் விழித்திருக்க வேண்டும்.  அதிகமுறை யோசித்ததுண்டு . இவ்வளவு பயந்தவர்கள் எப்படி இத்தனை நாடுகளைத் தங்களின் கீழ் வைத்து வேலை வாங்குகிறார்கள் என்று.

இன்றைக்கு இது போதும் . வேலை முடிந்தாயிற்று . லிஃப்டில் இறங்கும் போதே வேலைகள் பற்றிய எண்ணங்களை இறக்கிவைத்திட வேண்டும் என்பது எனக்கு நானே செய்து கொண்ட ஒப்பந்தம். ஒரு மணி கேபிற்கு என்னைத் தவிர யாரும் ஒரு மணிக்கே வரப்போவதில்லை . எல்லாரும் வந்து , செக்யூரிட்டி ரூட் போட்டுக் கொடுத்து வண்டி கிளம்ப எப்படியும் ஒன்னரை ஆகிவிடும்.

டைடலின் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு அழகான வியு பாய்ண்ட் இருக்கிறது . இடது புறத்தில் கண்ணுக்கு எட்டும் தூரத்தில் திருவான்மியூர் ரயில் நிலையம் . அதன் உச்சிக்கும் எல்நெட் கட்டிடத்திற்கும் இடையில் அவ்வப்பொழுது அரிதாக நிலா எட்டிப் பார்க்கும். இன்றைக்கும் வானம் மொத்தமும் மேகமூட்டம். நட்சத்திரங்கள் பார்க்கும் வேலை கூட இல்லை. எனது வண்டி எண்ணை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டு முன் சீட்டில் உட்கார்ந்து ஐபாடை மாட்டிக் கொண்டேன்.  When you have everything .. What could you possibly desire ?The one you loved the most …  ஏகான் மொத்த சோகத்தையும் கண்களில் வைத்து ஆடிக் கொண்டிருந்தார்.  பாடல் கேட்கும் எண்ணமும் இல்லாமலிருந்தது . ஏனோ சில சமயங்களில் எதுவுமே பிடிக்காமல் எரிச்சலாக இருக்கும். எல்லாரிடமிருந்தும் , எல்லாவற்றிலிருந்தும் தனிமைப்பட்டுவிடத் தோன்றும். ஒருவேளை எனக்கு அந்தப் பாடல் வரிகள் பிடிக்காமல் போயிருந்திருக்கலாம் .வெறுமனே கண்ணாடியை வெறித்துப் பார்த்தே அடுத்த சில நிமிடங்கள் கழிந்தன.

****

சரியாக இருபது நிமிடங்கள் தாமதமாக ஒரு பெண் வந்து பின் சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டாள். யாருடனோ அலைபேசியில் பேசிக் கொண்டோ, இல்லை பாடல் கேட்டுக் கொண்டோ இருந்தாள். இல்லை பாடல் தான் கேட்கிறாள். இவ்வளவு நேரம் எதிர் முனையில் தனியாக ஒருவன் பேசியபடி இருக்க முடியாது , இவளது ம்ம் .. தலையாட்டல்கள் கூட இல்லாமல். என் பிரதானக் கவலைகள் அதுவாக இல்லை . அவள் வேளச்சேரியாக இருந்தாள் பரவாயில்லை. போகிற வழியில் இறக்கி விட்டுப் போய்விடலாம். மேடவாக்கம் தாண்டி என்றால் கஷ்டம் தான்.  முதலில் அவளை இறக்கி விட்டு மீண்டும் திரும்பி வந்தாக வேண்டும் . அலுவலக விதிமுறைகள்.

“தம்பி போலாமா?”  கேப் டிரைவர் வந்து  ஏறிக் கொண்டார். “நீங்க எங்கம்மா இறங்கனும் ??” ரிவ்யு கண்ணாடியைப் பார்த்தபடி கேட்டார்.

“கேம்ப் ரோடு” என்று ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் வந்தது. தாமதமாக வந்ததற்கு ஒரு சின்ன மன்னிப்பு கூடக் கேட்காத அவள் குரல் எனக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. அவள் அதற்குக் கவலைப் படவா போகிறாள். எப்படியும் நான் கேம்ப் ரோடு வரை போகத் தான் போகிறேன்.

எஸ்.ஆர்.பி டூல்ஸ் வரை வண்டி நன்றாகத் தான் போய்க் கொண்டிருந்தது. எதிரில் வந்த வண்டி ஒன்றின் முகப்பு விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கொஞ்சம் தடுமாறி சாலையை விட்டு இறங்கி நிறுத்தினார். எதிரில் வந்த வண்டிக்காரன் , எங்களின் பிறப்பு குறித்துத் திட்டிவிட்டுச் சென்றான் .

“அண்ணே என்னாச்சு ? ” என்றேன். “ரெண்டு நாளா தூங்கல தம்பி.. பகல்லயும் ட்ரிப் அடிச்சிட்டு இருக்கேன் .. இன்னைக்கு வேணாம்னு தான் சொன்னேன் .. செக்யூரிட்டி தான் கேக்கல ..” அவரின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. இன்னும்  நிறைய தூரம் போக வேண்டும். இப்படியே போனால் .. ம்ம்ஹ்ம்ம்ம் .. இது சரி வராது .

” அண்ணே டீ கடையா பார்த்து வண்டிய ஓரமா நிறுத்துங்க . ஒரு டீ அடிச்சிட்டுப் போலாம்”

“இல்லங்க தம்பி .. கூட லேடிஸ் வேற இருக்காங்க .. வண்டிய நடுவுல வேறெங்கயும் நிறுத்தக் கூடாதுன்னு சொல்லிருகாங்க .. வேணாம்பா ” அவருக்கு ஒரு டீ அவசரமாய் தேவையாய் இருந்தும் மறுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

திரும்பினேன். அந்தப் பெண்ணும் எங்களின் உரையாடல்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும் . எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தவள் போல் இருந்தாள். ஓரிரு வினாடிகள் அவள் கண்களைப் பார்த்துவிட்டுத் தவிர்த்தேன். கண்களில் கொஞ்சம் பயமிருந்தது . காரணம் நானாக இருக்க மாட்டேன் என்று நம்புகிறேன்.  லென்ஸ் வைத்திருகிறாளா என்ன ?

“உங்களுக்கு ஏதாவது ஆட்சேபனை இருக்கா ..”

இல்லை எனத் தலை அசைத்தாள். லென்ஸ் இல்லை ,கண்மை தான் இட்டிருக்கிறாள்.

தரமணி அருகில் ஒரு டீ கடையில் நிறுத்தினோம். நானும் டிரைவரும் மட்டும் இறங்கினோம் . திரும்பிப் பார்த்தேன். சட்டென்று தலையைக் கவிழ்த்துக் கொண்டாள். டீ சொல்லிவிட்டு , டிரைவர் பூர்வீகம் பற்றிக் கதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஏதோ உள்ளுணர்வு. வண்டியைப் பார்த்தேன். என்னையே .. எங்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் வேறெங்கோ பார்ப்பது போல் பாசாங்கு செய்தாள் .

அருகே சென்றேன். “எக்ஸ் க்யுஸ் மீ” .  திடுக்கிட்டுப் பார்த்தாள். இதை அவள் எதிர் பார்த்திருந்திருக்க மாட்டாள் . “டீ , ?? ” அவள் இமைகள் படபடப்பது இன்னமும் அழகாக இருந்தது. இம்முறை கண்களின் மிரட்சிக்குக் காரணம் நான் தான் என்பது எனக்கே தெரிந்தது. ம்ம் என்று தலை அசைத்தாள். சரி தான் பேசாமடந்தையின் பூர்வகுடியைச் சேர்ந்தவள் போல.

“அண்ணே இன்னொரு டீ ”

மகாராணி வாங்கிக் கொண்டு போய் காரில் கொடுக்க வேண்டும். ஆச்சரியமாய் அதற்கு வேலை வைக்காமல் அவளே இறங்கி எங்கள் கூட வந்து நின்று கொண்டாள்.

“தேங்க்ஸ்” என்றாள்.

ஒரு சில வார்த்தைகள் மட்டும் பேச அனுமதி உண்டு போல அவளுக்கு . லிமிட்டெட் எஸ்.எம்.எஸ் செர்வீஸ் போல இருக்குமோ. உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டேன். நானும் டிரைவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

பட்டாம்பூச்சியொன்றை  பிடித்து வைத்திருப்பது போல , டீ கோப்பையை இரண்டு கைகளுக்குள்ளும் அடைத்து வைத்திருந்தாள். ஒரு குழந்தையின் கவனத்துடன் டீ குடிப்பது கூட அழகாகத் தான் இருந்தது. சின்னக் கண்கள் .. போனி டெயில் .. கட்டுகளை விடுவித்துக் கொண்டு நெற்றியில் புரண்டிருந்த கற்றை முடி கொஞ்சம் . டீ நன்றாகவே இருந்தது.

உயரம் ஐந்தரை அடி இருக்கலாம் . அவளின் பக்கத்திலிருந்த தூணில் அவள் உயரத்தைக் குறித்துக் கொண்டேன். அப்படியே அருகிலிருந்த டிரைவரோடு ஒப்பிட்டேன், பின் அந்த உயரத்தை  என்னுடன். ஒன்றும் பாதகமில்லை. முத்தமிட முடிகின்ற உயரம் தான். சிரித்தேன். எதற்கென்றே தெரியாமல் டிரைவரும் சிரித்தார்.அவள் மட்டும் உள்ளங்கைகளுகுள்ளேயே கண்களை வைத்திருந்தாள்.

வேளச்சேரியைத் தாண்டிக் கொண்டிருந்தோம் .

“எக்ஸ் கியுஸ் மீ”

என்னையா ? அவளா ??

திரும்பி “ஏதாவது சொன்னீங்க ” என்றேன்.  வேகமாக மறுத்துத் தலை அசைத்தாள். என் தலைக்குமேலே சிறிய விளக்கு ஒன்று பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது.

நான் இருக்கும் மேடவாக்கம் தாண்டி வண்டி சென்று கொண்டிருந்தது. எனது தெருவைப் பார்த்துக் கொண்டே பெருமூச்சுடன் சென்றேன்.

“எக்ஸ் கியுஸ் மீ”

இப்பொழுதும் என்னைக் கூப்பிட்டாள் என்று தெரியும் . கேட்டாள் இல்லையென்று தான் சொல்லப் போகிறாள். திரும்பவில்லை.

இன்னொரு எக்ஸ் கியுஸ் மீ.

இன்னுமொரு எக்ஸ் கியுஸ் மீ.

திரும்பினேன்.   ” அந்த நாலு எக்ஸ் கியுஸ் மீ யும் நீங்க இல்லைல .. ”

“நான் தான்” 

அந்த முகபாவனைக்கு என்ன அர்த்தம் என்று தெரியவில்லை. வெட்கமாயிருக்காது. கோபமாய்  இருப்பதற்கு நிறைய வாய்ப்பிருக்கிறது.

“ம்ம் .. சொல்லுங்க ”

“சாரி ..கிளைன்ட் கால் இருந்தது .. ஒரு மணிக்கு ..  முடிய வேண்டியது .. முடியல .. அதான் லேட் ..  நாளைல இருந்து .. சீக்கிரம் .. வந்திடறேன் “நிறுத்தி நிறுத்தி ஒவ்வொரு வார்த்தையாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு நிறுத்ததோடும் , இமைகளின் படபடப்பு ஒத்துப் போனது. இன்னமும் ஏதாவது பேசியிருக்கலாம் அவள். அந்தக் குரல் அவ்வளவு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

“பரவா இல்லீங்க ..”

“தேங்க்ஸ் ”

“வேற ஏதாவது ?”

தலையசைத்தாள். முட்டாள். ஒரு பெண்ணிடம் எப்படிப் பேசுவது என்று கூடத் தெரியவில்லை. இப்படியா முடிப்பது. எனக்கு அவள் பெயரைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் போல் இருந்தது.  எனக்கும் , டிரைவருக்கும் இடையே டிரிப் சீட் இருந்து. வண்டி கிளம்பும் முன் எங்களின் விபரங்களை அதில் நிரப்ப வேண்டும்.  சாதரணாமாக எடுப்பது போல அதை மடியில் வைத்துக் கொண்டேன். நிறைய பேர் கிறுக்கியிருந்தார்கள். என் கிறுகலுக்குக் கீழே அவளுடையது. அவள் என்பதால் கையெழுத்து அழகாகத் தெரிந்ததா என்று தெரியவில்லை.

கேம்ப் ரோடின் ஏதோ ஒரு தெருவிற்குள் அவளின் வீட்டிற்கு வழி சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். ஏதோ ஒரு வீட்டின் … அழகான வீட்டின் முன் வண்டி நின்றது . அழகான என்பதை அவள் சார்ந்த எல்லாவற்றிற்கும் அடைமொழியாக இடத் தோன்றியது. இறங்கி டிரைவருக்கும் நன்றி சொல்லியவள் , என்னிடம் திரும்பினாள்.

ஜன்னல் அளவுக்கு குனிந்திருந்தாள் . கொஞ்சம் முயன்றிருந்தால் அவள் லிப் க்ளாஸ் என்ன ப்ளேவர் என்று தெரிந்துகொண்டிருக்க முடியும்.

“தேங்க்ஸ்.” நியாயமாக இந்த இரவிற்காக நான் தான் நன்றி சொல்லியிருக்க வேண்டும்.  என்ன வகையான வாசனைத் திரவியம் இது என்று போனதும் கூகிள் செய்ய வேண்டும்.

“இட்ஸ் ஓகே ஹரிணி .. குட் நைட் ”

அந்த பாவனைக்குப் பெயர் ஆச்சர்யம் என்பது நன்றாகத் தெரிந்தது. நிச்சயம் நான் பெயர் சொல்லி அழைத்ததிற்காய் இருக்காது. பெயர் எப்படித் தெரிந்தது என்பதற்காய் தான் இருக்க வேண்டும். ஒரு வினாடி ஆச்சர்யத்திற்குப் பிறகு அவள் கண்கள் ட்ரிப் சீட்டின் மேல் வந்து நின்றது. அதற்குப் பிறகான அவள் முக பாவனைக்கு எனக்கு அர்த்தம் தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயமாக கோபத்துடன் சின்ன வெட்கத்திற்கும் வாய்ப்பிருக்கிறது இம்முறை.

***

காலை உணவு எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்றாலே மதியத்திற்கு எதுவும் சாப்பிடப் பிடிக்காது தண்ணீரைத் தவிர . அதுவும் தனியாகச் சாப்பிடுவது அதை விட மோசம். அந்த அறையில் மொத்தம் 100 மேஜைகளாவது இருக்கும். யாரும் தனியாக இல்லை . நான்கு பேர் அமர முடிகிற எனது மேசையில் நான் மட்டும். கல்லூரி விட்டு வந்த பிறகு நான் இழந்ததாகக் கருதுபவைகளில் மிக மோசமானது இது .

அருகில் நிழலாடியது . தலையைக் கூடத் தூக்கிப் பார்த்திருக்க மாட்டேன் அந்த எக்ஸ் கியூஸ் மீ யைக் கேட்டிருக்காவிட்டால் .. ஆங்கிலத்திலேயே மிக இனிமையான வாக்கியம்  இதுவாகத்தான் இருக்கக் கூடும்.

சுற்றிலும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு என்னைப் பார்த்தாள். அதற்கு வேறெங்கும் இடமில்லை , இல்லையென்றால் உன்னுடன் உட்கார்ந்து உணவுண்ண நான் என்ன பைத்தியமா என்று பொருள். ஒரே இரவில் அவள் எந்தெந்த அபிநயங்களில் எப்படி இருப்பாள் என ஹோம் வொர்க் செய்தாகிவிட்டது . எனக்கெந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை என நானும் பதிலுக்கு தலையசைத்து தோள்களைக் குலுக்கினேன்.மென்று கொண்டிருக்கும் காய்ந்த சப்பாத்தி கொஞ்சமாய் இனிப்பது போல் இருந்தது.

எதிரே  உட்கார்ந்திருக்கும் ஒரு அழகான பெண்ணிடம் , அதுவும் ஏற்கனவே அறிமுகமான ஒரு பெண்ணிடம் எப்படிப் பேச்சை ஆரம்பிப்பது என்று தெரியாமல் காய்ந்த சப்பாத்தியை அசை போட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரே ஆண் உயிரினம் நானாக மட்டும் இருக்கக் கூடும்.

நேற்றிரவு பெயர் மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. அலுவலகம் வந்ததும் முதல் வேலையாக அவளது எம்ப்ளாயீ நம்பரை வைத்து சகல இன்ன பிற தகவல்களையும் தெரிந்தாகிவிட்டது, ஜாதகத்தைத் தவிர. லவ் கால்குலேட்டரில்  இரண்டு பெயருக்கும் பொருத்தம்  பார்த்ததில் அதிகபட்சமாக 0% காட்டியது. கொஞ்சம் வருத்தம் தான். ஏதாவது பஃக் ஆக இருக்கக்கூடும் என்று மனதைத் தேற்றி வைத்திருக்கிறேன்.

ஏதாவது பேசு .. உள்ளுக்குள் இருந்து குரல் மிரட்டியது.

        “தோசை நல்லா இருக்கா ?? ” போச்சுடா .. அது எப்படி இருந்தால் என்ன ?? கேட்க வேறெதுவும் கிடைக்க வில்லையா . நான் வேஸ்ட் .

என்னையா கேட்கிறாய் பதரே என்பது போலப் பார்த்தாள் . பின் “பரவா இல்ல ” என்றாள் . வெட்கமேயில்லாமல் சிரித்தேன் .

பதிலுக்கு அவளும் ஏதாவது கேட்பது தானே முறை . கேட்டாள் . “சப்பாத்தி நல்லா இருக்கா ?”  

அடக் கடவுளே .. நானே பரவா இல்லை இவளுக்கு . உலகத்திலேயே தோசையையும் சப்பாத்தியையும் நலம் விசாரித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் நாங்களாகத் தான் இருப்போம் .

” இல்லைங்க .. ஹை ஃபிவர்னு  நெனைக்கிறேன். பாருங்க இங்க கொஞ்சம் கருகிப் போயிருக்கு .. நான் தான் மொக்கையா கேக்கறேன்னா நீங்களுமா ? வேற ஏதாவதுபேசலாமே “

சிரித்தாள் . “ம்ம் வேறென்ன பேசலாம் ” யோசிப்பது போல பாசாங்கு செய்தாள்.

அவளின் மஞ்சள் நிற சுரிதாருக்கு , மெழுகுவர்த்தி தீபம் போன்ற அந்த ஸ்டிக்கர் பொட்டு பொருத்தமாயிருந்தது.

தம்பி நல்ல ஆரம்பம் விட்டு விடாதே .

“என்ன வேணும்னாலும் பேசலாம் .. சட்னி சாம்பார்  பத்தி விசாரிக்கலாம் .. இந்த சப்பாத்தி செஞ்சது கோதுமைலையா இல்ல மைதாலையான்னு கேக்கலாம் .. இல்ல என் பேர் என்னன்னு கூட கேட்கலாம் “

முதலில் ஒரு மாதிரி பார்த்தவள் , ” ஹய்யோ சாரி , உங்க பேர் கேட்கவே மறந்திட்டேனே “  டிஷ்யு  பேப்பரால் தலையில் முட்டிக் கொண்டாள் .

லேசாகப் புன்னகைத்துக் கொண்டே அவளைப் பார்த்தேன் .

என்ன என்பது போல் தலையசைத்தாள். இவள் பேசுவதற்கு மொழியே தேவை இல்லை . கண்களே போதுமென்று தோன்றியது. அதுவும் அந்த கண் மையிலேயே ஆயிரம் கதைகளாவது எழுதலாம்.

“இன்னும் நீங்க கேக்கல “

“ஹய்யோ சாரி , உங்க பேர் என்ன ?”

“ஹப்பாடா இப்போவாவது கேட்டீங்களே .. ஹாய், ஐ அம் கார்த்திக்  “

“ஹலோ ஐ அம் ஹரிணி “

இருவரும் காற்றில் கை குலுக்கிக் கொண்டோம் . கோல்டன் கோல் . எனக்கு நானே கை கொடுத்துக் கொண்டேன் .

“தேங்க்ஸ் “

“இப்போ எதுக்குங்க ?? “

“இல்ல என்னை  கேம்ப் ரோடு வரைக்கும் விட்டு மறுபடியும் மேடவாக்கம் போக லேட் ஆக்பியிருக்கும் ல .. என்னை  மாதிரி தான உங்களுக்கும் தூக்கம் வந்திருக்கும் ” .. 

“நேத்திக்கு மட்டுமே 108 தடவ தேங்க்ஸ் சொல்லியிருப்பீங்க .. இப்போ எல்லாம் ஸ்ரீ ராம ஜெயத்துக்குப் பதிலா இதை ட்ரை பண்ண ஆரம்பிச்சிடீங்களா ?? ” அவள் சிரித்தாள் .

“இன்னைக்கு எந்தக் காலும் இல்ல .. அதனால சரியா டைம் கு வந்திடறேன் “

“அதனால என்ன .. மெதுவா வாங்க .. இன்னைக்கும் நாம ரெண்டு பேரையும்  ஒரே கேப் ல போடுவாங்கன்னு சொல்ல முடியாது ” சொன்ன பிறகே ஒருவேளை அப்படி நடந்துவிட்டால் என்று பதறியது.

“ஆமா இல்ல .. “

“ஆமா” அசடு வழிவது என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்கு பதில் எழுத விரும்புபவர்கள் என்னைப் பார்த்து பாகம் குறிக்க.

நீண்ட நாட்கள் கழித்து கடவுளிடம் வேண்டிக் கொண்டேன், இருவரையும் ஒரே ‘கேபி’ல் போட வேண்டும் என்று. இரவு 1 மணிக்கு கேபில் செல்கிறவர்கள் குறைவு . மேலும் அந்த ரூட்டில் வேறு யாரும் இல்லை. நிகழ்தகவின் படி எனக்கு நிறைய வாய்ப்பிருக்கிறது. இருந்தும் கடவுள் மேல் கொஞ்சம் சந்தேகமிருந்தது. சந்தேகத்தின் பலன் யாருக்குச் சாதகமாக இருக்கும் என்று பயம் வேறு .

கொஞ்சம் தாமதம் வேறு ஆகிவிட்டது . ஓட்டமாகச் சென்று கேப் கதவைத் திறந்தேன் .

“நீங்கள் இன்று சரியாக பத்து நிமிடங்கள் முப்பத்தி எட்டு வினாடிகள் தாமதமாக வந்துள்ளீர்கள் மிஸ்டர் கார்த்திக் ” உள்ளே சிரித்த படி ஹரிணி உட்கார்ந்திருந்தாள் .

***

சென்ற பத்தியின் கடைசி வரியிலுள்ள ‘நீங்கள்’ , ‘நீ ‘ ஆக வெகு நாட்கள் ஆகவில்லை எங்களுக்கு.  முதல் கொஞ்ச நாட்களுக்கு “குட் நைட் ” “குட் மார்னிங் “  குறுஞ் செய்திகள் . மதிய உணவிற்காக ஒருவருக்கொருவர் காத்திருக்கத் துவங்கினோம் . ஒரு முறை என் நண்பன் வராமல் போனதால் , அவனுக்காக வைத்திருந்த டிக்கெட்டிற்கு படம் பார்க்க வர முடியுமா என்றேன் . பின் இருவருக்கும் சேர்ந்தே முன்பதிவு செய்ய ஆரம்பித்தேன் . இரவு நேர தொலைபேசி உரையாடல்கள் நீளத் துவங்கின. நான் ஆரம்பத்தில் நினைத்து போல் அவள் ஒன்றும் அவ்வளவு குறைவாகப் பேசுபவள் அல்ல.

“ஹே நான் பிங்க் கலர் நைட் டிரஸ் போட்ருக்கேன் .. நீ ??”
-
“வாட் அ கோ இன்சிடென்ஸ் .. நானும் பிங்க் கலர் நைட் டிரஸ் தான் போட்டிருக்கேன் ” வெறும் லுங்கி மட்டும் தான் கட்டியிருந்தேன். அதன் நிறமென்ன என்பதை அதை நெய்தவன் கூட இப்பொழுது சொல்ல முடியாது.

“பசங்க பிங்க் கலர்ல எல்லாமா டிரஸ் எடுப்பாங்க .. அதுவும் நைட் டிரஸ் ?”

“நம்புப்பா .. நெஜமா ..”

நான் சொல்லுவதெல்லாமே கொஞ்சம் கூட லாஜிக்குகளே  இல்லாத பொய்கள் என்பது அவளுக்கும் தெரியும் இருந்தும் அவளுக்கு அது பிடித்திருந்தது . அர்த்தமற்ற உரையாடல்கள் தான் எங்களின் இரவுகளை அர்த்தமுள்ளதாக ஆக்கிக் கொண்டிருந்ததன. எங்கள் இருவருக்கும் எல்லாவற்றிலும் பொருத்தம் என்று சொல்லிவிட முடியாது. எல்லா ரசனைகளும் ஒத்துப்போகின்றன என்றும் சொல்ல முடியாது . இருந்தும் எனக்கு அவளையும் , அவளுக்கு என்னையும் மிகவும் பிடித்திருந்தது. சொல்லிக்கொள்ளவேயில்லை இருவரும் . அதற்கும் ஒரு நாள் முடிவு செய்தேன் .

***

அன்று அவள் பிறந்த நாள் .

லேசான பிங்க் நிறத்தில் கொடிகள் போட்ட சுரிதார் அணிந்திருந்தாள். எனக்கு எல்லாமே சுரிதார் தான். அதன் பெயர் பட்டியாலாவாம் . காலெல்லாம் பொஃப் என்று காற்றடித்தது போல் இருந்தது.

அவளே ஒரு பூச்செடி போல தான் இருந்தாள். கொஞ்சம் கூடுதல் அழகாய் இருந்தாள் . நாளுக்கு நாள் அவள் அழகு கூடிகொண்டே போவது போல் இருந்தது  , அவள் மீதான என் காதல் அதிகரித்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல . தேய்பிறை இல்லாத நிலா என்று கவிதை எல்லாம் கூட கிறுக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன் இப்பொழுதெல்லாம் .

கிழக்குக் கடற்கரை சாலையின் , கண்களால் பிடிக்க முடிகிற தூரத்தில் கடல் இருக்கிற ஒரு ரிசார்ட்டில் இருந்தோம். மதிய நேரமாயினும் மேக மூட்டமாயிருந்த அந்த வானிலை , எங்கள் இருவருக்கும் இடையில் வைக்கப்பட்டிருத ரோஜாக்கள் , ஹரிணிக்காக பிறந்தநாள் வாழ்த்துப் பாடல் பாடிய அந்த நேபாளிப் பெண் , எதிரே ஹரிணி .. சூழலே ரம்மியமாய் இருந்தது.

இருவருக்கும் இடையில் சற்று முன்பு அணைக்கப் பட்டிருந்த மெழுகுவர்த்தியும் ‘கேக்’கும் இருந்தது . இரண்டு கைகளிலும் கன்னத்தை வைத்துக் கொண்டு கேக்கிற்குப் பதில் அவளைச் சாப்பிடலாமா என்பது போல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் . இத்தனை கர்வமான கண் மையை நான் இதுவரைப் பார்த்ததில்லை. நான் தான் காரணம் என்பது போலப் பார்க்கும் அவளின் கண்களை விட்டுப் பார்வையை நகர்த்தவே எனக்கு மனமில்லை .

என் முன்னாள் விரல்களைச் சொடுக்கி “என்ன பாக்கற ?” என்றாள் .

“ஒண்ணுமில்ல “

மனது கொஞ்சம் படபடப்பாக இருந்தது.

“கொஞ்ச நேரம் நடக்கலாமா ?” 

“தங்கள் கட்டளை இளவரசே !” 

 அவள் மிகச் சாதரணமாக இருந்தாள். கடலைப் போலவேயிருந்தது அவளின் மௌனம். நானும் அலைகளும் மட்டுமே அலைகழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தோம்.

கடலுக்கு மட்டும் தான் எல்லோரையும் குழந்தைகளாக்கிவிட முடிகின்ற வித்தை வசப்பட்டிருக்கிறது. மணலில் இறங்கியதுமே , காலணிகளை வீசி விட்டு , புது ஆடை பற்றிய எந்தக்  கவலையுமின்றி என் கைகளைப் பிடித்தபடி வந்து கொண்டிருக்கும் இவளைக் குழந்தை என்று சொல்லாமல் வேறென்ன சொல்வது. எங்கள் இருவரின் கால் தடங்களைப் பார்த்து எனக்கே கர்வமாக இருந்தது.

இதற்குமேல் தாங்காது .

“ஹரிணி !”

நின்றாள். கொஞ்ச நேரம் கடலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பின்னால் ரிசார்ட் ஆர்கெஸ்ட்ராவின்  இசையைத் தவிர எந்தச் சத்தமும் இல்லை. அலைகள் கூட மௌனமாகத் தான் இருந்தன.

“கொஞ்சம் பேசணும் ” இதயம் எந்நேரமும் வெளியே வந்து விழுந்துவிடுவேன் என்கிற கதியில் அடித்துக் கிடந்தது.

“பேசலாமே” சிரித்தாள். நான் என்ன சொல்லப் போகிறேன் என்பதை அவள் எதிர்பார்த்திருக்கிறதைப் போலவே தெரியவில்லை.

ஒருமுறை மூச்சை நன்றாக இழுத்து விட்டுக் கொண்டேன்.

” ம்ம்ம் … நான் உன்ன காதலிக்கிறேன் ..  இந்த நாள் மாதிரியே எப்பவும் உன் கூடவே இருக்கணும் னு நினைக்கிறேன் .. என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிப்பியா ? “

வெகுநேரமாக என் சட்டைக்குள் ஒளித்து வைத்திருந்த ரோஜாவை எடுத்து நீட்டினேன். என் வாழ்விலேயே மிக நீளமான நொடிகள் இந்தக் கணங்கள் தான். மெலிதாக என் கை நடுங்குவதை என்னாலேயே உணர முடிந்தது.

மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள். இவ்வளவு நேரம் அவளிடம் இருந்த குழந்தையைக் காணவில்லை.

“இதைச் சொல்றதுக்கு இவ்வளவு நேரமாடா ” ரோஜாவை எடுத்துக் கொண்டாள். எனக்கு ஆடவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆடவில்லை. ஒரு பெரிய அலை வந்து எங்கள் இருவரின் கால்களையும் நனைத்துவிட்டு போனது .

அவளின் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டேன். கண்களையே பார்த்தேன்.

“நான் ஒரு 23 வருஷம் முன்னாடி பிறந்திருக்கலாம் “  அவள் எதுவும் பேசவில்லை. கண்கள் மட்டும் ஏன் என்று கேட்டன. அவள் கன்னங்கள் சில்லென்று இருந்தன. கொஞ்சம் நடுங்கிக் கொண்டும் .

“அப்போ உனக்கு ஒரு வயசா இருந்திருக்கும் .. உன்ன ரெண்டு கைலயும் தூக்கி ஆச தீர முத்தம் குடுத்திருப்பேன் ” அவள் என்ன சொல்லவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன் என்று தெரியவில்லை.

அவளது குரல் மிகவும் பலஹீனமாக வந்தது.

“இப்போவும் தரலாமே “

என் வாழ்விலேயே மிக வேகமான நொடிகள் இவைகள் தான். எத்தனை வருடக் காத்திருப்புக்குப் பின்பான முதல் முத்தம்.

“ஸ்ட்ராபெர்ரி “

“என்ன ??”

“உன் லிப் க்ளாஸ் ப்ளேவர் “

சிரித்தவள் மீண்டும் ஒரு முடிவிலா முத்தத்திற்காய் எனை அணைத்தாள். என் முடிவை நான் மாற்றிக் கொள்ளத் தான்  வேண்டும் . ஸ்ட்ராபெர்ரி இல்லை ..  இம்முறை பைன் கேக் . தூரத்தில் ஆர்கெஸ்ட்ராவின்  இசை உச்சத்தை அடைந்தது.

-      தொடரும்

***

எத்தனை அலை
வந்து சொல்லிச்சென்ற
பின்னும்,
மிச்சமிருக்கின்றன
கடலைப்பற்றிய கதைகள்,
உன்னைப் பற்றிய
என் கவிதைகளும்…

               - B’Morgan

                                         சொல்லப்படாத காதல் கதைகள் என்று எதுவும் கிடையாது .. இருந்தும் ஒவ்வொரு காதல் கதையும் புதியதே ..

விரைவில்   …

————————————————

என் நாட்களில் துயர்மிகு நாள் ஒன்றிற்கான குறியீடுகளை வரையறுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன் .

வெகுகாலமாய் உன்னிடம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் கேள்விக்கு நீ பதிலளிக்க ஒப்புக் கொண்டதற்காக , உடன்பாட்டின் படி குட்டிச் சிறகு கொண்ட தேவதை ஒன்று என் செவிகளையும் கண்களையும் கொய்யும் வினாடியில் அழுதபடி விடியக்கூடும் அந்நாள்.

ஆளில்லாத மேம்பாலமொன்றில் தனியாக நடந்து கொண்டோ , மின் தூக்கியின் பக்கங்களெல்லாம் தனித்து வியாபித்திருக்கும் என் பிம்பங்களில் ஒன்றை, அடுத்த தளத்தில் கதவு திறக்கும்முன் அழிக்க முயன்று கொண்டோ இல்லை இவை எதுவுமில்லாமல் சாளரங்கள் மொத்தமும் இமைகள் மூடிக்கிடக்க, உன் புன்னகை ஒன்றின் நினைவு வெளிச்சத்தில் துயர்மிகு வரிகளை வாசித்துக் கொண்டிருக்கலாம் .

என் உதட்டுச் சுவர்பற்றி எகிறி குதிக்க , மழைக்காலக் குறுந்தவளைகள் போல உனக்கான வார்த்தைகள் ; என் விரல்கள் மொத்தமும் வண்ணத்துப்பூச்சியின் கால்களில் ஒட்டிக்கொண்டோடக் காத்திருக்கும் மகரந்தப் பொடிகளாய் உனக்கான கவிதைகள் ; வார்த்தைகள் வருடவும் , வண்ணத்துப்பூச்சிகள் துரத்தவும் நீயின்றி , வெறுமனே அலைபேசியில் உன் முகவரி கொண்ட எண்களை வெறித்துக் கிடக்கலாம்.

உன் புகைப்படங்கள் முழுவதையும் , ஏவாளின் தடை செய்யப்பட்ட ஆப்பிள் தோட்டத்தில் புதைத்து வைத்த இடம் மறந்து போய்விட்டதாய் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் , உலகின் வேறொரு மூலையில் இருந்து மின்னஞ்சலில் வந்து மீண்டும் நீ திரை இறங்கியிருக்கலாம் ஆப்பிள் கடித்தபடி .

அடுத்து வரப்போகின்ற நிறுத்தத்தில் , என்னைப் போலவே நீயும் திட்டியபடி கடிகாரம் பார்த்துக் காத்திருப்பதான கற்பனைகளுடன் , நனைந்திருக்கின்ற கம்பிகள் பற்றிப் பயணித்திருக்கலாம் .

அல்லது அந்தத் துயர் மிகுந்த நாள் , இன்றைப் போலவும் இருக்கலாம் ..

——————————————————————————————————————-

யுத்தம் நிகழும் கணங்கள் நாவறுக்கப்பட்டவைகள்

அதன் பிறகு வருகின்ற நாட்களே

பைத்தியம் பிடித்து உன்மத்தமாய்

இறந்துபோகும் வரை பிதற்றியபடியிருக்கின்றன …

- யாரோ

இன்னமும் மூன்றே பேர்கள் .. இருவர் என் மனைவியின் கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் . அவர்களைப் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம். ஆடைகளைப் பற்றியிருக்கிறவன் தான் முக்கியம் இப்பொழுது . அவளில் மேல் விழுந்திருக்கின்றன அத்தனை நகக்கீறல்களுக்கும் இவர்கள் பதில் சொல்லியே தீர வேண்டும் .

என் கையில் இருந்த தடியால் அவன் பின் மண்டையில் பலமாக அடித்தேன் . இன்னமும் கொஞ்சம் ரத்தக்கறையானது . மீதமிருந்த இருவரும் என்னைப் பார்த்து ஒடத்துவங்கினார்கள் .

கீழே கிடந்த கீர்த்தியை அள்ளி எடுத்து மடியில் போட்டுக் கொண்டேன் . அவள் பலகீனமாக முனங்கினாள்.

” ஒன்றுமில்லை , ஒன்றுமில்லை , கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துக் கொள் , நாம் வீட்டுக்குப் போகப்போகிறோம் ” .

கைத்தாங்கலாக அவளைத் தூக்கி நிறுத்திக் கொண்டேன் . எதையும் கேட்கின்ற மனநிலையில் இல்லை அவள் . கதவுக்குப் பின்பு ஒளித்து வைத்திருந்த என் இரண்டு வயது மகளையும் தூக்கிக்கொண்டு ஓடத்துவங்கினேன் .

நேற்றைய இரவின் எஞ்சிய மகிழ்ச்சியோடு விடிந்திருந்த இன்று அதே போல் தொடர்ந்திருக்கவில்லை . கண் இமைக்கும் நேரத்தில் என்னை அடித்துப் போட்டு கீர்த்தியை இழுத்துக் கொண்டு போய்விட்டிருந்தார்கள் . என் ஊர் , எனக்குப் பழகிய அங்காடித்தெரு எதுவும் பிடிபடவில்லை . புதிதாகக் கிளை திறக்கப்பட்ட நரகத்தின் ரத்தம் தோய்ந்த ராஜபாட்டையில் ஓடுவது போல் இருந்தது .

யாருக்கும் யாருக்கும் இப்பொழுது பிரச்சனையை என்று தெரியவில்லை . யாருக்கும் யாருக்குமோ இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் . நான் என்ன செய்தேன் . எதற்காக இந்தக் காயங்கள் . வெட்கமாக இருந்தது . என் கண் எதிரே கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் யாரையும் காப்பாற்ற எனக்குத் தோன்றவில்லை. நான் தனியன் . என் ஒருவனால் என்ன செய்ய முடியும் இந்த மூர்க்கம் பிடித்த கும்பலை . என் மூளை கட்டளையிட்டுக் கொண்டிருந்ததெல்லாம் ” ஓடு ..ஓடு .. உன் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் காப்பாற்று “ என்பதை மட்டும் தான் .

என் குடியிருப்புப் பகுதிக்கு வரும் வரை என்னால் எதையுமே யோசித்திருக்க முடியவில்லை. வாசலில் காவலாளி கடைவாயில் ரத்தம் வழிந்தபடி சரிந்து கிடந்தான் . அருகில் சென்று அவனைத் தட்டினேன் . “அவர்கள் .. அவர்கள்” என்று குடியிருப்புப் பகுதியை நோக்கிக் கையைக் காட்டியபடி கண்ணை மூடிக் கொண்டான் . ஐயோ கடவுளே ! இங்கேயும் வந்துவிட்டார்களா ?? கடவுளே .. ச்சே .. கடவுளாம் கடவுள் . அவனால் தானே இவ்வளவு பிரச்சனையும் .

ஒரு கும்பல் எனது குடியிருப்புப் பகுதியைச் சூறையாடிக் கொண்டிருந்தது . ஆம் .. நான் பார்த்தேன் அதை , மோட்டார் ரூமில் ஒளிந்திருந்து .. என் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் ரேஷ்மியைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தார்கள் . அடுத்த வாரம் ஐ ஐ டி இல் கெமிக்கல் இன்ஜினியரிங் சேரப்போவதாக காலையில் தான் இனிப்புக் கொடுத்தாள் .

நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் . என்னால் பார்க்க மட்டும் தான் முடிந்தது . அழுகையாக வந்தது . கீர்த்தி இன்னமும் பாதி மயக்கத்தில் தான் இருக்கிறாள் . நல்லவேளை இதைப் பார்க்கவில்லை அவள் .

இரண்டாவது மாடியில் என் வீடு . இருவரையும் தூக்கிக் கொண்டு ஓடத்துவங்கினேன் . பாப்பா அம்மா அம்மா என்று அழுது கொண்டே வந்தது . இன்னமும் கொஞ்ச தூரம் தான் . டி 1 , டி2 , டி3 … டி3 ஐக் கடக்கையில் கவனித்தேன், உள்ளே இருந்து புகைந்து கொண்டிருந்தது . கிரிதர் குடும்பத்திற்கு என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை .

டி 6 இல் நின்றேன் . நல்ல வேலை சாவி தொலையவில்லை . கதவை இறுக்கமாகப் பூட்டினேன் . கொஞ்சம் பாதுகாப்பாக உணரப்பட்டேன் . கீர்த்தியை படுக்கையில் கிடத்தினேன் . அவளின் ஆடைகளைச் சரி செய்தேன். இனி கவலையில்லை . என் வீட்டிற்குள் யாரும் வரமுடியாது .

ஓடிச் சென்று தொலைபேசியை எடுத்து கிரிதருக்குச் சுற்றினேன் . தொலைபேசி உபயோகத்தில் இல்லை என பதில் வந்தது . மீண்டும் அழைத்தேன் . மீண்டும் அதே பதில் வந்தது . கடவுளே ! அழுவதைத் தவிர நான் என்ன செய்துவிட முடியும். என் காதுகளில் இன்னமும் தெருவின் ஓலம் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது. நான் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டதானால் எதுவும் நடக்கவில்லை என்று ஆகிவிடுமா .

பாப்பா என் காலையே சுற்றி வந்தது . இழுத்து வைத்துக் கொண்டேன் . கண்ணீர் வருவதைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை . டாக்டருக்குச் சொல்ல வேண்டும் . யாரும் வருவார்களா என்று தெரியவில்லை . கீர்த்தி .. கீர்த்தி .. ஒன்றுமில்லை அவளுக்கு . ஒன்றும் நடக்கவில்லை அவளுக்கு . சின்ன விபத்து .. அன்று ஒரு நாள் மோட்டார் சைக்கிளில் இருந்து விழுந்தாளே .. வாசலருகில் இடித்துக் கொண்டாளே .. அது போல .. ஒரு சின்ன விபத்து ..

ஐயோ என்று நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு அழவேண்டும் போல் இருந்தது . பாப்பா என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது . என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. வாயை கைகளால் மூடிக் கொண்டு அழுதேன் .

படுக்கையறைக்குள் சப்தம் கேட்டது . நான் எழுந்து செல்வதற்குள் கதவு பூட்டப் பட்டது .ஓடிச் சென்று கதவைத் தட்டினேன் . எந்த பதிலுமில்லை .

“ஏய் , எதுவும் பைத்தியக்காரத்தனமாகச் செய்துவிடாதே … கதவைத் திற ..” கதவு திறக்கப்படவில்லை . எனக்கு பயமாக இருக்கிறது . தட்டிக் கொண்டே இருந்தேன். “நானும் பின்பு செத்துவிடுவேன் .. கதவைத் திற ..” பாப்பா ஓவென்று அழத்துவங்கியது .

கதவைத் திறந்து ஓடிவந்து பாப்பாவை அணைத்துக் கொண்டாள் . ” ஏன் இப்படிச் செய்யப் போனாய் ? ” அவளை அணைத்துக் கொள்ளப் போனேன் .

“தொடாதே … ” பின்னாலேயே விலகிச் சென்றாள் . அவள் முகத்தில் பயம் தெரிந்தது . மூலையில் உட்கார்ந்து கொண்டு சுவற்றில் முட்டிக் கொண்டேன் . கொஞ்ச நேரத்திற்கு யாரும் பேசவில்லை .கண்களை மூடினேன் . ரேஷ்மி அலறிக்கொண்டிருந்தாள். திடிக்கிட்டுக் கண்களைத் திறந்து கொண்டேன் . எங்களைச் சுற்றிலும் எல்லாவற்றையும் பயம் போர்த்தியிருந்தது . நிலவியிருந்த அமைதி, ஓலங்களை விட பயங்கரமாக இருந்தது . எந்நேரமும் யாரும் கதவைத் தட்டவோ உடைக்கவோ கூடும் என்று தோன்றியது.

வெறும் சில மணி நேரங்களில் மாறிப்போன வாழ்கை எனக்கு முன்னாள் மெளனமாக உட்கார்ந்திருந்தது . ஜன்னலைத் திறந்து பார்த்தேன் . சாத்திக் கொண்டேன் . மறந்து விடவேண்டும் . சீக்கிரம் எல்லாவற்றையும் மறந்து விட வேண்டும் . முதலில் இந்த இடத்தை விட்டு தொலை தேசத்திற்குப் போய்விட வேண்டும் . மனிதர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் எந்த மிருகங்களும் இல்லாத இடம் ஒன்றிற்கு.

கதவு தட்டப்பட்டது. அவர்களே தான் . மறுபடியும் வந்துவிட்டார்கள் . கையில் கிடைத்த கத்தி ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டேன் . கீர்த்தி பாப்பாவை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு சோஃபாவில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

எழுந்து கதவின் அருகே நின்று “யார் ? ” என்றேன் . எந்த பதிலும் வரவில்லை. அவர்களே தான் . யாரோடு யாருக்குப் பிரச்சனையை என்றாலும் இந்தக் கும்பலின் நோக்கமே வேறு . நான் கதவைத் திறக்கப் போவதில்லை .

தட்டலில் வேகமும் மூர்கமும் அதிகரிப்பது போல் இருந்தது . அவர்கள் கதவைத் தட்டிக் கொண்டிருக்கவில்லை . உடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் . கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கதவு விட்டுக் கொண்டிருந்தது .

பட்டென்று கதவு பெயர்த்துக் கொண்டு விழுந்தது. “வாங்கடா வாங்க .. எத்தனை பேரா இருந்தாலும் ” கத்தியை இரு கைகளிலும் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு எத்தனை பேர் என்று பார்த்தேன் . நாலைந்து பேர் இருந்தார்கள். அதில் ஒருவனைத் தவிர எல்லாரும் காக்கிச் சட்டை அணிந்திருந்தார்கள்.

கத்தியைக் கீழே போடும்படி எச்சரித்தார்கள் . என் அருகில் வந்த அவனின் கையைக் கிழித்தேன் . கீர்த்தி வீல் என்று கத்தினாள். நான் சுடப்பட்டிருந்தேன். என் மங்கிக் கொண்டிருந்த பார்வையில் புகைக்குள் தெரிவது போல் தெரிந்தது. அவள் என் மனைவியையும் மகளையும் நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தான் …..

படித்து முடித்துவிட்டு காகிதங்களை மேஜை மேல் வைத்தார் இன்ஸ்பெக்டர் கௌதம் .

“சங்கரன் ! ” . எஃப் ஐ ஆர எழுதிக் கொண்டிருந்த சங்கரன் ஓடி வந்தார். அந்த ஸ்டேஷனின் ரைட்டர்.

“சார் கூப்டீங்களா ?”

“ஸ்ரீனிவாசன் கேஸ் ல இவ்ளோ தான் பேப்பர்ஸ் ஆ ?”

“இல்லைங்க சார் .. அது டாக்டர் மித்ரன் , ஸ்ரீனியை ஹிப்னாடைஸ் பண்ணி அனுப்பிருந்த கேசட்ல இருந்தது .. சாருக்குப் படிக்க வசதியா இருக்குமேன்னு நான் தான் எழுதி வச்சிருந்தேன் .. இன்னும் அனிதா மேடம் சைட் குடுத்த ஸ்டேட்மென்ட் இருக்கு ” அவர் முகத்தில் எதையோ எதிர்பார்த்த புன்னகை ஒன்று இருந்தது.

“பரவா இல்ல .. நல்லா தான் எழுதிருக்கீங்க .. கொஞ்சம் கண்டின்யூட்டி தான் மிஸ் ஆகுது .. எப்படி, ஸ்டேஷன்ல மட்டும் தான ரைட்டர்? இல்ல பத்திரிகைல எல்லாம் எழுதற பழக்கம் உண்டா ?? ”

“இல்லைங்க சார் .. இங்க மட்டும் தான் .. அவன் பேசியிருந்ததே தொடர்ச்சி இல்லாம தான் சார் இருந்தது. ” தலை சொரிந்தார் சங்கரன். கொஞ்சம் கர்வமாக இருந்தது.

“ஸ்ரீனி எங்க ?? ”

“அவன இன்னமும் ஹாஸ்பிடல்ல தான் வச்சிருக்காங்க சார் ..”

” சரி .. மத்த பேப்பர்சையும் குடுங்க , பாக்கலாம் “. அனிதாவின் எழுத்துக்கள் கொஞ்சம் சாய்ந்து அழகாக இருந்தது.

காவல் துறைக்கு ,

என் பெயர் அனிதா சுப்பிரமணியன். எனக்குத் திருமணமாகி நான்கு வருடங்கள் ஆகின்றன . இரண்டரை வயதில் ஒரு பெண் குழந்தை இருக்கிறது . பெயர் பூரணி . சம்பவ தினத்தன்று என் கணவர் வெளியே அலுவல் விஷயமாகச் சென்றிருந்தார். நானும் பூரணியும் மட்டும் தான் வீட்டிலிருந்தோம் . சுமார் காலை பதினோரு மணி அளவில் கதவை யாரோ தட்டினார்கள் . ஏ.சி சரி செய்ய ஆள் வந்திருப்பதாக நினைத்துக் கதவைத் திறந்தேன். சட்டென்று என்னை விலக்கிவிட்டு உள்ளே நுழைந்து கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டான். பூரணியைக் கையில் தூக்கிக் கொண்டு என்னையும் தர தரவென்று படுக்கை அறைக்குள் இழுத்துக் கொண்டு சென்றான். என்னை படுக்கையில் கிடத்தினான். படுக்கை விளிம்பில் முட்டிக் கொண்டதில் எனக்கு மயக்கம் வருவது போல் இருந்தது . என் ஆடைகளை சரி செய்வதாகச் சொன்னான் . கீர்த்தி கீர்த்தி என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான் . ஹாலுக்குச் சென்று ஜன்னலைத் திறந்து திறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் .

அந்த சமயத்தில் தான் கதவைப் பூட்டிக் கொண்டு என் கணவர் வாசுதேவனுக்கு ஃபோன் செய்தேன். போலீசைக் கூட்டிக் கொண்டு கொஞ்ச நேரத்தில் வந்துவிடுவதாகவும் , கதவைத் திறக்கவேண்டாம் என்று சொன்னார். ஆனால் குழந்தையை வைத்து அவன் வெளியிலிருந்து மிரட்டத் தொடங்கியதால் கதவைத் திறக்க வேண்டியதாயிற்று. பூரணியை அவனிடம் இருந்து பிடுங்கிக் கொண்டு தனியே உட்கார்ந்து கொண்டேன் . அவன் அழுது கொண்டே இருந்தான் . அவன் செய்கைகள் வினோதமாக இருந்தன. திருட வந்தவன் போலத் …………………………………………..

…………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………………..

…………………………………………………. . மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எல்லா விபரங்களும் எந்த வற்புறுத்தல்களும் இன்றி நானே என் சுயநினைவோடு எழுதிக் கொள்வது.

அனிதா சுப்பிரமணியன்.

மேலோட்டமாக மீதத்தையும் படித்துவிட்டு காகிதங்களைக் கோப்பிற்குள் அடுக்கி வைத்தார். மீண்டும் சங்கரனைக் கூப்பிட்டார்.

“ஸ்ரீனி யாரு என்னன்னு ஏதாவது தகவல் தெரிஞ்சதா , சங்கரன் ? ”

“தெரிஞ்சது வரைக்கும் எழுதி வச்சிருக்கேன் சார் … இந்தாங்க ..” எப்படியும் அடுத்து அதைத் தான் கேட்பார் என்று முதலிலேயே எடுத்து வைத்திருந்தார்.

” இல்ல .. நீங்களே சொல்லுங்க .. ” இன்ஸ்பெக்டர் முகத்தில் ஆயாசம் தெரிந்தது.

சங்கரனுக்கு சந்தோசம் பிடிபடவில்லை . நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டார் .

“சார் , ஸ்ரீனி ஒரு சாப்ட்வேர் எஞ்சினியர் .. அனிதா மேடம், அவன் கீர்த்தி கீர்த்தினு சொல்லிட்டே இருந்தான்னு சொல்லிருகாங்கள்ள .. அது வேற யாரும் இல்ல .. அவன் மனைவி தான் .. 2006 மே மாசம் கீர்த்திக்கும் அவனுக்கும் கல்யாணம் ஆச்சு .. மூணு வருஷம் சந்தோசமா தான் போய்கிட்டு இருந்தது … ஒரு பொண் கொழந்தை கூட இருந்தது .. ஒரு நாளு , அவன் பொண்டாடியையும் கொழந்தையும் கடத்தெருவுக்கு கூட்டிட்டு போயிருந்தப்போ ………… ” .

———————————————————————————————————–

எங்கள் முன் ‘கோலா“வை வைத்து விட்டு ,அந்த இயந்திரப் பெண் அச்சு அசலாக , உயிர்ப்   பெண்ணைப் போலவே கண்ணடித்து , வேறு ஏதேனும் வேண்டுமா கனவான்களே என்று கேட்டு , புன்னகையுடன் எங்கள் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தது.

“லட்டு மாதிரி இருக்க .. உன்ன தான் கேக்கணும் .. என்ன மாடல்டா குட்டி நீ !” ஹரி சில்மிஷமாகக் கேட்டான்.

“எஃப் எஸ் த்ரீ சார் .. அப்புறம் குட்டி என்றெல்லாம் கூப்பிடக் கூடாது. இது அத்து மீறல் .. இன்னும் இரண்டு முறை தான் மீறலாம் …என் பெயர் ஷிவானி … ” அதே புன்னகையுடன் நடந்து சென்றாள்.

“விட்டா, ஈவ் டீசிங் கேஸ் போடும் போல ” என் கைகளில் தட்டினான். நானும் சிரித்தேன். நாங்கள் இருவரும் சிரித்து முடிக்கும் முன் எங்களைப் பற்றி இரண்டு வரிகளில் சொல்லி விடுகிறேன்.

நான் கிருஷ் ,, இந்த குறுந்தாடி ஹரி .. உங்கள் எல்லாரையும் போல நாங்களும் ஒரு மென்பொருள் துறையில் , கட்டமைப்பாளர்களாக இருக்கிறோம். இந்த வாழ்கை , வசதிகள் எல்லாமே பிடித்திருக்கிறது.இந்த கோலா கூட நன்றாகத் தான் இருக்கிறது. இடையை வெட்டி வெட்டி செல்லும் ஷிவானி கூட …ஆனால் ஒன்றே ஒன்று தான் குறை. இந்த வாழ்கை நிஜம் அல்ல . நிழல் போல .. பாலைவனத்துக் கானல் போல .. வெர்ச்சுவல் .

“என்னடா கிருஷ் .. ஏன் டல்லா இருக்க … நீட் சம் மோர் ட்ரிங்க் ?? .. இல்ல   மறுபடியும் சோஃபியா வா ..? ”

“எஸ் டா .. என்னால அவளை மறக்க முடியலை .. ஸ்டில் ஐ லவ் ஹெர் … ” இத்தனை வயதுக்குப் பிறகும் கண்ணீர் வந்தது.

“என்னடா இது .. சீக்கிரம் தொடச்சுக்கோ … சென்சார் கிட்ட மாட்டினேனா , கூட்டிப்போய் மருந்து குடுத்திடுவாங்க .. விசாரணைல லவ் பத்தி எல்லாம் தெரிஞ்சதுனா … என்ன தண்டனைன்னு தெரியும்ல .. ” ஹரியிடம் நிஜமான கவலை இருந்தது .

“மாட்டினா மாட்டீட்டு போறேன் டா .. என்னடா வாழ்கை இது .. மனசு விட்டு அழக்கூட முடியாம .. நான் அப்படி என்ன கேட்டுட்டேன் .. நோக்கினால் நோக்கி இறைஞ்சினாள் .. அந்த பார்வை எப்படி இருக்கும் , அனிச்சப்பூ தொடுகை , செங்காந்தள் விரல்கள் , ஸ்பரிசம் எப்படி இருக்கும் ….. “

“ஓகே ஓகே ச்சில் … நிறைய தடவை சொல்லிட்ட .. ஈ லைப்ரரி ஓல்ட் செக்ஷணை உனக்கு ஹேக் பண்ணித் தந்தது தப்பாப் போச்சு … நீ சொன்ன பார்த்தல் , ஊடல் , உணர்தல் , புணர்தல் எல்லாம் வழகொழிஞ்சு போச்சுடா .. பெண்களுக்கு நாம தேவை இல்லாம போய் சில நூறு வருஷங்கள் ஆகிடுச்சு … ரிலாக்ஸ் மேன் … உன்கிட்ட அந்த நம்பர் இருக்குல்ல … ரொம்ப தேவைன்ன்னா கூப்பிட வேண்டியது தான .. “

“ஷட் அப் .. யாருக்கு வேணும் உங்க இயந்திரத் தொடுகை .. வெர்ச்சுவல் ஸெடுயூஷன் .. நான் சொல்றது காதல் டா .. “

” ஓகே ஓகே .. கூல் டவுன் .. சரி .. இப்போ உனக்கு என்ன வேணும் சொல்லு .. அந்த சோஃபி உனக்கு வேணும் .. அவ்ளோ தான … சிம்பிள் ..”

“ஏதோ அவ உன் வீட்டு நாய்குட்டி மாதிரி இவ்ளோ சாதரணமா சொல்ற ..? “

“நான் நினைச்சா நாய் குட்டி மாதிரி தான்.. அவ்ளோ படிச்சியே .. பேந்தம்ஸ்   பத்திப் படிச்சியா .. மாயாவிகள் .. மாந்த்ரீகம் .. “

“ஹேய் ஹேய் .. நிறுத்து .. என்ன பேசிட்டு இருக்க .. நாம பேசிட்டு இருக்கறது அரசுக்குப் புறம்பானது .. மரண தண்டனை .. நாம பேசறத எல்லாம் கேட்டுத் தான் இருப்பாங்க ..” எனக்குப் பதறியது ..

“ஆஹா .. நாம இப்போ பேசுறது தான் தப்பான விஷயமா .. ?நீ பேசின காதல் எல்லாம் ரொம்பப் புனிதமானதோ …! அதுக்கே இந்நேரம் ரெண்டு பேரையும் உள்ள போட்டிருக்கணும் .. “

“அப்புறமா எப்படி ??”

மேலிரண்டு சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றிக் காட்டினான் . கழுத்தில் போட்டிருந்த லாகெட்டில் ஒரு முனையில் ப்ளு நிறத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்தது . வாய்ஸ் பிரேக்கர் அண்ட் இன்டெர்பிரேட்டார் .. நாங்கள் பேசுவதை வேறுவிதமாக மொழிபெயர்த்து அனுப்பும் கருவி . இந்த ஹரி ஆச்சர்யகரமானவன் .

” மனிதனால் வெல்லமுடியாத இயந்திரங்கள் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை கிருஷ் “

இருவரும் சிரித்தோம் . கை நீட்டினான் . பற்றிக் குலுக்கினேன். உள்ளங்கையில் திணித்த காகிதத்தை பையில் திணித்துக் கொண்டேன்.

நான் நினைத்தது போல் பேந்தம்களின் இடம் ஒன்றும் அவ்வளவு ரகசியமானதாக இல்லை. ஜன நெருக்கடி மிகுந்த நகரின் பிரதான அங்காடித் தெரு ‘தியான் நகரில்‘ இருந்தது . இந்த ஒரு இடம் மட்டும் தான் பழைய சென்னையில் இன்னும் மாறாமல் ஜன நெருக்கடியுடன் இருக்கிறது என்று படித்திருக்கிறேன் . கண்காணிப்பு ஊர்தி ஒன்று வானில் தாழ்வாகப் பறந்து கொண்டிருந்தது . ஒவ்வொரு கடைகளின் முன்பும் இயந்திர மாடல்கள் வந்தனம் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தன.

ஒரு கடையின் நிர்வாண பொம்மையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த தருணத்தில் , சட்டென்று கடைக்கு உள்ளிழுக்கப் பட்டேன் . இன்னொரு வெள்ளைக் குறுந்தாடிக்காரன் .

“நீ தானே கிருஷ் .. எங்களுக்குத் தகவல் வந்துவிட்டது .. ஸ்கானர் இப்பொழுது தான் உன் புகைப்படத்தையும் உன்னையும் உறுதிப் படுத்தியது.. வருக .. என் பெயர் வைபவ்..” கை குலுக்கினான் .”

“ஸ்கானர் ஆ .. எங்கிருக்கிறது ” என்றேன் .

“நீ பார்த்துக் கொண்டிருந்த பொம்மையின் கண்களில் இருக்கிறது .. நிச்சயமாய் நீ அங்கே பார்த்திருக்கமாட்டாய் என்று நம்புகிறேன் .” அந்தப் பெட்டியின் திரையில் பொம்மையின் மார்பை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது அப்பட்டமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது .அசிங்கமாக இருந்தது .

“சரி சரி .. வெட்கப்பட்டது போதும் .. எங்கே அந்த ஸ்வைப் கார்ட் .. உனக்கான அனுமதிச் சீட்டு ..”

“அனுமதிச்சீட்டா .. என்ன அது? என்னிடம் எதுவுமில்லையே ..”

“ஹரி எதுவும் கொடுத்தனுப்பவில்லையா …? ” வைபவ் யோசனையாய் நெற்றியைத் தடவிக் கொண்டான் .

என்னிடம் அந்த கசங்கிய காகிதம் மட்டும் தான் இருந்தது . நீட்டினேன் .

“ஹரி கெட்டிக் காரன் தான் .. ஆனால் இதை நீ மிகவும் கசக்கிவிட்டாய் பையா ” நெற்றியைத் தடவிக் கொள்வது இவன் மேனரிசமாக இருக்கவேண்டும் . அந்த காகிதத்தை ஒரு கருவியில் திணித்தான். ஒரு நொடியில் அது சுருக்கங்கள் நீக்கித் தந்தது .

இரண்டு மூன்று பாலிமர் பொம்மைகள் இருந்தன . “இதெல்லாம் எதற்கென்று தெரியும் தானே ” சிரித்தான் வைபவ் . கொஞ்சம் தலைக்கணம் பிடித்தவன் தான் . அந்த பொம்மைகளை விலக்கிவிட்டு , தெரிந்த சின்ன இடைவெளியில் காகிதத்தைச் செருகினான் . எந்தக் கதவும் திறக்கவில்லை நான் நினைத்தது போல் .

என் கேள்வி புரிந்தவர் போல் , “கதவையும் இதே இடத்தில் முட்டாள் தான் வைப்பான் .. நாம் இப்பொழுது மாடிக்குப் போகிறோம் “என்றார்.

இன்னொரு அறைக்குப் போய் ஒரு சதுரப் பலகையின் மேல் நின்றார் . என்னைக் கொஞ்சம் அருகில் வரச் சொன்னார் . பின் ஒரு பொத்தானை அழுத்தினார் . நாங்கள் கீழ் நோக்கி நகரத் துவங்கினோம் .

“மாடிக்குப் போகிறோம் என்றாயே! “

“ஹோ ! அப்படியா சொன்னேன் .. இதுவும் மாடிதான் .. இதற்கு கீழே இன்னும் இரண்டு தளங்கள் இருக்கின்றன ” அவனது ஹாஸ்யம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.

“சரி சொல் உனக்கு என்ன வேண்டும் …? ” ஒருவழியாக இப்பொழுதாவது கேட்டானே . நான் எல்லாவற்றையும் சொன்னேன். அவன் சுருக்கமாக , ” அதாவது உனக்கு ஒரு பெண் அடங்கி நடக்க வேண்டும் .. நீ சொல்வதை எல்லாம் கேட்க வேண்டும் ” திருப்பிச் சொன்னான் . “அதே தான்” என்றேன்.

ஒரு பெட்டியை என் பைகளுக்குள் திணித்து விட்டு , இன்னொரு கதவைத் திறந்து “பை பை மிஸ்டர் கிருஷ் ” என்னைத் தள்ளிவிட்டு கதவைச் சாத்தினான் . மீண்டும் அந்த நிர்வாண பொம்மையின் முன்னிருந்தேன் . இந்த முறை கண்களைப் பார்த்தேன் . அது சிமிட்டியது .

இந்த ஐந்து மணி நேரங்கள் சாகச நிமிடங்களாக இருந்தன.லிட்டர் லிட்டராக அட்ரீனல் சுரந்திருந்தாலும் , அதுவும் நன்றாகவே இருந்தது. முட்டாள் இயந்திரங்களே எல்லா இடங்களிலும் எங்களைக் கண்காணித்து விட முடியாது எனக் கத்தவேண்டும் போல் இருந்தது.

எனது குடியிருப்புக்கு வந்து சேர்ந்த பொழுது மணி பதினொன்று. எனது அறைக்கதவின் வாசல் முன் வந்து நின்று கடவுச் சொல்லை அழுத்தினேன். கதவு திறந்து கொண்டது. விளக்குகள் எரிந்தன.

“வரவேண்டும் கிருஷ் ..” ஸ்பைக்கின் இயந்திரக் குரல் கேட்டது .

“யாரைக் கேட்டு விளக்குகளைப் போட்டாய் ஸ்பைக் ” கத்தினேன்.

“மன்னிக்கவும் .. கதவு திறக்கப் பட்டதும் விளக்குகளை எரியச் செய்ய வேண்டும் என்று நான் ப்ரோகிராம் செய்யப் பட்டிருக்கிறேன் . “

“மண்ணாங்கட்டி ப்ரோகிராம் .. எல்லாவற்றையும் அனைத்துத் தொலை …எத்தனை முறை சொல்வது ” இன்று தேவைக்கு அதிகமாகக் கோபப்படுவதாகத் தோன்றியது . இத்தனை நாளாய் இந்த இயந்திரங்கள் எல்லாம் சௌகரியங்கள் என்று நினைத்திருந்தேன் . இல்லை . நாங்கள் அடிமைகளாய் இருக்கிறோம் என்கிற எண்ணமே எரிச்சலுறச் செய்தது .

“வெந்நீர் போடட்டுமா கிருஷ் .. இன்று புதன் கிழமை .. ஸ்வேதா காத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். “

“வேண்டாம் ஸ்பைக் .. இனி யாரும் வேண்டாம் .. ” என்றேன் .

“இல்லை கிருஷ் .. நீ மறுக்க முடியாது .. இது அரசின் ஏற்பாடு .. வாரம் ஒருமுறை நீ போயே ஆக வேண்டும் .. உன் நல்லதற்குத் தான் .. உன் புலன்களை அடக்கிக் கொள்ளத் தான் .. குற்றங்கள் தடுக்கப் படவேண்டுமல்லவா .?”

கொஞ்சம் எரிச்சலாக வந்தது . இருந்தாலும் மிகவும் முரண்டு பிடித்தால் சந்தேகப் படக் கூடும் என்பதால் குளித்துவிட்டு கடமைக்குப் போய்வந்தேன் . இதுவே கடைசி முறையாக இருக்க வேண்டும் என மனம் விரும்பியது . இதற்குப் பதில் , பேசாமல் ஏதாவது மாத்திரைகள் போட்டுக் கொள்ளலாம் என்று தோன்றியது .

ஸ்வேதாவை அனுப்பி வைத்தாகிவிட்டது .. அதன் சேவை பற்றி எனது மதிப்பீடுகளையும் பதிந்து விட்டாயிற்று. கெட்டிக்கார அரசு , எங்களுக்குப் பிடிக்காத ஒரு விஷயத்தையும் எங்கள் வாயாலேயே பிடித்திருக்கிறது என்று பதிவு செய்ய வைத்து விடுகிறது .

ஸ்பைகின் தொல்லை பொறுக்காமல் அதை ஸ்லீப் மோடில் போட்டிருந்தேன் . என் படுக்கை அறை.. என் இருள் .. என் தனிமை .. என்னைப் பார்க்கவோ கண்காணிக்கவோ இனி யாரும் இல்லை. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் என்னைத் தூங்க வைத்து விடுவார்கள் . அதற்குள் என் காரியத்தை நிறைவேற்றியாக வேண்டும் .

என் பையைத் திறந்தேன் . கலர் காகிதத்தால் சுற்றப்பட்ட அந்த சிறிய பெட்டி இருந்தது . பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் என அதன் மேலே எழுதப்பட்டிருந்தது. சிரித்தேன் . முட்டாள் இயந்திரங்கள்.

பொறுமையின்றி வேகமாகப் பிரித்தேன் . சின்னதாக உருட்டப்பட்டிருந்த உருளையான வஸ்து ஒன்றின் இரு முனைகளிலும் கறுப்புக் கயிறு இணைக்கப் பட்டிருந்தது. கூடவே அதைப் பற்றிய விவரணைகளும் , அணிந்து கொள்வது எப்படி என செயல் முறை விளக்கப்படங்களும் கொண்ட காகிதமொன்றும் இருந்தது .

“இருபதாம் நூற்றாண்டில் தாயத்து என அழைக்கப்பட்டு வந்த இந்தக் கயிறு விசேஷ ஷக்திகளை உடையது .. துர்தேவதைகளை நினைத்து பூஜிக்கப்பட்டது …. இதைக் கையில் கட்டிக் கொள்பவர்களின் எண்ணம் கைகூடும் .. இதனுள்ளே சுயம்பு வேரும் , புலிப்பல்லும் ….” அதற்கு மேல் படிக்க அவகாசமில்லை . புலி என்றால் என்னவென நாளை படித்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் .

காகிதத்தில் வரையப் பட்டிருந்த படங்களைப் பார்த்து என் புஜத்தில் கட்ட முயன்றேன். ஒரு கையால் கட்டிக் கொள்வது கடினமாக இருந்தது . ஸ்பைக்கை அழைத்தால் மாட்டிக்கொள்வேன் . ஒரு வழியாக முடிச்சுப் போட்டாயிற்று .

மறுநாளுக்கான ஆர்வத்துடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் உறங்கிப் போனேன் . உறங்கவைக்கப் பட்டேன் .

கற்பூரம் நாறுமோ, கமலப் பூ நாறுமோ திருப்பவளச் செவ்வாய்தான் தித்தித்து இருக்குமோ.. ..சோஃபி என் உதட்டிற்கு மிக அருகில் இருக்கையில் , கனவு கலைக்கப் பட்டது . அருகில் காஃபி இருந்தது . “காலை வணக்கம் கிருஷ் .. இன்று நீ உற்சாகமாகக் காணப் படுகிறாய் ” ஸ்பைக் கரகரத்தது . அந்த முடிவு பெறாத முத்தம் என்னைப் புன்னகைக்கச் செய்தது . மனதின் எதோ ஒரு மூலை ‘தாயத்தாம்’ எனக் கிண்டல் செய்தாலும் , ஒரு வேளை இது வேலை செய்துவிட்டால் , அதே மனது ஆசையும் பட்டது.

ஆச்சர்யமாக இருந்தது . டிடெக்டரால்   என் கையில் இருந்த வஸ்துவை உணர முடியவில்லை . எனக்கு படபடப்பாக இருந்தது . எனது காபினில் சென்று அமர்ந்தேன் . காலை வணக்கம் என திரையில் பேசியது அலுவலக தலைமைக் கணிப்பொறி ‘ஹவ்ரத்‘ . இங்கிருக்கும் எல்லா கணிப்பொறிகளையும் , ஷிவானி போன்ற இயந்திரப் பெண்களையும் கட்டுப்படுத்துவது. பதில் வணக்கம் சொல்லிவிட்டு வேலை பார்க்கத் துவங்கினேன்.மனது மட்டும் படபடப்பாகவே இருந்தது.

“நீ மனதில் என்ன நினைத்தாலும் நடக்கும் . தாயத்தின் மகிமை அப்படி ” வைபவ் சொன்னது நியாபகம் வந்தது . முதலில் சிறியதாக ஆரம்பிப்போம் என முடிவு செய்தேன். அப்பொழுது தான் அலுவலகத்தில் நுழைந்திருந்தாள் சோஃபி . அந்த பிங்க் நிற டி ஷர்ட் மிகவும் பொறாமைப்பட வைத்தது . சமயம் கிடைக்கும் போது அதைக் கிள்ள முடிவு செய்தேன். மனதுக்குள் மெதுவாக அவள் என்னைப் பார்த்து புன்னகைக்க வேண்டும் என முணுமுணுத்தேன் . இத்தனை நாளாய் என்னைத் திரும்பியே பாராதவள் ஐயோ , புன்னகை செய்து தொலைத்தாள்.

பதிலுக்குப் புன்னகைத்தேன். அவள் இடத்தில் அமர்ந்து வேலை செய்யத் துவங்கினாள். ஒரு முறை என்னைக் கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டேன். நம்பமுடியவில்லை . தாயத்து வேலை செய்கிறதா ?? இந்த காலத்திலும் மந்திர தந்திரங்கள் பலிக்கின்றனவா … என் இதயம் வேகமாக அடித்துக் கொண்டது . காதலென்றால் இப்படித் தான் இருக்குமோ .இப்பொழுதே ஹரியிடம் சொல்ல வேண்டும் போல் இருந்தது . காலையிலிருந்தே காணவில்லை அவனை .

நிஜமாகவே அவள் என்னைப் பார்த்து தான் புன்னைகைத்தாளா ?? ஓரத்தில் சந்தேகம் வந்தது . மகிழ்ச்சி சட்டென்று வற்றிப் போனது . ஒரு வேளை இது தற்செயலாக இருந்தால் …. வேகமாக முணுமுணுத்தேன் . அவள் என்னுடன் கோலா அருந்த வரவேண்டும். லாவெண்டர் பூ வாசம் வீசியது . தலை தூக்கிப் பார்த்தேன் .

“என்னுடன் கோலா அருந்த வர முடியுமா ??” சோஃபியா தலையை சாய்த்துக் கண்ணடித்தாள். ஷிவானி கிட்டே கூட வரமுடியாது . அலுவலக ஆண்கள் அத்தனை பேரும் கண்ணாடியை உடைத்துக் கொண்டு, எந்நேரமும் வெளியே குதித்துத் தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம் என்கிற அபாயத்தில் அலுவலகத்தை விட்டு விட்டு சோஃபியுடன் கோலா அருந்தச் சென்றேன் .

அடுத்த சில மணித்துளிகள் அழகானவை. ஒரு கோலாவிற்கு இவ்வளவு சுவையா என்று தோன்றியது . ஐன்ஸ்டீனின் உவமைக்கு ஆஹா சொல்லத் தோன்றியது . அவள் பேசிக் கொண்டே இருந்தாள் . நான் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன் . அகத்துப்பா எழுதத் தோன்றியது . இலக்கணம் படிக்க முடிவு செய்தேன் . எந்த இயந்திரத் பெண்ணாலும் தந்து விடமுடியாத இன்பத்தை இந்த அணங்குகொல் ஆய்மயில் பார்வையால் மட்டுமே வழங்கிக் கொண்டிருந்தாள். இந்த வினாடியில் , இந்த உலகத்தில் காதலித்துக்கொண்டிருப்பவன் நான் ஒருவனே எனக் கத்தத் தோன்றியது . கோலா வைத்துச் சென்ற ஷிவானியுடன் கைகோர்த்து ஆட வேண்டும் போல் இருந்தது . ச்சே என்ன மடையன் நான் . சோஃபி இருக்கும் போது எதற்கு எந்த இயந்திர முட்டாளும்.

ஆனால் கேட்க வாய் தான் வரவில்லை. எல்லாம் ஈந்து விட்ட போகளத்துக் கர்ணன் போல அவளைப் பார்த்திருந்தேன்.”என்னுடன் ஆட வருகிறாயா ?   ‘டி ஷர்ட்‘ ஐக் கொஞ்சம் கிள்ளலாம்” என்றாள் .

அருகிலிருந்த ஓய்வறைக்குச் சென்றோம் . மெல்லிய இசை ஒன்று பரவியது . செங்காந்தள் விரல்கள் , கார் முகில் கூந்தல் , வெண்பட்டுச் சருமம் , ஐயோ என்னிடம் காகிதமில்லையே ! . வைபவ் வாழ்க ! ஹரி வாழ்க ! மனதுக்குள் கூவிக் கொண்டேன். முத்தமிடமாட்டாளா என்று எண்ணினேன் . தைரியம் கூடிவிட்டதே !

சட்டென்று ஆட்டத்தை நிறுத்தி விட்டு என்னைச் சுவற்றோடு சாய்த்தாள் . சுவாசத்தில் கோலா