பைத்தியாமாக இருப்பதின் அனுகூலமே பொதுப் பார்வையில் இருந்து கிடைக்கும் அதீத சுதந்திரம் தான் . சுற்றி நிற்பவர்கள் வேடிக்கை பார்ப்பவர்கள் மட்டுமே எப்பொழுதும் .

இக்கதையின் களம் திருமங்கலத்தில் நாங்கள் இருந்த தெருவே தான் . ஏறக்குறைய எல்லாக் கதாப் பாத்திரங்களும் உண்மையே . எவ்வளவு தூரம் என்று சொல்லி கதையின் உயிரோட்டத்தைக் குறைக்க விரும்பவில்லை .

“பின் தண்டவாளத்தில் இறங்கி ரயில் வரும் திசையை நோக்கி ஓடத் துவங்கினான் கால்களைத் தேய்த்து தேய்த்து ..”

அங்க இருந்த கூட்டத்தில யாருமே காப்பாற்ற முயற்சிகலையா ? அப்படி எந்த ஊர் அது ?