சந்தியா காலம்

trichy

நாங்கள் வேலை செய்யும் விதம் மிரண்டாவிற்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. என்னையும் நாயுடு சாரையும்  அவர் வீட்டிற்கு விருந்திற்கு அழைத்திருந்தார். மே மாதத்தின் கடைசித் திங்கள் அது.  அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போரில் உயிர்நீத்த சிப்பாய்களின்  நினைவுதினமாக அனுசரிக்கப்படும் விடுமுறை நாள். அன்று மதிய உணவிற்குத் தான் மிரண்டா வீட்டிற்குப் போயிருந்தோம். நாயுடு சார் அவர் மனைவியையும் குழந்தையையும் அழைத்து வந்திருந்தார். எனக்கு ‘டேட்’ யாருமில்லாததால் அமலாவை அழைத்துப் போனேன்.

மிராண்டா ஜான் வால்க்கரைத்  திருமணம் செய்யாததால் இன்னமும் மிரண்டா லூயிசாகவே இருந்தாள். மிராண்டா – ஜான் தம்பதியினருக்கு ஒரே ஒரு பெண் குழந்தை.  தான் வாங்கியிருந்த ஐந்தாம் வகுப்புப் பட்டயத்தைக் கொண்டு வந்து காட்டினாள். பாதி நேரம் அவள் தான் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அமலாவை அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவளது பிங்க் நிற அறையை அமலவிற்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. உணவிற்குப் பிறகு மிரண்டா நாயுடு சாருடனும் அவர் மனைவியுடனும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அமலா பிரையன்னாவின் அறையை விட்டு வெளியே வரவே இல்லை. நான் மட்டும் பால்கனியில் நின்று லெமனேடை சிப்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

“என்ன யங் மேன் .. போர் அடிக்கிறதா எங்கள் வீட்டுப் பார்ட்டி ..?” நான் தனியாக நிற்பதைப் பார்த்துவிட்டு வால்க்கரும் பால்கனிக்கு வந்தார். நான் பார்த்து மீசை வைத்த ஒரே அமெரிக்கன்.  நான் அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை என்று தலையசைத்தேன்.

“மிராண்டா உன்னைப் பற்றி நிறைய சொல்லியிருக்கிறாள் .. அவளுக்கு இந்த ப்ராஜெக்ட் மிக முக்கியம் ..  அதனால் உனக்கு நன்றி .. ”

என் வேலையைத் தான் செய்கிறேன் என்ற ஒரு டெம்ப்ளேட் பதிலைச் சொன்னேன். பொதுவாகக் கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

“அவள் உனது  கேர்ள் பிரெண்டா .. மிக அழகாக இருக்கிறாள் .. ” அமலாவைக் காட்டிக் கேட்டார். நான் அவசரமாகத் தலை அசைத்து தோழி மட்டுமே என்று சொன்னேன். அதைத் தான் நானும் சொன்னேன் என்று சொல்லிவிட்டு பிரமாண்டமாகச் சிரித்தார். எங்கள் ஊரில் இரண்டுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கிறது என்றேன்.  அதற்கும் சிரித்தார்.

“சரி அப்படியென்றால் .. உன் கேர்ள் பிரண்டைப் பற்றிச் சொல் ”

“அப்படியெல்லாம் யாருமில்லை .. ” அவர் நம்புவதற்குத் தயாராக இல்லை.

“இளமையாக இருக்கிறாய் .. புத்திசாலித்தனமாக பேசுகிறாய் .. நிறைய ஜோக் அடிக்கிறாய் .. என்னைப் போல வழுக்கை இல்லை .. உனக்கு நிச்சயம் ஒரு காதலியாவது இருக்க வேண்டும் .. அல்லது இருந்திருக்க வேண்டுமே ..  பொய் சொல்லாதே .. என்ன உன் கதை சொல் ..” Read the rest of this entry »

Tags: ,

சந்தியா காலம்

Lie

தேசிய தொழில் நுட்பக் கல்லூரியில் தமிழுக்கென்று ஒரு அமைப்பு இருப்பது ஆச்சர்யமாகவே இருந்தது. இருந்தும் தமிழே சொல்லும் போது நம்பித்தானே ஆக வேண்டும். தமிழ் என்னிடம் சென்ற அத்தியாயத்தில் கொடுத்த ஏ 4 காகிதத்தில் முதல் வருடத் தமிழ்மன்ற உறுப்பினர்களைத்  தேர்வு செய்வது பற்றிய அறிவிப்பு இருந்தது. இரண்டு நாட்களில் அதற்கான நேர்முகத் தேர்வு ‘பார்ன்’ அரங்கில் நடக்கவிருப்பதாகவும் , கலந்துகொள்ள விருப்பமிருப்பவர்கள் அன்று இரவு அகேட்டிற்கு வரும் மூன்றாம் ஆண்டு தமிழ்மன்ற உறுப்பினர்களிடம் விண்ணப்பப் படிவங்களை சமர்ப்பிக்குமாறும்  குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

“என்ன நெனைக்கற .. போலாமா  ?”

“இல்லடா .. விஸ்டம் கிளைப்ல வாங்கின பல்பே போதும் .. அதுவும் இல்லாம இதுக்கெல்லாம் டைம் இல்ல .. நான் இன்னும் லாக் ஸ்பைரல் போடவே இல்ல .. ”

“சும்மா .. ட்ரை பண்ணிப் பாக்கலாம்டா .. நீ தான சொன்ன தமிழ்ல ஏதாவது கிளப் இருந்தா போலாம்னு .. ”

என் ஆர்வம் எல்லாம் கௌதம் பென்-ட்ரைவில் வைத்திருந்த ஆப்பின் மீதே இருந்தது. ஏதோ ஒரு வகையில் எனக்கு ராகிங் பிடித்திருந்தது. அன்று இரவுக்காகத்தான் ஆர்வமாகக் காத்திருந்தேன். இருந்தும் தமிழ் லாக் ஸ்பைரல் வரைந்து தருவதாச் சொன்னதும் , நானும் விண்ணப்பப் படிவம் கொடுத்தேன். நேர்முகத் தேர்விற்கு வரும் போது கதை , கவிதை போல ஏதாவது திறமை இருந்தால் எழுதிக் கொண்டுவரச் சொன்னார்கள். ‘பிம்பம்’ அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒரு தலைப்பை வேறு கொடுத்திருந்தார்கள்.

“நீ கதை எழுதினியா இல்ல கவிதையா ?”

“நீ வேற .. நான் அதிகபட்சமா  கதை எழுதினதே , அதுக்கு முன்னாடி நடந்த  மிட்- எக்ஸாம்ல தான் .. நான் எங்க கதை எழுதறது .. சந்தியாவை பார்க்கறதுக்கு முன்னாடி கவிதைன்னா என்னன்னு கூட எனக்குத் தெரியாது .. தமிழ் நைட் ஃபுல்லா ஏதோ ட்ரை பண்ணான் .. ஆனா ரெண்டு பேருமே இன்டக்க்ஷனுக்கு வெறும் கையோடத்  தான் போனோம் ..  ”

“அப்பறம் எப்படி செலக்ட் ஆன .. ?”

“அதான் எனக்கும் தெரியல .. என்னை செலக்ட் பண்ண பரிதி இன்னமும் சொல்லுவார் ..  அவர் பண்ணதுலையே பெரிய தப்பு என்னை எடுத்ததுதான்னு ..  “

“எக்ஸ்க்யுஸ்மீ  .. ” . தியேட்டரில் என்னை முறைத்து முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“உன்கூட கொஞ்சம் தனியா பேசணும் .. ”

“ அதானிதோ ஒன்டரிகா ஏமி மாட்லாடுதாவ் ? ”

“ அதானிதோனே மாட்லாடுத்துன்னான்னு .. நீதோ காது…  ” அமலாவிடம் கத்தினான். என்ன தான் சொல்லப் போகிறான் பார்க்கலாமே என்று அவனுடன் போனேன்.

“சூடண்டி பிரதர் ” என்று ஆரம்பித்து ஏதோ தெலுங்கில் பேசிக்கொண்டே போனான். நான் ஞே என்று முழிக்கவே ஆங்கிலத்தில் பேச ஆரம்பித்தான்.

“இங்க பாருங்க பிரதர் .. நான் அம்முவ லவ் பண்றேன் ..  அவளுக்கும் என்னைப் பிடிக்கும்ன்னு தெரியும் .. ஆனா சொல்ல மாட்டேங்கறா .. இப்போ நடுவுல நீ வந்ததால இன்னும் பிரச்சனை .. எப்போ பாரு உன்கூடவே சுத்திட்டு இருக்கா ..  இதெல்லாம் நல்லா இல்ல ..  நீ தெலுங்கு கூட இல்ல .. உன்கூட போய் எப்படி அவ ..!”

நானும் கொஞ்ச நேரம் அவனிடம் தமிழில் பேசி ஞே என்று முழிக்க விட்டு பின் ஆங்கிலத்தில் பேசினேன். “இங்க பாருங்க பிரதர் .. இதெல்லாம் என்கிட்டே ஏன் சொல்ற .. அவளும் உன்ன லவ் பண்றான்னா நேரா போய் அவகிட்டயே சொல்ல வேண்டியது தான .. என்கூட சுத்த வேணாம்ன்னு .. உனக்கு தமிழ் புரிஞ்சிக்க கூட தெரியல .. அவ சுஜாதா புக்ஸ் எல்லாம் படிப்பா .. உன்கூட போய் எப்படி அவ .. !”

“ ஒழுங்கா நான் சொல்றதக் கேட்டு விலகிப் போய்டு …  நான்..  நான் அடுத்த தடவ பேசிட்டு இருக்க மாட்டேன் .. ” நேற்று ராத்திரி மகேஷ் பாபு படம் பார்த்திருப்பான் போல. ஒரே ‘பஞ்ச்’ஆக பேசிக்கொண்டிருந்தான். “நீ அடுத்த தடவ வந்து பாடி கூட காட்டிக்கோ “ என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டேன்.

“யார் அம்மு அவன் .. உனக்குத் தெரிஞ்சவனா .. ?”

“தெரியும் தெரியும் .. அஜய் … வைஷாக்ல இருந்து வந்திருக்கு கொரங்கு ..  ..  இது வரைக்கும் நாலு தடவ வந்து ப்ரோபோஸ் பண்ணிட்டான் .. நோ சொல்லிட்டேன் .. இருந்தாலும் எங்க போனாலும் பின்னாடியே வர வேண்டியது ”

“நல்ல கொரங்கா தெரியரானே ..  ஸ்மார்ட் .. உயரமா வேற இருக்கான் .. ஆன்-சைட் ஸாலரி .. நல்ல டீல் .. ஓகே சொல்லிற வேண்டியது தான .. ”

“நீ அடி வாங்கப் போற .. என்ன சொன்னான் உன்கிட்ட .. தனியா கூட்டிட்டுப் போய் ..”

“இனிமே உன் கூட  சுத்திட்டு இருந்தா என்னை ‘சம்ப்பேஸ்தானு’ன்னு சொல்லிட்டுப் போனான் ..  ”

“ இன்னைக்கு செத்தான் அவன் ..  ஹவ் டேர் .. நான் யார் கூட பேசினா அவனுக்கென்ன .. உன்ன எப்படி மெரட்டலாம் அவன் ..? ”

“இவனாவது மெரட்டிட்டு தான் போனான் ..  சந்தியா கூட பேசினான்னு நான் ஒருத்தன் கன்னத்தையே கிழிச்சிருக்கேன் .. “

“ரௌடி .. இதெல்லாம் பண்ணிருக்கியா நீ .. யார் அவன் .. ? கன்னம் கிழியற அளவுக்கு அப்படி என்ன பண்ணான் ? ”

“அந்தக் கதைய அப்பறம் சொல்றேன் .. இந்த அத்தியாயம் ,  நான் சந்தியாவை எப்படி சந்திச்சேன்னு சொன்ன கதையோட கதை …  ” Read the rest of this entry »

Tags: ,

சந்தியா காலம்

8 th girl

அடுத்த இரவிற்குள் முடிப்பதற்கென எங்களுக்கு சில பணிகள் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. சுப்புணி பெண்கள் விடுதியில் இருந்து காலை உணவு வாங்கிவர வேண்டும். எனக்கு ஜாலியான வேலை. நான் எனது துறைப் பெண்களின் முழு விவரங்களையும் சேகரித்து வர வேண்டும். கௌதமிற்கும் விவேக்கிற்கும் கொஞ்சம் விவகாரமான வேலை.  ஆக்டா கம்ப்யூட்டர் லேபில் ஒரு விசேஷ கணிப்பொறியில் புதிய கார்டூன்கள் ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதைத் தேடி எடுத்து வர வேண்டும். அதுவும் பகலில்.

கௌதம் எல்லாருக்கும் ஒரு திட்டம் வைத்திருந்தான். சுப்புணியிடம் மாலதியின் எண் இருந்தது. மால்ஸ் , சுப்புணியின் லேப் பாட்னர். வேதியல் செய்முறை வகுப்பில் வடிகட்டும் தாளில் அவளது எண்ணை எழுதி எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் அழைக்கச் சொல்லி அவனது சட்டைப் பையில் வைத்துப் போனாளாம். எப்படி எண் கிடைத்தது எனக் கேட்டதற்கு இந்தக் கதையைத் தான் சொன்னான். உண்மையா என்றெல்லாம் தெரியாது ஆனால் , நீண்ட நாட்களுக்கு அந்த சட்டையைத் துவைக்காமலேயே வைத்திருந்தான்.  அகேட் போனதும் முதல் வேலையாக ஷங்கரிடம் செல்லை வாங்கி மாலினிக்கு அழைத்தால் பூரி ரெடி. அது ஒரு புதன் கிழமை.

எனக்கு அலைய வேண்டிய வேலையே இல்லை. நியாயமாகப் பார்த்தால் நான் அன்று முழுவதும் ஒவ்வொரு செக்க்ஷன் வாசலிலும் நின்றிருந்திருக்க வேண்டும். கௌதமிற்கு நன்றி.

அடுத்து மீதமிருந்தது ஒன்று தான். டிரெஷர் ஹண்ட்.

அதிகாலை நான்கு மணி. ஆக்டாவில் யாரும் இல்லை. கொஞ்சம் பேர் மட்டும் ‘கவுன்டர் ஸ்ட்ரைக்’ ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  அந்தக் கணிப்பொறியைக் கண்டுபிடிப்பதில் பெரிய சிரமம் இருக்கவில்லை. ‘ஷோ ஹிட்டன் ஃபைல்’ ஆப்ஷனைத் தேர்வு செய்து , மொத்த வீடியோ ஃபைல்களையும் தேடித் பார்த்ததில் முப்பது நிமிடங்களில் வேலை முடிந்துவிட்டது. கௌதமின் பென் டிரைவில் எல்லாவற்றையும் நகலெடுத்தாகிவிட்டது. இனி மதியம் போலத் திரும்ப வந்து அந்த சீனியர் பார்க்க மறுபடியும் நகலெடுப்பது போல பாவ்லா செய்தால் போதுமானது.

ஆனால் அதன் பிறகும் கௌதம் ஏதோ ‘கோட்’ எழுதிக் கொண்டிருந்தான்.

“என்னடா பண்ணிக்கிட்டு இருக்க ..”

“சங்கு ரெடி பண்ணிட்டு இருக்கேன் .. இன்னைக்கு நைட் ஊத ..”

“புரியல .. ”

“வைரஸ் .. சிம்பிள் இ.எக்ஸ்.இ ஃபைல் ..  கார்டூனோட சேர்த்து இதையும்  சிஸ்டம்ல காப்பி பண்ணிட்டா போதும் …  அதுக்கப்பறம் எந்த போல்டர ஓபன் பண்ணாலும் அதுல இருக்கற எல்லாத்தையும்  டெலீட் பண்ணிடும் ..  ரெகவர் பண்ணவே முடியாது …  ஒரே நாள் நைட் .. எல்லாமே பூம் .. ”

“ கண்டிப்பா  வொர்க் ஆகுமா .. ?”

“ கண்டிப்பா .. ஸ்கூல்ல என் ஹெச்.எம் சிஸ்டம் மொத்தத்தையும் காலி பண்ணிருக்கேன் ..” 

“ஜீனியஸ்டா நீ .. ”

விடுதிக்கு வந்து சேர்ந்த பொழுது மணி ஐந்தரை.  தமிழ் வாளியைத் தூக்கிக் கொண்டு குளிக்கப் போய்க்கொண்டிருந்தான். அவசரமாக அவனுக்கு ஒரு வணக்கம் வைத்துவிட்டு போய் படுக்கையில் விழுந்தேன். அன்று காலை மட்டுமே வகுப்புகள் இருந்தன. எல்லாவற்றையும் ‘பங்க்’ அடித்துவிட்டு நன்றாகத் தூங்கினேன்.

மாலை தின்னேஷ் வந்து ‘விஸ்டம் கிளப்பின்’ இன்டக்க்ஷன் இருக்கிறதென அடம் பிடித்துக் கூட்டிப் போனான். என்.ஐ.டி யில் இது போல பத்திற்கும் மேற்பட்ட அமைப்புகள் இருக்கின்றன. கடைசி வருடம்  ரெஸ்யூமில் இது மாதிரி ஏதாவது போட்டுக் கொண்டால் தான் வேலை கிடைக்குமாம்.

ஏ-13 அறை. நிறைய பேர் வந்திருந்தார்கள். சின்ன சின்னக் குழுக்களாகப் பிரித்து முதலில் கலந்துரையாடல் நடந்தது. ஆங்கிலத்தில் தான். எதுவும் பேசாமல் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே அதை ஒப்பேற்றி விட்டேன். அடுத்து ஒரு பொருளைக் கொடுத்து அதை விளம்பரப் படுத்தி ப்ரெஸன்டேஷன் கொடுக்க வேண்டும். எனக்கும் தின்னேஷிற்கும் வந்தது ‘க்ளோஸ் அப்’.  கொடுத்த முப்பது நிமிடங்களில் கட கடவென காகிதத்தில் சில  பொம்மைகளைப் போட்டு எங்கள் முறை வந்ததும் கடையைப் பரப்பினோம்.

ப்ரெஸன்டேஷன் முடிந்ததும் எல்லாரும் கைதட்டினார்கள். அமலா ‘பிச்சிட்ட’ என்று சைகை செய்தாள். எனது மொத்த அப்ளிக்கேஷன்களிலும் ‘க்வெஸ்டின்’ தாக்கங்கள் எங்கெங்கே , எப்படி வேறெங்கும் பாதிக்காமல்  சென்ச்சுரி லிங்க் அப்ளிகேஷன்களை சேர்க்கலாம் என ஒரு ப்ரெஸன்டேஷன் தயார் செய்திருந்தேன். நாயுடு சாருக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. கம்பெனிக்கு கொஞ்சம் காசு பார்த்தாகிவிட்டது. என்னையும் அமலாவையும் மதிய உணவிற்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றார்.

“குட் வொர்க் சித்து ..  என்.ஐ.டி ப்ராடக்ட்ன்னா சும்மாவா ..!”

“ஏன்டா .. என்.ஐ.டில சேர்ந்திட்டு மானத்த வாங்கறீங்க .. ஒரு சின்ன க்ளோஸ் அப் … அத ஒழுங்கா ப்ரெஸன்ட் பண்ண முடியாதா .. ? ” விஸ்டம் கிளப்பில் இருந்த  தின்னேஷின் ஊர் சீனியர் கெட்ட வார்த்தையிலேயே அசிங்கமாகத் திட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

“இன்னைக்கு மெஸ்ல வடை போட்ருப்பான் .. தேவை இல்லாம இப்போ இந்த இன்டக்க்ஷனக்கு வந்து .. இந்நேரம் காக்கா தூக்கிட்டுப் போயிருக்கும் ..” தின்னேஷிடம் சொன்னதற்கு முறைத்தான். அவனுக்கு இது மிகுந்த ஏமாற்றம்.

“இதுல தான் என்  சீனியர் இருந்தான் .. கொஞ்சம் ஒழுங்கா பண்ணாலே எடுத்துக்கறேன்னு சொல்லிருந்தான் .. எல்லாம் போச்சு .. இனி எப்படி வேலை கெடைக்கும் ..?  ” கடைசி வரை தின்னேஷ் எந்த அமைப்பிலும் சேரவில்லை. இருந்தும் அவன் துறையில் முதலில் வேலை கிடைத்தது அவனுக்குத் தான். என்னுடன் அணி சேர்ந்ததால் தான் அவனும் தேர்வாகவில்லை என்றான். கொஞ்சம் கஷ்டமாகத் தான் இருந்தது.

நேரே தமிழின் அறைக்குச் சென்றேன்.

“என்னடா எப்படிப் போச்சு ..? ”

“ஒரே பீட்டர்டா .. நமக்கெல்லாம் சரி வராது …  ரோட்டராக்ட் , லியோ , ஸ்டெப்ட்ரெக்ன்னு எல்லாமே இங்கிலீஷ் கிளப்ஸ் ..  நமக்கெல்லாம் தமிழ்ல ஏதாவது இருந்தா தான் சரி வரும்..  ”

“அப்போ இந்தா .. இதான் நீ கேட்டது .. ”  தமிழ் கைகளில் ஒரு ஏ-4 காகிதத்தைத் திணித்தான். காகிதத்தை வாங்கிப் பார்த்தேன்.

ரவி தேஜாவின் வீரா படத்திற்கு இரண்டு டிக்கெட்டுகள்.

“அம்மு , நான் தெலுங்கு படமே பார்க்க மாட்டேன் .. இதுல ரவி தேஜா வேறையா ..  ப்ளீஸ் என்ன ஆள விடு .. ”

“ஹீரோயின் காஜல் .. இப்போ என்ன சொல்ற .. ?”

“எத்தன மணிக்கு ஷோ .. ?”

“6.30 அரோரா செஞ்சரி சினிமாஸ்  .. ”

ஆறு மணிக்கெல்லாம் வீட்டிற்கு முன்னால் வந்து ஹாரன் அடித்தாள்.

“சொன்ன டைம்க்கு கரெக்டா வந்த பொண்ண இப்போ தான் மொத தடவ பாக்கறேன் .. ”

“என்ன பண்ண .. ரவி தேஜா ஆச்சே .. பர்ஸ்ட் ஷோ பாத்தே ஆகணும் .. இல்ல சாமி கண்ணக் குத்தும் ..”

மயில் நீல நிற சுரிதார் அணிந்திருந்தாள். அமலாவைப் போல எப்பொழுதும் உற்சாகமான பெண்ணைப் பார்த்ததில்லை நான். எப்பொழுதும் ஒரு புன்னகை கிடைக்கும் அவளிடம். சிரிக்கும் பொழுது எல்லாருமே அழகு தான். இருந்தும் அமலாவிடம் ஒரு குழந்தையின் க்யூட்னஸ்.

“என்ன பாக்கற ..?”

“இந்த டிரெஸ்ல நீ ரொம்ப அழகா இருக்க .. ”

“ஃபிளர்ட் .. காலேஜ்ல எப்படி .. ?”  சிரித்தாள்.

“இத விட பயங்கரம் .. ” சிரித்தேன்.   Read the rest of this entry »

Tags: ,

சந்தியா காலம்

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

அமலா அம்மு ஆகியிருந்தாள்.இருவரும் ஒரே ப்ரோஜெக்டில்  இருந்ததால் கிட்டத்தட்ட எல்லா நேரமும் ஒன்றாகவே இருந்தோம். ‘டக் லேக்கிற்கு’ செல்வது தினசரி வாடிக்கையாகி இருந்தது. அன்று மாலை தமிழைப் பற்றி நிறைய பேசினோம். முதல் மூன்று அத்தியாயங்களைப் படித்து விட்டு சந்தியாவின் அறிமுகத்திற்கு  ஆர்வமாய் காத்திருப்பதாகச் சொன்னாள்.

“அடுத்த அத்தியாயம் எதைப் பத்தினது ..? ”

“ரொம்ப முக்கியமான மூணு கதாப்பாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்தப் போறேன் ..  அவங்களைப் பத்தி தெரிஞ்சி ஒன்னும் ஆகப் போறதில்ல …. ஆனா .. அவங்க மூணு பேரும் இல்லாம இந்தக் கதையைக் கண்டிப்பா சொல்ல முடியாது ..”

“ஹ்ம்ம் .. சொல்லு அவங்களைப் பத்தி .. ஐ அம் ஆல் இயர்ஸ் .. “

“ சுப்பிரமணி – எங்களுக்கு மட்டும் சுப்புணி .. வேற யாரும் சுப்புணின்னு கூப்பிட்டா செமையா கோபம் வரும் .. பிறவி ஜீனியஸ் .. எக்ஸாம்லயும் சரி , பொண்ணுங்க விஷயத்துலயும் சரி எஃப்போர்ட் போடறா மாதிரி காட்டிக்கவே மாட்டான் .. ஆனா ரெண்டுலையுமே அவன் தான் நம்பர் ஒன். அகேட் ஹாஸ்டல் கிச்சடிய எக்ஸ்போர்ட் பண்ணி , ஓபல் ஹாஸ்டல் பூரிய இம்போர்ட் பண்ணதுல ‘பர்ஸ்ட் செம்லையே’ பயங்கர பாப்புலர் ஆனவன் .. அதுவும் அவன் எக்ஸ்ச்சேஞ் பண்ணது மாலனி கிட்ட .. மால்ஸ் – மிஸ் ஃபிரெஷியா செலக்ட் ஆனவ .. மொத்த காலேஜும் அவ பின்னாடி சுத்திட்டு இருந்திருந்தாலும் அவ பூரி குடுத்ததென்னவோ சுப்புணிக்கு தான் .. 

அடுத்து கௌதம் – தனபால் , பிருந்தா ஓட சீமந்திர புத்திரன் . ரெண்டு பேரோட இனிஷியலையும் சேர்த்து பேருக்குப் பின்னாடி கௌதம் டி.பி ன்னு ஸ்டைலா சொல்லுவான் .. உண்மையிலேயே அவன் எங்க டேட்டா பேஸ் தான் .. சீனியர் , ஜூனியர்ன்னு அவன் டி.பி ல இல்லாத பொண்ணுங்களே இல்லை. இன்னும்  எல்லா காலேஜ் பொண்ணுங்க கூடவும் ‘டச்ல’ இருக்கற ஒரே ஆள். ஓபல் ஹாஸ்டல்ல சாப்ட்ட ஒரே ‘ஆம்பிள்ளைங்கறது’ அவனோட அதிகபட்ச ரெக்கார்ட். ஸ்மார்ட். எக்ஸாம்லயும் சரி , பொண்ணுங்க விஷயத்துலயும் சரி நெறைய எஃப்போர்ட் போட மாட்டான் .. அவன்கிட்ட எல்லாத்துக்கும் ஒரு மூவ் இருக்கும் .. ஈசியா ஸ்கோர் பண்ணிருவான் .. சுப்புணி கரண்ட் மிஸ் ஃபிரெஷி மால்ஸ் கிட்ட இருந்து பூரி வாங்கினான்னா , கௌதம் எக்ஸ் மிஸ் ஃபிரெஷி  ஆஷாக்கு அல்வா குடுத்தான். அந்த கதைய அப்பறம் சொல்றேன்.

கடைசில விவேக் –  எல்லாத்துக்கும் கஷ்டப்பட்டு வொர்க் பண்ணுவான் .. பயங்கரமான டான்சர் .. கிளாஸ்ல எல்லாத்துக்கும் மொதல்ல நிப்பான் …. வெரி டெஸ்பரேட் .. எக்ஸாம்னாலும் சரி .. பொண்ணுங்கள இம்ப்ரெஸ் பண்றதுனாலும் சரி .. ரொம்ப அப்பட்டமாத் தெரியும் .. எக்ஸாம் ராத்திரி செவன் அப் பொம்மையோட மண்டை மாதிரியே அவன் தலைமுடி எல்லாம் நட்டுகிட்டு நிக்கும் .. அத அவன் எப்படி பண்ணான்னு இன்னி வரைக்கும் எங்க யாருக்குமே தெரியாது .. ஆனா அவனுக்கு என்ன வேணுமோ கடைசில அத எப்படியாச்சும் வொர்க் அவுட் பண்ணிடுவான் .. பர்ஸ்ட் செம்ல அவனோட ஊர் சீனியர் பொண்ணுக்கு போன் பண்ணி என்ன ஆனான்னு இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல சொல்றேன் ..

மூணு பேரும் வேற வேற ஊரு .. ஒவ்வொரு மாதிரி .. ஆனா என்ன அடிச்சிகிட்டாலும் இப்போ வரைக்கும் ஒன்னா தான் இருக்காங்க .. அவங்கள நான் மீட் பண்ணது ஒரு இன்ட்ரெஸ்டிங்கான கதை ..     Read the rest of this entry »

Tags: ,

சந்தியா காலம்

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

23/10/2004 – மகா சோம்பேறித்தனமான ஞாயிற்றுக்கிழமை முன்பகல்.

“ நாம ஏன் ஒருத்தருக்கொ­­­ருத்தர் லெட்டர் எழுதிக்கக் கூடாது ? “  தமிழ் முதலில் கேட்ட பொழுது எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவன் கைகளில் கி.ரா தொகுத்த ‘கு.அழகிரிசாமியின் கடிதங்கள்’.

“நாம எதுக்கு லெட்டர் எழுதணும் ..  நீ  எனக்கு அடுத்த பெட்ல தான படுத்திருக்க .. ”

“இப்போ இல்லடா .. இனிமே.  ஈமெயில் .. ஃபோன் எல்லாம் இருந்தாலும் .. யோசிச்சுப் பாரு ..  இன்னும் இருபது வருஷம் கழிச்சு .. நம்ம கைல நூறு லெட்டர்ஸ்க்கு மேல இருக்கும் ..  நம்மளோட இருபது வருஷ வாழ்கை .. கிட்டத் தட்ட நீ என் டைரில உன்னப் பத்தியும் , நான் உன் டைரில என்னப் பத்தியும் எழுதறா மாதிரி .. ”

அதே வாரத்தில் முதல் கடிதத்தை அவன் எனக்கு எழுதியிருந்தான். போஸ்ட் மாஸ்டர் என்னிடம் அந்தக் கடிதத்தைக் கொடுத்த பொழுது எனக்கு அடுத்து உட்கார்ந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். முதலில் ஒரு மாதிரி விளையாட்டுத்தனமாக இருந்தாலும் பேச முடியாத எதையும் கடிதத்தில் எழுத முடிவது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

தமிழ் எப்பொழுதுமே சரிதான்.  

கடைசி கடிதத்தை தமிழ் தான் எழுதியிருந்தான். நான் அமெரிக்கா வருவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு. இப்பொழுது என் முறை.

ஒவ்வொருமுறை எழுதுகையிலும் எவ்வளவு முயன்றும் சந்தியாவைக் கடிதத்தில் குறிப்பிடுவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. சந்தியா இன்னமும் தமிழிடம் பேசிக்கொண்டு தான் இருக்கிறாள். இந்தக் கடிதம் பற்றி அவளிடம் சொல்வானா ? தெரியவில்லை.

வெல்ஸ் பார்கோ, டி-மொபைல், எதிர்வீட்டில் எப்பொழுதும் புகைபிடித்தபடி இருக்கும் ‘ப்ளாண்டி’, என என் அமெரிக்க முதல் வாரக் கதையை ஏர் மெயில் ஆக்கி யுனைடெட் ஸ்டேட்ஸ் போஸ்டல் சர்வீஸில், 99 சென்ட்ஸ் அஞ்சல் தலையை ஒட்டி அனுப்பிய அடுத்த சில வினாடிகளில் சார்லியிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. நான்கு வருடங்களாக எம்.ஸ் படிக்கிறேன் பேர்வழி என்ற பெயரில் அமெரிக்காவின் எல்லா மாகாணங்களையும் சுற்றி, புகைப்படங்களாக முகப் புத்தகத்தில் பதிவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறான்.

மின் தூண்டல் அடுப்பைப் பயன்படுத்துவது எப்படி , ‘வால்மார்டில்’ என்ன வாங்கலாம் ? எந்தக் கடையில் இந்திய அரிசி கிடைக்கும் என்று வழக்கம் போல வகுப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

“இல்ல சார்லி ..  என்ட்ரன்ஸ் எக்ஸாம் தமிழ் , இங்கிலீஷ் ரெண்டுலையுமே இருந்துச்சா .. கிளியர் பண்ணிட்டேன் .. இது மொத்த பேப்பரும் இங்கிலீஷ்ல இருந்துச்சா .. கஷ்டமாய்டுச்சு ”

சார்லி என்னென்னவோ சொல்லி சமாதானப்படுத்த முயன்று கொண்டிருந்தான். கொஞ்ச நேரத்தில் நானே சரி ஆகிவிட்டேன். எனது அறையில் மொத்த கும்பலுமே ஆஜர் ஆகியிருந்தார்கள். ஷங்கர் என்னை வம்பிழுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

“சித்தார்த் பெரிய ஆள்டா .. வந்த மொத நாளே ஒரு பொண்ண கரெக்ட் பண்ணிட்டான் .. அந்த விஜி பொண்ணு இவன் இன்ட்ரோ குடுக்கும் போது பாக்க ஆரம்பிச்சா .. கிளாஸ் முடியற வரைக்கும் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துட்டே இருந்தா  ”

“டேய் .. தப்பா பேசாதீங்க .. ” தின்னேஷ் அதற்குள் கல்லூரியில் இருந்த எல்லாப் பெண்களுக்கும் பாதுகாவலனாகிப் போயிருந்தான். எல்லாப்  பெண்களுமே ஒரு வகையில் அவனுக்குத்  தோழிகளாகவோ, தங்கைகளாகவோ , இல்லை அக்காக்களாகவோ இருந்தனர். முடிந்த அளவு தின்னேஷ் இருக்கும் பொழுது பெண்களைப் பற்றிப் பேசுவதைத் தவிர்க்கவே செய்தோம்.

எல்லாரும் அவரவர் வகுப்பில் உள்ள பெண்கள் எண்ணிக்கையையும் , கல்லூரியின் மிக அழகான பெண் யாரெனவும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். எப்படி யாருமே சந்தியாவின் பெயரைச் சொல்லவில்லை எனப் பலமுறை பின்னால் யோசித்திருக்கிறேன்.

“நானும் வரலாமா … ?” பாரதி. ஒரு வருடம் சீனியர். உடல் நலம் சரியில்லாமல் சென்ற வருடம் படிப்பைத் தொடர முடியாமல் இந்த வருடம் எங்களுடனே சேர்ந்திருந்தான். எனது பிரிவில் தான் இருக்கிறான். எனது துறையும் கூட.

“வாங்கண்ணா .. நீங்க இல்லாமையா .. !”

“அண்ணா எல்லாம் வேணாம் .. இயர் பேக்னு சொல்லிக் காட்றா மாதிரி இருக்கு .. பாரதின்னே கூப்டுங்க … ”

“ பாரதி , நம்ம காலேஜ் பத்தித் தான் உங்களுக்கு நிறையத் தெரிஞ்சிருக்குமே .. ஏதாவது சொல்லுங்க .. எங்களுக்கும் வெளிய போகணும்னு ஆசை தான் .. ராகிங் பயத்துல தான் போகாம இருக்கோம்”

பாரதி சிரித்துக் கொண்டே “கொஞ்ச நாளைக்கு அப்படித் தான் இருக்கும் .. அப்பறம் சரியாயிடும்டே.. காலேஜ் பத்தி சொல்லனும்னா நெறைய சொல்லலாம் .. சூப்பர் கம்பூட்டர் சென்டர் ஆக்டகன் இருக்கு .. இருபத்திநாலு மணிநேரமும் நெட் , ஏ சி .. ஜிம் , ஸ்விம்மிங் பூல் .. அப்பறம் ஷாப்பிங் சென்டர்ல பேங்க் , போஸ்ட் ஆபீஸ் , ‘பாமரா’ சுப்பர் மார்க்கட் , எல்லாமே இருக்கு .. ஹ்ம்ம் .. அப்பறம் …  ”

“அட நிறுத்தப்பா ..  இதைத் தான் அட்மிஷன் போட வந்தன்னைக்கே ‘பார்ன்ல’ மைக்கப் பிடிச்சு பத்து தடவைக்கு மேல சொன்னாங்களே .. வேற ஏதாவது இன்ட்ரெஸ்டிங்கா சொல்லுங்க ..  ”

“உங்களுக்கு இன்ட்ரெஸ்டிங்கான்னா , இன்னும் ரெண்டு மாசத்துல மிஸ்டர்  அண்ட்  மிஸ் பிரெஷின்னு ஒரு பங்ஷன் நடக்கும் .. கிட்டத் தட்ட ராம்ப் வாக் ஷோ மாதிரி .. எல்லா பொண்ணுங்களையும்  ஒரே எடத்துல பார்க்க , கடலை போட ஒரு சான்ஸ் ..  ”

எல்லாரும் ஆர்வமாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தோம். தின்னேஷைத் தவற. அந்தப் பெண்கள் பாதுகாவலர் பேச்சை மாற்றுவதாக நினைத்துக் கொண்டு “நம்ம ஹாஸ்டல சுத்தி பேய் நடமாட்டம் இருக்கறதா என் சீனியர் ஒருத்தன் சொன்னான் .. உண்மையா ” எனக் கொளுத்திப் போட்டான்.

“சப்பைர் ஹாஸ்டலுக்குப் பின்னாடி கொஞ்ச தூரத்துல சுடுகாடு இருக்கறதென்னவோ உண்மை தான் .. ஆனா பேய் எல்லாம் … ” என்று நிறுத்தியவன் , ஏதோ யோசித்தவனாய் “இருக்கு .. உங்ககிட்ட பொய் சொல்லி என்ன ஆகப் போகுது ..  உண்மை தான் .. போன வருஷம் செகண்ட் செமஸ்டர்ல  எனக்கு ஒடம்பு சரியில்லாம பிரேக் எடுக்க வேண்டியதாப் போச்சு .. நான் போன ஒரு மாசத்துல ..  ”

ஒரு சின்ன இடைவெளி விட்டுத் தொடர்ந்தான்.  “கிறிஸ்டாபர்ன்னு ஒரு பையன் உடம்பு சரியில்லாம அவன் ரூம்லேயே திடீர்னு இறந்துட்டான் .. அவனோட ஆவி தான் இங்கயே சுத்திட்டு இருக்கு .. வார்டனே ரெண்டு தடவ பார்த்திருக்காரு .. மெஸ் வொர்கர்ஸ் ரெண்டு பேர அடிச்சு ஒரு மாசம் வேலைக்கே வரல ..  ” பாரதி எவ்வளவு கோர்வையாக பொய் சொல்லுவான் என்று அப்பொழுது தெரியாது எங்களுக்கு.

சும்மா கிளப்பிவிட்டு விட்டு அவன் போய்விட்டான். ராத்திரியில் பேசுவதற்கு வேறு பேச்சே கிடைக்கவில்லையா. தாகமாக இருந்தது. பாட்டிலில் தண்ணீர் இல்லை. தண்ணீர் பிடிக்கக் கூலருக்குச் சென்றேன். காரிடாரில் யாருமே இல்லை. எல்லாரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  குனிந்து தண்ணீர் பிடிக்கையில் எதேச்சையாக கவனித்தேன். “இன் மெமொரீஸ் ஆப் கிறிஸ்டாபர்” என்றிருந்தது.  ஆவி பிடித்த தண்ணீர் இப்படித் தான் சில்லென்று இருக்குமோ! பிடிக்காமலேயே அறைக்கு வந்து விட்டேன்.

துவைக்க ஊற வைத்திருந்தது ஞாபகம் வந்தது. பேசிக் கொண்டிருந்ததில்  மறந்தே போயிருந்தேன். காலை வரை தாங்காது.  பொதுக் குளியலறைக்குச் சென்று ஊற வைத்த துணிகளை கல்லில் போட்டு அடித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  காற்றில் துணி உராயும் சப்தம் பிடிக்காமல் எனக்குப் பிடித்த பாடலொன்றை விசிலடித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

முகம் கழுவும் வாஷ் பேஸின் முன் யாரோ நிற்பது போல் இருந்தது.  இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும். கிறிஸ்டோபர் ? உள்ளுக்குள் உதறல் எடுக்கத் தொடங்கியது.  குழாயின் கைப்பிடி திருகப் பட்டு தண்ணீர் விழும் சப்தம். திரும்பினேன்.

“பூம் ..” Read the rest of this entry »

Tags: ,

சந்தியா காலம்

Day one

 

கல்லூரி திறக்க இன்னும் மூன்று நாட்கள் இருந்தன.

கடைசி வார இறுதி,  பள்ளி மாணவனாக. இந்த ஞாயிறுக்குப் பிறகு நான் கல்லூரி மாணவன். சுதந்திரமானவன். இனி என்னைச் சீருடைகளுக்குள் அடைக்க முடியாது. பார்த்தது கேட்டது படித்ததை எல்லாம் பழகிப் பார்க்கப் போகிறேன்.  நினைக்கவே கிளர்ச்சியாக இருந்தது.

கல்லூரி வளாகத்துக்குள் இருந்த எஸ்.பி.ஐ யில் புதிதாக ஒரு வங்கிக் கணக்கைத் திறந்து கொடுத்து விட்டு அப்பா கிளம்பியிருந்தார். எனது முதல் பிளாஸ்டிக் அட்டை. 

பெரும்பாலான விடுதி அறைகள் காலியாகவே இருந்தன. காலையில் அட்மிஷன் போட்டுவிட்டு நிறைய பேர் அப்படியே கிளம்பி விட்டார்கள். ஞாயிறன்று விடுதி நிறையக் கூடும். அறையில் நான் மட்டும் தனியாக இருந்தேன். ஜன்னல் வழி மெஸ்ஸை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கதவு திறந்தே இருந்தது. யாரோ வெகுநேரமாக பார்ப்பது போல் தோன்றவே திரும்பிப் பார்த்தேன்.

“உள்ள வரலாமா …?”

கல்லூரியில் நான் சந்தித்த முதல் மாணவன். பெரிய மீசை எல்லாம் வைத்துக் கொண்டு , காக்கி நிற சட்டையில் .. நான் கூட முதலில் விடுதியில் வேலை செய்யும்  யாரோ என்று நினைதுவிட்டேன்.

“ஹாய் ஐ அம் தின்னேஷ் , சிவில் “ அவனது பெயர் தினேஷ் தான். தமிழ் இரண்டாம் தாளில் படித்த அளபெடையை மறக்காமல் எல்லா ‘ன்’ னெழுத்துகளையும் நீட்டி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தான்.

“சித்தார்த் .. கெமிக்கல் ”

தின்னேஷிற்கு பெண்கள் பார்க்கும் பொழுது எப்பொழுதும் பார்மல்ஸிலேயே இருக்க வேண்டும். பார்னி ஸ்டின்சன்  எப்பொழுதும் சூட்டில் இருப்பது போல அவனுக்கும் ஒரு கதை இருந்தது.

 “இதெல்லாம் அநியாயம்டா .. ஷாப்பிங் காம்ப்ளெக்ஸ் , பேங்க் , போஸ்ட் ஆபீஸ் எல்லாமே பொண்ணுங்க ஹாஸ்டல் பக்கம்  வச்சிருக்காங்க …  எல்லாத்துக்கும் ரெண்டு கிலோமீட்டர் நடக்கணும் .. ”

“இதுல உனக்கென்ன பிரச்சனை ..  ஸ்டாஃப்  குவார்ட்டர்ஸும் அங்க தான் இருக்கு .. ஸோ எல்லாருக்கும் வசதியா இருக்கட்டும்னு வச்சிருக்காங்க ..  ”

“இல்லடா .. எப்பவுமே பார்மல்ஸ்லேயே போகணும் .. ஷார்ட்ஸ் எல்லாம் போட்டுப் போக முடியாது.. ”

 “ஹலோ ..” அறைக்கு வெளியே சத்தம் கேட்டது. ஊதா நிற முக்கால் பேண்ட்டும் , மஞ்சள் நிற டிஷர்ட்டும் போட்டுக் கொண்டு பயங்கர ‘யூத்’தாக பெட்டி படுக்கைகளோடு ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“ஹல்லோ .. ரூம் நம்பர் ஃபோர்டி சிக்ஸ் இதுதான ..? ”

“கதவுல  என்ன நம்பர் போட்ருக்கு ..? ”

“46 ..”

“அப்போ இது தான் ஃபோர்டி சிக்ஸ் ..” தின்னேஷ்  நக்கலாகச் சொன்னான்.

அந்த மஞ்சள் சட்டை, சேகர். அவனும் சிவில் என்பதால் தின்னேஷும் அவனும் கூடிய சீக்கிரமே ஒட்டிக் கொண்டனர்.

“ஆமா சித்து .. ஷார்ட்ஸ் போடுற பழக்கம் எல்லாம் இல்லையா .. லுங்கி எல்லாம் கட்டிக்கிட்டு .. ” என்னைக் கல்லூரி முடியும் வரை சித்து என்று கூப்பிட்ட சிலரில் சேகரும் ஒருவன். கொஞ்சம் யுனிக். அவனுக்கு நிறைய பேச வேண்டும். அவன் சொல்லும் எல்லாமே சுவாரசியமான கதைகள். ஒரு மொக்கை சினிமாவைக் கூட மூன்று மணிநேரம் சுவாரசியமாக சொல்ல முடிந்தது அவனால்.

“இல்ல .. பழக்கம் இல்ல ..”

“எந்த ஊரு .. ?”

“மதுரை பக்கத்துல .. கல்லுப்பட்டி .. ”

“பட்டி .. ஹ்ம்ம் .. அதான் இப்படி .. சேகர் கூட ரூம் மேட்டா இருக்கணும்னா சும்மா ஸ்டைலா இருக்கணும் ..  பட்டி கிட்டின்னு எல்லாம் சொல்லிட்டு .. ”

“சாருக்கு எந்த ஊரு .. ?“

“கடலூர் ..”

“கடலூர்ல ?”

“கடலூர் பக்கம் ”

கடைசி வரை அவன் ஊரைச் சொல்லவே இல்லை.  அவனது ஊர் இடைச்சேர்வராயன் பட்டி என்று தெரிந்த நாள் அன்று என் மொத்த ஹாஸ்டலுமே அவனை மொத்தியது இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

சனிக்கிழமை எனது அறைக்கு புதிதாக இன்னும் இருவர் வந்தனர்.  கஷ்யாப் – ஈ ஸி ஈ , மகாராஷ்டிரா; ப்ரித்வி – கெமிக்கல் , என்.ஆர்.ஐ. சௌதியில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட அவன் எடைக்குச் சமமான மெத்தையோடு வந்திருந்தான்

ஞாயிற்றுக் கிழமைக்குள் , தின்னேஷ் , சேகர் , வடை நக்கி சாமி  ( நாராயண சாமி , மெஸ்ஸில் அவன் தட்டில் இருக்கும் வடையை யாரும் எடுத்து விடாமல் இருக்க நக்கி வைத்ததால் வடை நக்கி சாமி)  , செல் ஷங்கர் (மொத்த விடுதியிலும் செல்போன் வைத்திருந்த ஒரே ஆள் என்பதால்)   என ஒரு குட்டி கேங் ஃபார்ம் ஆகியிருந்தோம்.

மணி பதினொன்றாகி இருந்தது. ஒவ்வொருவராக எனது அறையில் இருந்து கிளம்பியிருந்தார்கள். சேகரும், காஷ்யாப்பும் குறட்டை விட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். ப்ரித்வியைக் காணவில்லை. தூக்கம் வராமல் ஜன்னலுக்கு வெளியே தெரிந்த நிலாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மெஸ்ஸில் அண்டாக்களைக் கழுவும் சப்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. எப்பொழுது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. அலாரம் அடித்து எழுந்த பொழுது மணி ஆறு. Read the rest of this entry »

Tags: ,

சந்தியா காலம்

Departure

 

கைகளில் முத்தமிட்டு பத்திரமாக இருக்கச் சொன்னாள் அம்மா. அழுகையை அடக்க ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். நானும் தான். “பணம் வச்சிருக்கேல”என்றார் அப்பா வழக்கம் போல .  “நீங்க எவ்ளோ குடுத்தாலும் அவனால செலவு பண்ண முடியாது , ரொம்ப வச்சிருந்தீங்கன்னா எனக்கு வேணா குடுங்க “ கிண்டல் அடித்தான் தம்பி.

வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லுவது ஒன்றும் புதிதல்ல எனக்கு. பனிரெண்டாம் வகுப்பில் இருந்தே வீட்டை விட்டுத் தள்ளித்தான் வாசம். எட்டு வருடங்களாக ஒரு விருந்தாளியைப் போலத் தான் விடுமுறைக்கு மட்டும் வீட்டிற்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். இருந்தும் இம்முறை தொலைவு கொஞ்சம் அதிகம்.

அமெரிக்கா.

ஒவ்வொரு மிடில் க்ளாஸ் பொறியியல் படித்த/படிக்கும்/படிக்கப் போகும் இளைஞனின் கனவு. டாலர் தேசம் குறித்த ஒரு கிளர்ச்சி எனக்கும் இருந்தது. இருந்தது என்றால் இருந்தது .. இப்பொழுது ..? தெரியவில்லை …இன்னமும் கொஞ்சம் மிச்சமிருக்கிறது என்றே சொல்ல வேண்டும். இரண்டு பெட்டிகளையும் எடை பார்த்து , அதன் கழுத்தில் டென்வர் வரைக்கும் டைரக்ட் செக்-இன் பட்டையைக் கட்டிவிட்டு என்னிடம் ஒட்டவைத்த புன்னகையுடன் போர்டிங் பாஸை நீட்டினாள் பிரிட்டிஷ் ஏர்வேஸின் சிப்பந்தி. இந்த நான்கு வருடங்களில் இதற்காகப் போராடி , என்னென்னமோ செய்து கைகளில் வாங்கிய ஏர் டிக்கெட்டைப் பார்கையில் எந்த ஒரு குதூகலமும் இல்லை. வெறும் அயர்ச்சி மட்டுமே. இதற்குத்தானா இவ்வளவும் !

கண்ணில் இருந்து மறையும் வரை கழுத்து வலிக்கத் திரும்பித் திரும்பி கையசைத்து விட்டு இம்மிகிரேஷேன் வரிசையில் போய் நின்று கொண்டேன். அந்த அதிகாரி பாஸ்போர்டையும் எனது மூஞ்சியையும் பார்த்துவிட்டு டிபார்ச்சர் அட்டையில் முத்திரை குத்திய கணத்தில் தான் லேசாக உறுத்தியது , இன்னும் ஒரு வருடத்திற்கு நான் இந்தப் பக்கம் வரப்போவதில்லை என. இனிமேல் நானே நினைத்தாலும் திரும்பப் போகமுடியாது.

பாதுகாப்பு சோதனைகள் எல்லாம் முடித்துவிட்டு விமான இருக்கையில் அமர்ந்த பொழுது தான் அந்த விபரீதமான எண்ணம் தோன்றியது. இப்படியே எழுந்து மறுபடியும் ஓடிவிட்டால் என்ன ? தரையில் விழுந்து அழுது புரண்ட பள்ளி முதல் நாள் நியாபகம் வந்தது. கல்லூரி முதல் நாள் கூட அழுததாய் நியாபகம் இருக்கிறது. எனக்கும் புது இடங்களுக்கும் எப்பொழுதும் ஆவதில்லை. இருந்தும் சில வருடங்களுக்கு ஒருமுறை இடம்பெயர்வது வாடிக்கையாய் இருந்தது. ஏனோ இம்முறை அழுகைக்குப் பதில் சிரிப்பு வந்தது.

நான் ஓடினாலும் ஓடிவிடுவேன் என பயந்து  விமானம் ரன்-வேயில் சொல்லிக் கொள்ளாமல் உயரே உயரே பறக்கத் தொடங்கியது. சென்னை என் ஜன்னலுக்கு வெளியே சுருங்கிக் கொண்டே வந்தது. திருச்சியைத் தாண்டி வேறொரு நகரத்தை இவ்வளவு பிடிக்கும் என நினைத்துக் கூடப் பார்த்ததில்லை. சென்னையின் வெயிலும் , போக்குவரத்து நெரிசலும் , புகையும் , தூசியும் , கடலும் இன்னும் கொஞ்ச வருடங்களுக்கு இல்லை என்ற நினைப்பு அடிவயிற்றில் அழுத்தியது.

சிகப்பு நிற உதட்டுச் சாயம் விமானப் பணிப்பெண் காலைச் சிற்றுண்டி தந்து விட்டு வேறெதாவது வேண்டுமா என்றாள். கொஞ்சநேரம் நிம்மதியாகத் தூங்கவிடு எனக் கேட்கத் தோன்றியது. கண்களை மூடிக் கொண்டேன். இந்த ஏப்ரல் பயணம் ஏற்கனவே எதிர்பார்த்த ஒன்று தான் என்றாலும் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு தான் உறுதியானது. ஒரே வாரத்தில் பயணத்திற்குத் தேவையான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து, அலுவலக சம்பிரதாயங்களை முடித்து, எல்லாருக்கும் சொல்லிவிட்டு ….. உடம்பும் மனதும் மிகவும் களைத்திருந்தது.

ஜன்னலுக்கு வெளியே தூரத்தில் நட்சத்திரங்கள் தெரிந்தன. ஒரே நேரத்தில் நிலவும் சூரியனும் மாறி மாறித் தெரிந்தன.

முதல் விமானப் பயணம்.

பனிரெண்டாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வு மதிப்பெண்களுக்குக் காத்திருக்கும் போது நடு இரவொன்றில் , “நீ நிச்சயமா கடல் தாண்டிப் போவ ” என்று குடு குடுப்பைக்காரன் குறி சொல்லிப் போன போது சிரித்துத் தொலைத்து அவ்வாவிடம் திட்டு வாங்கியது நினைவிருக்கிறது.   

அண்ணாவிலோ இல்லை ஏதோ ஒரு அரசு கல்லூரியிலோ தான் சேர்ந்திருப்பேன். அம்பிகா அக்கா மட்டும் அப்படிச் சொல்லாமல் இருந்திருந்தால்.

அம்பிகா அக்கா. எதிர் வீட்டு சிங்கப்பூர் பாட்டியின் மருமகள்.  தொண்ணூறுகளிலேயே பொறியியல் படித்த பெண். தெருவில் பனிரெண்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் எல்லாருக்கும்  இலவசமாக ஆலோசனை சொல்வது அவரது விருப்பமான பொழுதுபோக்கு.

“அம்பி , இவன் அண்ணா வேணாம் .. ஆர் ஈ சி தான் போவேங்கறான் … அங்க சேர்ந்தா வேலையெல்லாம் கெடைக்குமா?” என அம்மா கேட்டு வைக்க  “என்னது ஆர் ஈ ஸி  யா ! அதெல்லாம் உனக்குக் கெடைக்காது .. பேசாம எல்லார மாதிரியும் அண்ணா  யுனிவர்சிட்டி ட்ரை பண்ற வழியப் பாரு ”.

இனிப்புக் கொடுத்த பொழுது இன்னும் நினைவிருக்கிறது அவள்  சொன்னது “எனக்கு அப்போவே தெரியும்டா .. நீ ஆர் ஈ ஸி போவேன்னு ”

மதுரை தியாகராயர் கல்லூரி.

பொறியியல் இடங்களுக்கான கவுன்சிலிங். எனக்கு இரண்டாவது நாள் கடைசி ஸ்லாட்.

அண்ணா , ஆர் ஈ ஸி இடங்கள் எல்லாம் காலியாகி கொண்டே இருக்க கண்கள் மொத்தமும் நீரை வைத்துக் கொண்டு அப்பாவிடம் கேட்டேன்.

“இம்ப்ரூவ்மென்ட் பண்றேன்பா .. ப்ளீஸ்  ”

“இல்லப்பா இம்ப்ரூவ்மென்ட் எல்லாம் நமக்கு சரி வராது … ஆர் ஈ ஸி இல்லைன்னா என்ன .. காரைக்குடில ட்ரிப்பிள் ஈ எடுத்துக்கலாம்  ”

மனசே இல்லாமல் கணிப்பொறி முன் உட்கார்ந்தேன்.

“கோட்டா ஏதாவது இருக்கா ?”

இல்லை என்று தலை அசைத்தேன். 

அண்ணாவில் உருப்படியாக ஒரு இடமும் இல்லை.

“ஆர் ஈ ஸி ட்ரை பண்ணவா ..?”

நம்பிக்கையே இல்லாமல் தலை ஆட்டினேன்.

இன்ஸ்ட்ரூமென்டேஷன் அண்ட் கண்ட்ரோல் , கெமிக்கல் இன்ஜினியரிங் இரண்டிலும் தலா ஒரு இடம் இருந்தது. எதை எடுக்கலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த பொழுதே அய்.ஸி.ஈ யை எவனோ ஒரு புண்ணியவான் எடுத்து இருந்தான். ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல் கத்தினேன்.

கெமிக்கல் இன்ஜினியரிங்.

இப்படித் தான் 2003 – 2007 , ஆர் ஈ ஸியின்  வேதித்தொழிற் நுட்பவியலின் வருகைப் பதிவேடுகளில் சித்தார்த் ஆகிய நான் இடம் பிடித்தது. Read the rest of this entry »

Tags: ,

Santhiya Kalam

 

                                                                                                             நாளை முதல் …                                                                                                                                 

Tags: , ,

 

January

 

முடிவிலாப்  புன்னகை ஒன்றைத்

தந்து போகிறாய்

உன் முகம் பார்த்துக்கிடந்த நாட்களின்

நினைவுகளில் நான் ….

————————————————————-

ஒரு கவிதை எழுதும் நேரத்தில்

எங்கே சென்றாய் …

————————————————————-

நீ பூமிவாசி

நான் நிலாவுக்குச் சொந்தக்காரன்

நீ மறையவும் நான் தேய்வதும்

நான் துரத்திட நீ ஓடவும்

சபிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்

ஒரே பால்வீதியில் பார்த்துக்கொண்டே

பயணித்திருக்க

அவரவருக்கான நீள்வட்டப் பாதைகளில்  ….

 

—————————————————————

 

மின்னல்கள் படிக்கக்

கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன்

இனி நீ

மழைபேசியில்

குறுஞ்செய்திகள் அனுப்பு

 

——————————————————————-

 

தெருவிளக்கின் புன்னகையில்

இரவு முழுவதும் பெய்து கொண்டிருக்கிறது

மஞ்சள் பனி

உன் ஸ்பரிசங்களை நகலெடுத்துக் கொண்டு …

 

———————————————————————

 

குடை மறந்த நீ

எச்சில் வடிக்கும் மேகம்

திட்டமிட்டே அணைக்கிறது

முத்தமிட்ட எச்சில் கறை தெருவெங்கும்

நீரை நனைக்க

எங்கே கற்றுக்கொண்டாய் …!

———————————————————————-

 

உனக்கென எழுதி வேண்டாமென்று

அடித்துப்போட்ட வார்த்தைகள்

எங்கெங்கு போயினும்

கடிக்க வருகின்றன

காலைச் சுற்றிய பாம்புக் குட்டிகளாய் …

 

————————————————————————–

Tags: , , , ,

புதிய முகவரி

Love letter 14

சில வருடங்களுக்கொருமுறை நடப்பது தான்.

பொருட்களை எல்லாம் கட்டிவைத்த காலி அறை முதல் நாளை நினைவுபடுத்துகிறது. புதிய இடமென்று அன்று வராத தூக்கம் இன்றும் என்னைத் தொல்லை செய்யாமல் தள்ளியே நிற்கிறது. வெகுகாலம் நடந்து முடிந்த போரொன்றில் திசைகள் தெரியாமல் தனித்து நிற்கும் களைத்துப் போன சாமுராய் ஒருவனின் கதை நினைவுக்கு வருகிறது.

நான்கு சுவர்களும் உதடுகள் பிதுக்கிப் பார்க்கின்றன. ஜன்னல்கள் ஓலமிடுகின்றன. என் ஞாபகங்கள் மொத்தமும் பாலையின் வாசனை.

இதுகாறும் என் அந்தரங்களை மெளனமாக கவனித்துக் கொண்டிருந்த இவ்வீட்டில் அடுத்து குடி வரப்போகிறவர்களுக்கு ஏதேனும் தடையங்களை விட்டு விடுவேனோ என்கிற பயம் அடிவயிற்றில் அழுத்தியபடியே உள்ளது. உனக்காக எழுதிய கடிதங்களையும், கவிதைகளையும் இங்கேயே தவறவிட்டு விடுவேனோவென ஒவ்வொரு மூலைகளிலும் மீண்டும் மீண்டும் தேடித் திரிந்து உறுதி செய்து கொண்டிருக்கிறேன். 

இந்தமுறை அறையின் எந்தப்பக்கத்தையும் புகைப்படம் எடுக்கப் போவதில்லை.  இன்னமும் கொஞ்ச நாட்களில் புதிய இடத்திற்குப் பழகிப் போய் இந்த அறையையும் நாட்களையும் வாசனையும் நிச்சயம் மறந்து போவேன். இதுகூட ஒரு பொழுதில் எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்கதெனக் கருதிய புதிய அறைதான். இடங்களை விடுத்துப்  பாதைகளையும் பயணங்களையும் விரும்பப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும்.

கொஞ்சம் தேநீர் நிறைய வானத்துடன் மேகம் மொத்தமும் உன் முகம் தேடிக் கிடந்த வீட்டின் முற்றத்தில் எப்பொழுதும் இனி இரவுகளின் நீலம் உதிர்ந்து கிடக்கட்டும். இலைகள் களைந்த மரங்களில் பனிப்பூக்கள் பூக்கட்டும். ஏனென்றே தெரியாமல் நள்ளிரவில் அலறும் வாகனங்களின் அபஸ்வரம் தொலைதூரத்தில் கேட்கும் இசையாகட்டும். எப்பொழுதாவது குளிர்கால உறக்கம் களைந்து என் வீட்டுப் பக்கம் எட்டிப் பார்க்கும் அணில் எனைத் தேடாமல் இருக்கட்டும்.

சாளரத்தின் கீற்று இடைவெளிகளில் இரவு முழுவதும் எனைத் தீண்டிப் பார்க்கும் வெண்ணிலவே … என் ராத்திரி நேரத்து பயங்களே .. உறக்கம் களைவதற்குக் கொஞ்சம் முன்பு வரும் அழகிய கனவுகளே …போய் வருகிறேன்.

நிற்க.

இன்னொரு பைத்தியக்காரத்தனமான கடிதத்தை ஏன் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று முதலிலேயே சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஒருவேளை எனது கடிதங்களுக்கு நீ பதிலளிக்க விரும்பினால், இன்றிலிருந்து இந்த முகவரியில் நான் இல்லை.

————————————————

Tags: , , ,

Page 1 of 1612345...10...Last »